Ang babae ay tumingin sa bag ng Tupperware, na parang dala din niya sa loob nito sa lahat ng mga buwan ay iniwan ko sila sa harap ng pintuan na iyon.

—” Pumasok ka, ” Sinabi ko, kahit na ang aking apartment ay gulo, kahit na ang sibuyas ay pinutol pa rin sa chopping board, kahit na naramdaman kong maaaring masira ako ng isang dagdag na salita.

Dahan-dahang lumakad siya.

Hindi tulad ng isang bisita.

Tulad ng isang tao na bumalik sa isang lugar kung saan iniwan nila ang isang bagay na inilibing.

Umupo siya sa upuan ng kusina at inilagay ang bag sa kanyang kandungan. Pinatay ko ang kalan dahil ang langis ay nagsisimulang manigarilyo. Ang amoy ng sibuyas na nakabitin sa pagitan namin, malupit, pamilyar, katulad ng anumang naibigay na hapon G. Arthur sumigaw sa akin mula sa pasilyo na ang aking sopas ay mukhang mop water.

—” Ang pangalan ko ay Claire, ” aniya. “Ako ang pinakalumang anak na babae. ”

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Para sa mga buwan, G. Arthur napag-usapan ang tungkol sa kanyang mga anak sa paraan ng pag-uusap ng isa tungkol sa mga taong naninirahan sa ibang bansa, kahit na nabuhay lamang sila ng apatnapung minuto ang layo. “Claire ay palaging ang pinaka-seryosong isa, ” sasabihin niya. “Kahit na bilang isang maliit na batang babae, siya ay parang isang abogado, kahit na humihingi ng popsicle. ” Inisip ko siya na malayo, malamig, ang uri ng tao na sumasagot sa mga tawag sa isang pagmamadali at nagpapadala ng pera kaya hindi nila kailangang magpadala ng pagmamahal.

Ngunit ang babae sa harap ko ay hindi mukhang malamig.

Mukha siyang nagkasala.

At pagkakasala, kapag dumating ito huli, mas mabilis ka kaysa sa mga taon.

—” Maraming pinag-usapan ka ng aking ama, ” aniya.

Pinindot ko ang aking mga daliri laban sa mesa.

—” Tungkol sa akin? ”

Ngumiti siya nang walang kagalakan.

—” Hindi sa iyong pangalan. Hindi niya kailanman sinabi sa amin ang iyong pangalan. Tinawag ka niya ‘ang sopas na batang babae ’. ”

Nakaramdam ako ng isang pang sa aking dibdib.

—” Hindi na ako eksaktong babae. ”

—” Sa kanya ikaw ay, ” sumagot siya. “Sa kanya, ang sinumang maaaring umakyat pa sa hagdan nang hindi nagrereklamo ay isang bata. ”

Gusto kong tumawa.

Ang lumabas ay parang tunog ng isang buntong-hininga.

Claire binuksan ang bag at kinuha ang aking mga lalagyan ng Tupperware nang paisa-isa. Naligo sila ng isang walang katotohanan na kaselanan. Ang ilan ay may mga lids na hindi pa malapit. Ang isa ay may isang nasusunog na sulok dahil sa sandaling itinakda ko ito na malapit sa kalan. Ang isa pa ay mayroong “lentil” nakasulat sa marker. Nakilala ko ito at nais kong yakapin ito, na parang ang plastik ay may hawak na isang kamay.

—” Natagpuan namin ito sa kanyang kusina, ” aniya. “Lahat sila ay nakaayos sa isang istante. Naligo. Pinatuyong. Ang ilan ay may kaunting piraso ng papel sa loob. ”

—” Papel? ”

Napalunok siya ng husto.

Umabot siya sa dilaw na sobre at hinugot ang ilang mga nakatiklop na piraso ng papel.

—” Sinimulan ng aking ama ang pagsulat nang mapagtanto niya na nakakalimutan niya ang mga bagay. Sinabi sa amin ng doktor na dapat niyang isulat ang mga pangalan, gawain, gamot. Ginawa niya ito sa ibang bagay. ”

Ibinigay niya sa akin ang unang piraso ng papel.

