“Anna … Kailangan kita tingnan ito, dahil wala lamang isang sanggol dito. ”

Naramdaman kong mahigpit ang aking dibdib. “Ano ang ibig mong sabihin? ” Tinanong ko, at ang aking tinig ay lumabas na sobrang manipis na halos hindi ko ito nakilala. Inilipat ng doktor ang wand nang bahagya sa aking tiyan. Sa screen, sa gitna ng mga kulay-abo na anino at puting flashes, lumitaw ang dalawang maliit na hugis. Dalawa. Napakalapit nang magkasama. Dalawang maliliit na tibok ng puso na hindi ko alam kung paano magbasa, ngunit ginawa niya.

Pinisil ng nanay ko ang kamay ko. “Oh, matamis na birhen na si Maria … ” bumulong siya. Ang doktor ay tumingin up, sa oras na ito na may ibang ngiti, mas maingat, mas maraming tao. “Walang isa, Anna. Mayroong dalawa. Kambal sila. ”

Ang hangin ay sumugod pabalik sa aking mga baga nang sabay-sabay, at nagsimula akong umiyak. Hindi sa kalungkutan. Hindi eksakto. Sumigaw ako sa labas ng pagkabigla, kaluwagan, pagkapagod, pag-abandona, hindi paniniwala. Ang paraan ng pag-iyak ng isang nasirang babae kapag ang buhay, sa halip na mapalambot ang suntok, naglalagay ng dalawang matalo na puso kung saan bahagya siyang natututo kung paano magdala ng isa.

“Dalawa? ” Inulit ko, na parang ang salita ay hindi lubos na akma sa aking bibig. “Dalawa, ” nakumpirma ng doktor. “At sa ngayon, pareho silang mukhang maganda. Susubaybayan ka namin ng mabuti, dahil ang isang kambal na pagbubuntis ay nangangailangan ng higit na pansin, ngunit narito sila. ”

Nagsimula ring umiyak ang nanay ko. Tinakpan niya ang kanyang bibig gamit ang kanyang kamay, na parang sinusubukan na pigilin ang luha upang hindi niya ako takutin, ngunit huli na. Pareho lang akong umiiyak. Pareho kaming naroon, sa madilim na ilaw ng silid ng pagsusulit, habang sa screen ang dalawang buhay ay lumipat tulad ng isang kakaiba, pinalaki, halos malupit na tugon sa lahat ng nawala ko lang.

“Makinig sa ito, ” sinabi ng doktor, na i-on ang dami ng kaunti. At narinig ko sila. Dalawang tibok ng puso. Napakabilis. Stubborn. Para bang hindi nila pinansin ang kalamidad na kanilang pinasok.

Naglakad ako palabas ng tanggapan ng doktor kasama ang ultrasound na nakasuot sa aking dibdib. Kinuha ng aking ina ang aking braso na parang natatakot na mahuhulog ako sa bangketa. “Okay ka lang ba? ” tinanong niya ako. Tumawa ako sa luha ko. “Hindi ko alam. ” At totoo ito. Hindi ko alam kung okay lang ako. Alam ko lang na hindi na ako nag-iisa. Na ang aking takot ay dumami, oo, ngunit ganoon din ang dahilan ko na huwag hayaan ang aking sarili na mahulog.

Sa kotse, bago simulan ang makina, malumanay na kinuha ng aking ina ang papel mula sa aking kamay at tiningnan ito na parang isang relic. “Tingnan mo lang yan … dalawa. ” Natitig ako sa dalawang malabo maliit na tuldok. “Hindi mahawakan ni Michael ang isa, ” sabi ko. “Isipin kapag nalaman niyang mayroong dalawa. ”

Lumingon sa akin ang nanay ko. “Pinaplano mo bang sabihin sa kanya? ” Nanatili akong tahimik. Hanggang sa sandaling iyon, hindi ko talaga naisip ito. Naisip ko ang tungkol sa nakaligtas sa araw, hindi pagkahagis, hindi masira nang makita ko ang grocery store kung saan ko siya nakita kasama si Natalie, hindi sumasagot sa kanyang nakalulungkot na teksto kung saan sinabi niya sa akin na kumuha ng responsibilidad para sa “aking mga pagpipilian. ”

Ngunit ang tanong na iyon ay iba pa. Pinaplano ko bang sabihin sa kanya? May utang ba ako sa balita na iyon sa isang lalaki na tumawag sa akin ng isang cheater bago pa man makinig, na nakaimpake ang kanyang cologne at lumipat sa ibang babae habang pinoproseso ko pa rin ang pagbubuntis? Hindi ko alam. Ibalik ko ang ultrasound sa folder. “Hindi ngayon, ” Sabi ko.