G. Arthur nanginginig ang sulat-kamay, ngunit ito ay matikas pa rin, ang uri ng mga cursive ng old-school na natutunan mula sa mga drills ng penmanship, hindi mabilis na mga mensahe ng teksto.

Nabasa ko:

“Lunes. Ang kapitbahay ay nagdala ng sopas. Sinabi niya na siya ay may mga tira. Mahina siyang namamalagi. Ang sopas ay mabuti, ngunit hindi ko sasabihin sa kanya dahil pagkatapos ay makakakuha siya ng isang malaking ulo. Paalala: mayroon siyang isang nakatagong pagtawa. Hilingin sa kanya ang kanyang pangalan. ”

Tinakpan ko ang aking bibig.

Hindi dahil gusto kong umiyak.

Ngunit dahil umiiyak na ako.

Claire kamay sa akin ng isa pang pahina.

“Miyerkules. Tomato bigas. Kulang ito ng isang maliit na bawang, ngunit maaari mong sabihin na ginawa niya ito nang may pasensya. Nang kumatok siya sa pintuan, hindi siya tumakas. Nanatili siya. Na binibilang ang higit pa sa bawang. ”

Isa pa.

“Biyernes. Mild sili nang walang pampalasa. Anong uri ng parusa ang mabubuhay sa Amerika at hindi makakain ng maanghang na pagkain? Sinabi ng kapitbahay na ito ay para sa aking presyon ng dugo. Pinakiskisan niya ako ng katulad Maria dati. Nagalit ako. Ginawa akong natutuwa. ”

Maliit ang pakiramdam ng kusina.

Para bang ang mga pader ay nagsasara upang makinig din.

—” Hindi namin alam, ” Claire sabi.

Ang boses niya ay sumabog sa mga gilid.

—” Hindi namin alam kung gaano ka siya nakasalalay sa iyo. ”

Tumingin ako.

—” Hindi siya nakasalalay sa akin. Iniwan ko lang siya ng pagkain. ”

Claire umiling ang ulo niya.

—” Hindi. Hindi mo maintindihan. Tumigil siya sa pagkain halos lahat pagkatapos niyang magsimulang malito. Ang aking kapatid ay mag-uutos sa kanya ng mga groceries sa pamamagitan ng isang app, darating ako sa Linggo … kung minsan sa bawat iba pang Linggo … ” isinara niya ang kanyang mga mata. “Akala namin sapat na iyon. Na hangga’t mayroon siyang beans, gatas, tinapay, at gamot, sapat na ito. ”

Wala akong sinabi.

Dahil ako, ay madalas na naisip na ang pag-iwan ng isang Tupperware at bumalik sa aking buhay ay sapat na.

—” Ngunit ang pagkain ay napakasama, ” nagpatuloy siya. “Makakakita kami ng nabubulok na mga kamatis, stale tinapay, hindi binuksan na mga lata. Sasabihin niya na kumain na siya. Sasabihin niya na hindi siya gutom. Sinabi niya na ang pagkain ay hindi na tikman tulad ng anumang bagay sa kanya. At pagkatapos ay sinimulan mong kumatok sa kanyang pintuan. ”

Tumingin siya sa bintana, na parang nakikita niya ang pintuan ng kanyang ama mula roon.

—” Sa isang kuwaderno, isinulat niya na nakuha niya ang kanyang gana sa pagkain dahil may naghihintay para sa kanyang tugon. ”

Isang bagay sa loob ko ang nakatiklop.

Hindi ko alam na ang isang tao ay maaaring mapanatili ng sopas.

Hindi ko alam ang isang puna ng panunukso ay maaaring maging isang paglalakad.

Hindi ko alam na kung minsan ay hindi mo pinapakain ang katawan, ngunit ang dahilan upang bumangon mula sa upuan.

Claire hinila ang ibang piraso ng papel mula sa sobre. Mas makapal. Maingat na nakatiklop. Ito ay isinulat ang aking pangalan, kahit na hindi ito ang aking pangalan.

Sinabi nito:

“Para sa aking Misteryo Neighbor. ”

—” Ito ang tala, ” Claire bumulong. “Sinulat niya ito tatlong araw bago siya namatay. Nang araw na iyon ang aking kapatid ay dumating upang makita siya, at ibinigay niya ito sa kanya. Sinabi niya sa kanya: ‘Kapag wala na ako rito, hanapin siya. Ngunit una, humingi ng tawad sa kanya. ‘”

Tiningnan ko siya, nalilito.

—” Pagkakasunud-sunod? Para saan? ”

Claire pinindot ang kanyang mga labi.

—” Dahil kami … nagalit kami sa iyo. ”

Para sa isang segundo, hindi ko maintindihan.

—” Sa akin? ”

—” Nang matagpuan namin ang Tupperware, sa una ay naisip namin ang mga kakila-kilabot na bagay. Na baka singilin mo siya. Na marahil ay na-sneak ka sa kanyang bahay. Na baka gusto mo ng isang bagay mula sa kanya. Nagalit ang kapatid ko. Ang aking ama ay may ilang mga pagtitipid na hindi lumitaw sa bangko, at … ” naglagay siya ng kamay sa kanyang noo. “Ito ay hindi patas. Ito ay malupit kahit na isipin ito. Ngunit kapag alam ng isang pamilya na nagkasala sila, naghahanap sila ng isang tao na sisihin kaya hindi nila kailangang tumingin sa salamin. ”

Tumayo pa rin ako.

Ang sibuyas sa chopping board ay nagsimulang umiiyak para sa aming dalawa.

—” Hindi mo ako kilala, ” Sinabi ko, dahil ito lamang ang masasabi ko.

—” Hindi, ” sumagot siya. “At gayon pa man mas kilala mo siya kaysa sa ginawa namin sa kanyang huling buwan. ”

Ang parirala ay nahulog sa mesa tulad ng isang basag na plato.

Nais kong ipagtanggol siya mula sa kanyang sarili. Sabihin sa kanya na hindi, tiyak na hindi totoo, na hindi mo mabubura ang isang buong buhay sa loob ng ilang buwan na sopas. Ngunit naalala ko G. Arthur tumatawag sa akin Maria. Naalala ko ang telebisyon na naka-on upang hindi patay ang bahay. Naalala ko ang kanyang pagtawa nang sinabi ko sa kanya na kung patuloy niyang pinupuna ang aking pagkain, sisimulan kong singilin siya.

At pagkatapos ay naintindihan ko iyon Claire ni Claire ang sakit ay hindi nangangailangan ng mabilis na ginhawa.

Kailangan itong manatili doon.

Upang huminga.

—” Maaari ko bang basahin ito? ” Tinanong ko.

Tumango siya.

Kinuha ko ang papel.

Ang aking mga kamay ay nanginginig nang labis ang mga titik na sumayaw.

“Kapitbahayan ng Misteryo:

Kung binabasa mo ito, nangangahulugan ito na nagawa ko na ang bastos na bagay na namamatay nang hindi nagsasabi ng isang tamang paalam. Pasensya na. Kapag tumatanda ka, nawalan ka ng maraming bagay: buhok, lakas, memorya, kaibigan, ngipin, pasensya. Ngunit hindi ko pa nawala ang aking kahihiyan, at napahiya akong umalis dahil sa napakaraming Tupperwares.

Hindi ko alam ang iyong pangalan. Maraming beses ko itong hiniling sa aking ulo, ngunit nang ako ay nasa harap mo ako, dumulas ito. Pagkatapos ay natakot akong magtanong dahil naisip ko: ‘Paano kung sinabi na niya sa akin? Paano kung napagtanto niya ang aking mundo ay tinanggal ang sarili? ’ Kaya iniwan kita bilang Mystery Neighbor, na parang isang Cary Grant pelikula.