Hindi ako makatulog nang gabing iyon. Mayroon akong folder sa aking nightstand at ang aking kamay sa aking tiyan. Wala pa akong naramdaman, syempre. Halos ilang linggo kasama at mayroon nang dalawang buhay na hinihingi ang puwang. Ngunit nakausap ko pa rin sila, tahimik, sa dilim. “Hindi ko alam kung paano ko ito gagawin, ” Nagbulong ako. “Ngunit gagawin ko ito. ”

Ang aking ina, mula sa kabilang panig ng silid — dahil lumipat siya sa akin nang hindi humihingi ng pahintulot at ngayon ay natutulog sa isang cot sa pamamagitan ng window — sagot nang hindi binubuksan ang kanyang mga mata: “Hindi mo ito gagawin mag-isa. ” At nagbago iyon sa loob ko.

Ang mga sumusunod na araw ay nag-ayos ng kanilang sarili sa paligid ng pagbubuntis na parang napagpasyahan ng aking buhay na wala itong oras upang mapanatili ang pagkahiwalay. Marami pang pagduduwal. Mas maraming pagtulog. Marami pang gutom. Mas maraming takot. Inilagay ako ng doktor sa binagong pahinga sa kama, inireseta ang mga suplemento, inutusan ang madalas na gawaing dugo, at sinabi sa akin na magkaroon ng mas kaunting stress “kaysa sa iyong dala, ” habang inilalagay niya ito. Mas kaunting stress. Halos tumawa ako sa mukha niya.

Ang aking kapitbahay ay patuloy na nagdadala ng sariwang tsismis mula sa gusali. Na inilipat na ni Natalie ang kanyang damit sa apartment ni Michael. Na sinasabi niya sa lahat sa opisina na ako “ay umalis sa riles. ” Na nagkomento pa siya na hihingi siya ng diborsyo sa sandaling “ipinanganak ang problema ”. Ang problema.

Hindi ko sinasagot ang kanyang mga tawag dahil wala akong ginawa sa kanya. Ngunit patuloy siyang nagpapadala ng mga text message. Mas masahol pa sa tuwing. “Inaasahan kong hindi mo rin iniisip ang paglalagay sa akin sa sertipiko ng kapanganakan. ” “Huwag kang makipag-ugnay sa akin para sa anupaman. ” “Kumuha ng responsibilidad. ” Laging ang parehong duwag na nakabalot sa mga maikling pangungusap.

Nais ng aking ina na iulat ko siya nang isang beses at para sa lahat. Upang pumunta sa isang abogado. Upang magpadala sa kanya ng isang kopya ng ultratunog. Upang mapahiya siya. Hindi ko. Hindi pa. Hindi sa kadiliman. Dahil abala ako sa pagsasama-sama ng aking sarili.

Ito ay isang napakainit na hapon kapag ang suntok ay nagbago ng direksyon. Nakaupo ako sa kama na natitiklop ang mga damit ng sanggol na sinimulan na ng aking ina na bumili nang hindi alam ang mga kasarian —” kung mayroong dalawa, walang sapat na oras mamaya, ” sinabi niya — nang tumunog ang doorbell. Nagpunta ang nanay ko upang sagutin ito. Narinig ko ang mga tinig sa sala. Hers, tuyo. Ang isa pang babae, kinakabahan. Dahan-dahang lumakad ako, isang kamay sa aking ibabang likuran.

Ito ay si Natalie. Nakasuot siya ng isang beige na damit, malaking salaming pang-araw, at ang mukha ng mga kababaihan ay gumawa pagdating sa feign moral na mataas na lupa habang aktwal na sinusubukan na ma-secure ang kanilang teritoryo. Nakatayo ang nanay ko sa harap niya gamit ang kanyang mga braso. “Sinabi ko na sa iyo na wala kang negosyo na narito, ” sinasabi niya. Nakita ako ni Natalie na lumabas at sampu-sampung. “Anna. Kailangan kong makipag-usap sa iyo. ” “Tungkol sa anong paksa? ” Tinanong ko. “Tungkol sa kung paano ka lumipat sa aking asawa o tungkol sa kung paano mo ako tinawag na cheater sa pamamagitan niya? ”

Hindi siya komportable. “Hindi ako lumaban. ” “Well, huli ka na, dahil sinimulan mo na ang laban. ” Ang aking ina ay humakbang lamang ng sapat upang hindi siya mapunta. Ngunit nanatili siyang handa, tulad ng isang matandang aso na nagbabantay sa gate.