Nais kong malaman mo ang isang bagay.

Sa unang pagkakataon na umalis ka ng sopas sa aking pintuan, hindi ako kakain sa araw na iyon.

Hindi para sa kakulangan ng pagkain.

Para sa kakulangan ng pagnanais.

Sinunog ko ang sopas dahil inilalagay ko ang palayok at umupo upang maghintay Maria upang sumigaw mula sa sala: ‘Arthur, ito ay stick! ’ Ngunit Maria hindi sumigaw. Nanatili ang tahimik sa bahay. At nakatitig lang ako sa dingding hanggang magsimula ang usok. Kapag kumatok ka, naisip kong ito ang kanya. Tingnan kung gaano kaloko. Pagkatapos ay binuksan ko ang pintuan at ikaw ito, mukhang natatakot, nagtanong kung okay lang ako.

Sabi ko oo.

Nagsinungaling ako.

Kami mga lumang tao ay nagsisinungaling ng maraming tungkol doon.

Sinasabi namin na ‘Mabuti ako ’ dahil ayaw naming maging abala. Dahil nakita na natin kung paano tinitingnan ng mga tao ang kanilang mga relo kapag nakikipag-usap kami. Dahil sa palagay namin ang aming kalungkutan ay isang napakalaking piraso ng kasangkapan na walang nakakaalam kung saan ilalagay.

Ang sopas na iyon ay natikman tulad ng isang Linggo.

Hindi dahil sa manok, na medyo malungkot, humingi ng paumanhin sa akin, ngunit dahil may nag-iisip sa akin ng sapat na mahaba upang maglingkod sa akin ng isang plato.

Pagkatapos nito, sinimulan kong maghintay para sa iyong mga yapak.

Hindi ang pagkain.

Ang iyong mga yapak.

Naririnig ko ang elevator, ang kapitbahay mula sa 3B na kinaladkad ang kanyang sandalyas, ang batang lalaki ng paghahatid na nagdadala ng mga pizza, ngunit naiiba ang iyong mga yapak. Naglakad ka na parang humihingi ng pahintulot, kahit na sa pasilyo. Pagkatapos ay kumatok ka, at kikilos ako ng marangal, tumatagal ng kaunting panahon upang hindi mo mapansin na nasa kabilang panig na ako ng pintuan gamit ang aking baston.

Minsan pinuna ko ang iyong pagkain dahil hindi ko alam kung paano sasabihin salamat nang hindi umiiyak.

Salamat.

Para sa mga lentil.

Para sa beans.

Para sa banayad na sili, kahit na hindi kita patatawarin para doon.

Salamat sa pagpapaalam sa akin Maria parang mahalaga pa rin siya.

Salamat sa hindi paggawa ng isang kakaibang mukha kapag tinawag kita Maria.

Salamat sa pagtapon sa akin kapag nakalimutan kong uminom ng tubig.

Salamat sa hindi pagpapagamot sa akin tulad ng namatay ako nang mas maaga.

Ngayon para sa mahalagang bahagi.

Ang aking mga anak ay hindi masamang tao.

Huwag hayaan ang aking kalungkutan na isipin mo iyon.

Ang aking mga anak ay pagod na mga tao. Nakulong ang mga tao. Ang mga taong nag-iisip na ang mapagmahal ay nagbabayad ng mga bayarin, nagdadala ng gamot, pagsagot sa telepono kung posible. Ako ay tulad ng sa aking ina, din. Ipinadala ko ang kanyang pera at naisip na nangangahulugang pinapanatili ko ang kanyang kumpanya. Ang buhay ay napaka-nagbibiro: isang araw ay nakaupo ka sa mismong upuan kung saan iniwan mo ang isang naghihintay.