Napalunok nang husto si Natalie. “Si Michael ay … kumplikado. ” “Anong awa. ” “Hindi niya alam kung ano ang gagawin. ” “Oo. Iyon ang dahilan kung bakit ako nandito pa rin. ” Na ginawa ang kanyang pitaka ang kanyang mga labi. “Tingnan mo, Anna, magiging diretso ako sa iyo. Kumbinsido siya na hindi siya ang sanggol. At hangga’t patuloy mong iginiit ang kasinungalingan na iyon, hindi mo na muling itatayo ang iyong buhay. ”

Pinabayaan ng aking ina ang isang pagtawa ng hindi paniniwala. Tinitigan ko siya. “Muling itayo ang aking buhay? Ano ang pagmamadali? Iyo? ” Binaba ni Natalie ang kanyang baba nang bahagya, nakuha ang ilan sa kanyang pagmamataas. “Sinasabi ko lang na mas marangal na tanggapin ang mga bagay. ”

Hindi ko alam kung ano ang humawak sa akin, ngunit hindi ito pasensya. Ito ay naiinis. “Pumunta ka rito, sa aking bahay, upang makipag-usap sa akin tungkol sa dignidad, habang nakikipag-ugnay ka sa isang lalaki na nag-iwan sa kanyang buntis na asawa nang hindi kahit na nag-abala upang pumili ng isang medikal na resulta. ” Ang kanyang mukha ay tumigas. “Sinabi niya sa akin na palagi kang dramatiko. ” Ang aking ina ay gumawa ng isang hakbang pasulong. “At sinasabi ko sa iyo na kung hindi mo iwanan ang instant na ito, malalaman mo kung gaano ako ka kapansin-pansin. ”

Tumingin sa akin si Natalie ng isang beses. Pagkatapos ay naayos niya ang kanyang mga mata sa aking tiyan, maingat pa rin ngunit mayroon na, at sinabi ng isang bagay na ganap na nagpahayag kung sino siya. “Well, inaasahan kong wala sa kanila ang namatay sa iyo mula sa stress. ”

Hinawakan siya ng aking ina sa braso ng lakas na hindi ko alam na mayroon siya. “Lumabas. ” Si Natalie ay tumalikod, tunay na natatakot sa kauna-unahang pagkakataon, at umalis. Sinara ko ang pintuan, nanginginig. Hindi sa takot. Sa labas ng galit.

Pinihit ako ng nanay ko sa kanya. “Umupo ka ngayon. ” Umupo ako at pagkatapos ay nagsimula akong umiyak. Hindi sa Natalie. Sa malupit na kalinawan ay hindi niya sinasadya na ibinigay sa akin. Hindi nalilito si Michael. Hindi siya nasaktan. Hindi lang siya natatakot. Kumportable siya sa bersyon ng kwento kung saan ako ang nagkasala. At ganoon din siya.

Pagkalipas ng dalawang araw, hinubaran siya ng buhay sa kaginhawaan na iyon. Tinawag ako ni Dr. Stevens, ang urologist na nagpatakbo sa kanya. Hindi para sa kasiyahan, nilinaw niya mula sa simula, ngunit dahil nagpakita si Michael sa kanyang tanggapan na hinihingi ang isang sertipiko “upang patunayan ang pagtataksil. ” Gusto niya ng isang piraso ng papel na nagsabing hindi na niya maibuntis ang sinuman. Nais niyang gawing sertipiko ang kanyang duwag.

Ngunit pinatakbo ng doktor ang mga pagsubok na dapat niyang gawin mula pa sa simula. At ang resulta ay simple. Hindi siya payat. Hindi noon. Hindi ngayon.

“Hindi ako makakasali sa iyong personal na salungatan kaysa sa masinop, ” sinabi sa akin ng doktor. “Ngunit itinuturing kong mahalaga ito sa etikal na alam mo na ang vasectomy ay hindi nakumpirma bilang epektibo. At ang kamakailang pagsubok ay nagpapakita ng pagkakaroon ng tamud ng motel sa sapat na dami. ”

Nanatili akong tahimik. Hindi nakakagulat. Sa labas ng karahasan ng kumpirmasyon. “Salamat, doktor, ” ang lahat ng pinamamahalaang kong sabihin. Nag-hang up ako.