Kung pupunta sila sa iyo, mangyaring huwag saktan sila sa hindi ko alam kung paano sabihin sa kanila. Sabihin mo sa kanila na pinatawad ko sila bago nila hiningi ang aking kapatawaran. Sabihin mo sa kanila na hindi ako namatay na galit. Sabihin mo sa kanila oo, nasaktan ito, ngunit masakit din ang pag-ibig kapag malayo ito, hindi lamang kapag nawawala ito.

Sa pantry, sa likod ng canister ng kape, nag-iwan ako ng isang kahon ng lata. Hindi ito kayamanan, huwag magalak. Mayroong ilan sa Maria ni Maria mga recipe. Dati niyang sinabi na ang pagkain ay ang pinaka mapagpakumbabang paraan ng pagsasabi ng ‘manatili nang kaunti. ’ Nais kong magkaroon ka ng mga ito. Hindi dahil sa pagluluto ka ng perpektong — Hindi ko kailanman mailalagay iyon sa pagsulat ng — ngunit dahil naintindihan mo ang isang bagay na tumagal sa akin ng walumpung taon upang malaman:

Minsan ang isang plato ng pagkain ay hindi makatipid ng buhay magpakailanman.

Ngunit ito ay umaabot lamang ng sapat para sa buhay na iyon na pakiramdam na mahal sa loob ng isa pang araw.

At isa pang araw, kapag nag-iisa ka, ay isang himala.

Huwag umiyak ng sobra.

Buweno, umiyak ng kaunti, kaya hindi ito mukhang umalis ako nang hindi gumawa ng epekto.

At kung gumawa ka ulit ng kamatis na bigas, magdagdag ng higit pang bawang.

Sa pagmamahal at walang hanggang kagutuman,

Arthur.“

Hindi ko matapos itong umupo.

Tumayo ako gamit ang liham na pinindot laban sa aking dibdib at lumakad sa bintana. Sa labas, ang Astoria hapon ay mukhang pareho sa dati. Ang isang tao ay nagbebenta ng pagkain sa kalye sa sulok. Isang aso ang naka-bark mula sa ilang balkonahe. Isang bata ang sumigaw na ayaw niyang gawin ang kanyang araling-bahay. Ang buhay ay may kawalang-galang upang magpatuloy.

Nais kong huminto ito nang kaunti.

Kahit na wala sa paggalang.

Claire ay umiiyak nang tahimik sa likuran ko.

Hindi ito malakas na sigaw.

Ito ay mas masahol pa.

Ito ay ang uri ng pag-iyak na tumatagal ng mga taon upang mabuo, na binuo sa mga hindi ligtas na mga pangungusap, hindi ginawang tawag, ipinagpaliban ang mga pagbisita, “Pupunta ako sa susunod na linggo, ” “Hindi ko ngayon ngayon, ” “Tatawagan ko siya bukas. ”

Bumalik ako sa kanya.

—” Mahal ka ng iyong ama. ”

Pinabayaan niya ang isang nasirang pagtawa.

—” Alam ko. Iyon ang pinakamasamang bahagi. Na alam ko. ”

Kumuha siya ng isang tisyu mula sa kanyang pitaka at pinunasan ang kanyang mga mata.

—” Ang aking kapatid ay nasa ibaba. Hindi niya maiahon ang kanyang sarili. Sa palagay niya galit ka sa amin. ”

—” Hindi ko alam na sapat ka upang mapoot sa iyo. ”

—” Iyon mismo ang sasabihin ng aking ama. ”

Sa kauna-unahang pagkakataon, pareho kaming ngumiti.

Isang maliit na ngiti.

Ang uri na ipinanganak kung saan masakit pa rin.

—” Nais mo bang lumapit siya? ” Tinanong ko.

Claire nag-atubiling.

—” Kailangan niyang makita ka. Ngunit nahihiya din siya. ”

—” Ang mga hagdan ay umakyat sa hagdan tulad ng lahat. ”

Inilabas niya ang isang maikling, nagulat na pagtawa, na parang hindi niya naalala na maaari kang tumawa sa gitna ng kalungkutan nang hindi ipinagkanulo ang sinuman.

Limang minuto mamaya, Claire ni Claire nakaupo ang kapatid sa sala ko.

Ang kanyang pangalan ay Richard.

Siya ay G. Arthur panga at tingin ng isang taong hindi natulog sa mga araw. Nakasuot siya ng isang malutong, ironed shirt, mamahaling sapatos, at pulang mata. Sa kanyang mga kamay, gaganapin niya ang isang asul na kahon ng lata na pininturahan ng mga puting bulaklak. Nakilala ko ito nang hindi ko ito nakita. Ito ay Maria ni Maria kahon.

Richard hindi ako tumingin sa una.

Tumingin siya sa mesa.

Tumingin siya sa aking mga kamay.

Tumingin siya kahit ano ngunit ang aking mukha.

—” Pasensya na, ” siya ay lumabo.

Hindi ito isang magandang paghingi ng tawad.

Ito ay isang hilaw, clumsy apology, tulad ng isang bumabagsak na bato.

—” Ikinalulungkot ko ang pag-iisip ng masama sa iyo. Pasensya na hindi na ako darating. Pasensya na … ” nilamon niya ng husto. “Ikinalulungkot kong iwanan siya. ”

Claire maglagay ng kamay sa kanyang braso.

Malumanay niyang isinubo ito, hindi sa pagtanggi, ngunit dahil sa ilang pagkakasala na nais mong dalhin nang walang tulong.

—” Ako ang nagsabi na ang aking ama ay pinalalaki, ” nagpatuloy siya. “Na ang lahat ng mga matatandang tao ay nakakakuha ng sentimental. Na kung binisita namin siya ng sobra, magiging umaasa siya. Maaari ka bang maniwala sa katangahan na iyon? Umaasa. Tulad ng kung nangangailangan ng kumpanya ay isang kapintasan. ”

Hindi ko alam kung ano ang gagawin sa kanyang sakit.

Ayaw kong palayain siya dahil hindi ako hukom.

Ayaw kong parusahan siya dahil hindi ako biktima.

Kaya ginawa ko ang tanging bagay na natutunan kong gawin kapag hindi sapat ang mga salita.

Pumasok ako sa kusina.

—” Kumain ka na ba? ” Tinanong ko.

Pareho silang tumingin sa akin tulad ng nagsalita ako sa ibang wika.

—” Hindi, ” Claire sabi.

—” Pagkatapos maghintay. ”

—” Hindi namin nais na maging isang abala, ” Richard sabi.

Binuksan ko ang ref.

—” Sinabi ng iyong ama na ang pagsasabi na iyon ay isang matikas na paraan lamang upang manatiling gutom. ”

Richard tinakpan ang kanyang mukha gamit ang kanyang kamay.

At umiyak siya.

Sumigaw siya sa paraan ng pag-iyak ng mga lalaki na pinalaki upang hawakan ito hanggang sa hinihiling ng katawan nang sabay-sabay. Claire bumangon upang yakapin siya. Tiniklop niya ang kanyang balikat tulad ng isang napakalaking anak.

Naglagay ako ng bigas sa kalan upang magpainit.

Mga Beans.

Ang ilang mga shredded manok.

Hindi ito isang espesyal na pagkain. Walang magarbong inihaw, walang sopas ng partido, walang dessert. Ito ang mayroon ako. Ang pagkain sa apartment, para sa isang random na Sabado, para sa isang improvised na pagdadalamhati.

Nagsilbi ako ng tatlong plato.

At nang ilagay ko sila sa mesa, nakaramdam ako ng isang kawalan na malinaw na halos naabot ko para sa isa pang plato.

Ang ika-apat.

G. Arthur.

Nagyelo ako.

Richard napansin.

—” Itakda ito, ” aniya.

—” Ano? ”

—” Ang plato. Itakda din ito. ”

Claire tumingin sa kanya.

—”Richard… ”

—” Mangyaring. ”

Kumuha ako ng isang mangkok. Nagsilbi ako ng bigas, beans, at manok. Inilagay ko ito sa dulo ng talahanayan, kung saan walang nakaupo.