Ang aking ina ay tinadtad ang isang sibuyas sa kusina. “Sino iyon? ” “Agham, ” Sumagot ako. Sinabi ko sa kanya. Inilagay niya ang kutsilyo sa pagputol ng board at isinara ang kanyang mga mata para sa isang segundo. “Kaya wala na siyang paraan upang tanggihan ang anumang bagay. ”

Tiningnan ko ang folder sa mesa. Ang ultratunog. Nagreresulta ang lab. Ang mga nakalimbag na mensahe ng teksto. Ang pagsubok sa pagbubuntis ay pinapanatili ko pa rin na parang isang kaswalti ng digmaan. “Hindi, ” Sabi ko. “Ngunit hindi pa rin niya alam ang pinakamasamang bahagi. ” “Ano? ” Kinuha ko ang ultrasound at inilagay ito sa harap niya. “Na hindi niya pinabayaan ang isang sanggol. Iniwan niya ang dalawa. ”

Matagal na akong tumingin sa akin ng nanay ko. “At ikaw ang dapat sabihin sa kanya iyon. ” Hindi ako agad sumagot. Ngunit sa kauna-unahang pagkakataon, alam kong gagawin ko ito. Hindi upang manalo siya pabalik. Hindi upang ipaliwanag ang aking sarili. Kaya dadalhin niya ang eksaktong bigat ng kanyang nagawa.

Nakita ko siya makalipas ang isang linggo. Sa parking lot ng isang medikal na lab. Naglalakad ako mula sa pagkuha ng ilang mga nakagawiang gawaing dugo at naglalakad siya kasama ang pagmamadali ng isang tao na naniniwala pa rin na may utang sa kanya ang mundo. Nang makita niya ako, tumigil siya sa patay sa kanyang mga track malapit sa pintuan.

Nagnanakaw siya. Madilim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata. Mga damit na may sira. Isang malagkit na balbas. Hindi na niya dinala ang kasuklam-suklam na kumpiyansa ng nakakasakit na tao. May iba pa siyang dinala. Kawalan ng ginhawa. Baka takot. “Anna. ” Hindi ako sumagot. Tumagal siya ng dalawang hakbang. “Kailangan nating pag-usapan. ” “Hindi. ” “Mangyaring. ”

Tumingin ako sa kanya. Huminga ako. At naalala ko ang spilled beer, ang remote control sa sahig, ang tala sa unan, ang kanyang sasakyan sa tabi ng Natalie sa grocery store, ang mensahe na nagsasabi sa akin na “kumuha ng responsibilidad. ” “Ang iyong urologist ay nakipag-usap sa akin, ” sabi ko. Nagyelo siya. “Ano? ” “Oo. Alam kong mayabong ka pa rin. Na hindi ka naghintay para sa mga pagsubok. Na sumigaw ka ng kawalang-katapatan bago kumpirmahin ang anumang bagay. ”

Nagdala siya ng kamay sa kanyang mukha. Para sa isang segundo siya ay mukhang mas matanda. “Anna, hindi ko alam … ” “Hindi. Hindi mo ginawa gusto upang malaman. Alin ang naiiba. ” Ibinaba niya ang kanyang kamay. “Ako ay isang tulala. ” “Oo. ” “Hayaan mo akong ayusin ito. ”

At pagkatapos ay ibinaba ko ang pangungusap. Sa lahat ng kalmado maaari kong mag-ipon. “Mayroong dalawa, Michael. ” Nag-blink siya. “Ano? ” “Twins. ”

Hindi siya lumipat. Hindi siya huminga. Hindi sa palagay ko naisip pa niya ng dalawang buong segundo. Tiningnan lang niya ang aking tiyan, kung gayon ang aking mukha, pagkatapos ay muli ang aking tiyan, na parang naglalakad siya sa isang tabla at biglang natuklasan na sa ibaba niya ay hindi ang sahig, ngunit isang kailaliman na mas malaki kaysa sa naisip niya. “Hindi … ” nagbulong siya. “Dalawa? ” “Oo. Dalawa. ”