Sa loob ng ilang segundo, walang nagsalita.

Pagkatapos Richard binuksan ang kahon ng lata.

Sa loob ay mga sulat-kamay na mga recipe, mga lumang litrato, isang panyo na may burda kasama ang mga inisyal na M.A., isang dilaw na tiket mula sa isang sayaw sa Central Park, at isang maliit na bag na may pinatuyong mga buto.

—” Ano yan? ” Tinanong ko.

Claire kinuha ang bag at ngumiti ng malungkot.

—”Rosemary. Ang aking ina ay nag-save ng mga buto tulad ng ginto. ”

Hinawakan ko ang mga recipe gamit ang aking mga daliri.

Maria ni Maria ang sulat-kamay ay bilog, masaya, naiiba sa Arthur ni Arthur. Sa unang pahina, sinabi nito:

“Ang sopas ng pansit ng manok para sa mga malungkot na araw: magsimula sa pasensya at tapusin na may lemon. ”

Sa ibaba, sa G. Arthur sulat-kamay, may nagdagdag ng mga taon mamaya:

“At sa isang kapitbahay, kung swerte ka. ”

Ang aking lalamunan ay nagsara muli.

Kumain kami nang walang humpay.

Sa una, sa katahimikan.

Pagkatapos Claire nagsimulang sabihin kung paano, noong siya ay isang maliit na batang babae, ipinagmamalaki ng kanyang ama ang kanyang buhok nang mahigpit na naramdaman na sinusubukan niyang iunat ang kanyang mga ideya. Richard ibinahagi kung paano G. Arthur nagturo sa kanila na sumakay ng mga bisikleta Prospect Park, at nang siya ay nahulog, sa halip na tulungan siya, sinabi niya: “Tingnan mo iyon, nalaman mo na kung paano makarating. ”

Sinabi ko sa kanila ang tungkol sa asin.

Tungkol sa banayad na sili.

Tungkol sa oras na dinala ko siya ng jello at sinabi niya sa akin na hindi dessert, ito ay tubig lamang na may isang superyoridad na kumplikado.

Richard tumawa nang husto kailangan niyang tanggalin ang kanyang baso.

At bigla, G. Arthur bahay, na sa loob ng ilang linggo ay naamoy tulad ng paalam sa aking memorya, nagsimulang amoy tulad ng iba pa.

Tulad ng isang pagbabalik.

Hindi sa kanya.

Ngunit sa kung ano ang naiwan niya.

Nang matapos silang kumain, Claire tinanong kung maaari niyang makita ang pasilyo.

Hindi ko maintindihan, ngunit tumango ako.

Ang tatlo sa amin ay naglalakad palabas.

G. Arthur sarado ang pintuan. Mayroon pa rin itong tape ng pamamahala ng gusali na natigil sa gilid, ang malamig na marka ng pamamaraan, ng imbentaryo, ng “wala nang nakatira dito. ”

Claire tumayo sa harap nito.

—” Noong kami ay mga bata, ” sinabi niya, “ang aking ama ay laging naghihintay sa amin sa labas. Kahit na huli na kaming bumangon, kahit na na-scolded na niya kami sa telepono, kahit na kami ay grounded. Uupo siya sa isang upuan sa tabi ng pintuan. Sinabi niya na walang dapat dumating sa isang bahay nang walang isang taong malugod sa kanila. ”

Richard ibinaba ang kanyang ulo.

—” At maraming beses siyang nakarating na walang sinuman doon. ”

Ang pangungusap ay nakasalalay sa hangin.

Tumingin ako sa sarili kong pintuan.

Naalala ko sa lahat ng oras na nakarating ako na na-load ng mga bag, pagkapagod, mga problema na sinabi ko sa sinuman. Sa lahat ng mga oras na lumakad ako nang mabilis, naka-lock ang pintuan, at naisip: “Sa wakas nag-iisa. ” Tulad ng kung nag-iisa ay natitira, at hindi rin isang panganib.

—” Minsan narinig ko siya, ” sabi ko.

Pareho silang nakatingin sa akin.

—” Narinig kung sino? ”

—” Ang iyong ama. Sa gabi. Malambot siyang nagsalita. Akala ko nanonood siya ng TV. Ngunit kung minsan ay naka-off ang TV. Sa palagay ko nakikipag-usap siya sa iyong ina. ”

Claire nakapikit ang kanyang mga mata.

—” Hindi siya tumigil sa pakikipag-usap sa kanya. ”

Richard hinila ang isang bagay sa labas ng bulsa ng kanyang shirt.

Ito ay isang susi.

—” Nais naming ibigay sa iyo ito. ”

Kumuha ako ng isang hakbang pabalik sa takot.

—” Hindi. ”

—” Hayaan akong ipaliwanag, ” Claire sabi. “Hindi para sa iyo na alagaan ang apartment o anumang bagay na ganyan. Pupunta kami sa pag-pack ng mga bagay, pag-uri-uriin ang papeles, ibenta o upa, hindi pa namin alam. Ngunit ang aking ama ay humiling ng isang bagay. ”

Richard gaganapin ang susi.

—” Nais niyang pumasok ka nang isang beses. Nag-iisa. Sinabi niya na mayroong isang bagay sa talahanayan para sa iyo, bukod sa kahon. ”

—” Hindi ko kaya. ”

—” Oo, maaari mong, ” Claire sabi. “Nais niyang magpaalam. ”

Tumingin ako sa pintuan.

Ang buong katawan ko ay lumaban.

Dahil hangga’t hindi ako pumasok, ang isang walang katotohanan na bahagi sa akin ay maaaring isipin siya sa loob, natutulog sa kanyang armchair, naghihintay na pintahin ang aking pagkain. Ngunit kung pumasok ako, kumpirmahin ko ang alam ko na: na ang mga bahay ay naiwan din sa ulila.

Kinuha ko ang susi.

Malamig ito.

Richard at Claire bumaba sa hagdan upang bumili ng kape, o kaya sinabi nila, upang iwanan mo ako. Naghintay ako hanggang sa mawala ang kanilang mga yapak sa hagdan. Pagkatapos ay nadulas ko ang susi sa kandado.

Binuksan ang pintuan gamit ang isang singit.

G. Arthur ang apartment ay naamoy tulad ng alikabok, lumang kahoy, at ang mahina na cologne na mas matatandang lalaki ay gumagamit, isang halo ng murang aftershave at sabon sa paglalaba. Malinis ang sala. Masyadong malinis. Ang naka-off na telebisyon ay mukhang isang saradong mata. Na-trap sa likod ng armchair ay ang kanyang brown sweater.

Hindi ko ito hinawakan.

Hindi pa.

Dahan-dahan akong lumakad.

Sa kusina, ang nasusunog na palayok ay nasa kalan pa rin, hugasan ngunit marumi itim sa ilalim. Humakbang ako nang mas malapit at, nang walang kahulugan, ngumiti ako.

—” Maaari ka talagang magsunog ng tubig, ” Bulong ko.

Sa talahanayan ay isang maliit na sobre.

At sa tuktok ng sobre, isang shaker ng asin.

Tumawa ako.

Tumawa ako habang umiiyak, tulad ng isang baliw na tao, nag-iisa sa kusina ng isang patay.

Kinuha ko ang shaker ng asin.

Mayroon itong isang label na naka-tap dito:

“Kaya wala ka nang mga dahilan. ”

Binuksan ko ang sobre.

Sa loob ay isang larawan.

G. Arthur at Maria sa Central Park, bata, sumayaw. Siya sa isang light suit, siya sa isang floral dress. Tumingin sila sa bawat isa na parang hindi sapat ang mundo para sa kanila. Sa likod ng mga ito, bahagyang nakikita, isang lobo na nakatayo, mga puno, ang mga tao ay huminto sa isang hapon na hindi na umiiral.