Sumandal siya laban sa kotse sa tabi niya. Ang kanyang mukha ay pinatuyo ng kulay. “Anna … ” “Huwag sabihin ang aking pangalan na parang nag-aayos ng anuman. ” “Hindi ko alam na mayroong dalawa. ” “Hindi mo alam na mabuntis mo rin ako, at hindi ka nito napigilan sa pagpapagamot sa akin tulad ng basurahan. ”

Ang kanyang bibig ay nanginginig. “Wala na sa akin si Natalie. ” Iyon ay nagbigay sa akin ng isang maliit, nangangahulugang pagtawa. “Ano ang isang trahedya. ” “Iniwan niya ako nang makita niya ang mga resulta. Sinabi niya na hindi niya nais na makisali sa isang problema sa pamilya. ” “Napaka-maingat sa kanya. Hindi siya nag-aaksaya ng maraming oras. ” “Nararapat ako. ” “Oo. ”

Hindi ko nakataas ang aking tinig. At sa palagay ko na ang dahilan kung bakit ito nasaktan nang higit pa. Dahil walang luha na maaari niyang tawagan ang drama. Walang isterya na nagpapahintulot sa kanya na makaramdam ng higit na mataas. Mayroon lamang ang katotohanan, malinis, nakatayo mismo sa harap niya. “Anna, hayaan mo akong alagaan ito. ” Umiling iling ako. “Hindi. Dadalhin mo ang responsibilidad, na hindi pareho. ”

Tinitigan niya ako na parang hindi niya maintindihan ang pagkakaiba. At ipinaliwanag ko ito sa kanya. “Ang pag-aalaga nito ay sana ay naniniwala sa akin. Nagtatanong ng mga katanungan. Nanatili. Pagpunta sa akin sa unang appointment. Ang pagkuha ng responsibilidad ay nagpapakita ng huli at pagtanggap na hindi mo na ididikta ang tono ng kuwentong ito. ” Niloko niya ang kanyang mga labi, kinakabahan. “Hahayaan mo ba akong makita sila? ”

Naisip ko ito. Hindi para sa mahaba. “Ito ay depende sa kung anong uri ng tao na nagsisimula ka ngayon. Hindi ang sinumpa mo na magiging. Ang isa ka. ” Ang aking mga salita ay tumama sa kanya. Nakita ko ito. Ngunit hindi ako naaawa. Hindi sapat, pa rin. “Anna … patawarin mo ako. ” Tumingin ako sa kanya ng ilang segundo. “Hindi pa. ” At lumakad ako palayo.

Ang pagbubuntis ay nagpatuloy sa pag-unlad, mabigat at maganda at nakakapagod. Mas mabilis ang paglaki ng aking tiyan kaysa sa inaasahan ko. Ang aking ina ay naging isang dalubhasa sa mga unan, sopas ng manok, at paghubog ng preventative. Sinusubaybayan ng mga doktor ang lahat. Isang batang lalaki at babae, sinabi nila sa amin sa linggo dalawampu. Naglakad ako palabas ng opisina na may dalawang pangalan na lumubog sa aking ulo at isang mabangis na lambing na hindi na kahawig ng natatakot na babae sa banyo.

Hindi nawala si Michael. Hindi niya ibabalik ang kanyang lugar, alinman. Nagsimula siyang magpakita. Hindi sa mga bulaklak o talumpati, dahil mabilis niyang natutunan na hindi ko nais ang mga kilos na eksena sa pelikula. Nagpakita siya ng mga bayad na bayarin ng doktor, mga punctual deposit, pagkakaroon, hindi komportable na mga silences, at isang bagong uri ng pagpapakumbaba na mukhang kakaiba sa kanya ngunit totoo.

Hindi naging madali ang aking ina. “Hindi ka pupunta rito upang manalo ng asawa, ” sinabi niya sa kanya minsan mula sa pintuan. “Darating ka upang ipakita na maaari mong malaman na maging isang ama. ” Yumuko siya sa ulo. “Oo, ma’am. ”

Hindi ako bumalik kasama niya. Hindi kailanman sa panahon ng pagbubuntis. At hindi dahil hindi ko pa siya mahal sa ilang nasirang sulok ng aking sarili. Tiyak na dahil doon. Dahil inaasahan kong napakaliit para sa aking sarili noong ako ay nagmamahal, at hindi ko itataas ang dalawang bata mula sa lugar na iyon.

Dumating ang labor walong linggo bago kaysa sa inaasahan. C-seksyon. Pang-emergency. Maliwanag na puting ilaw. Mabilis na mga kamay. Ang aking ina ay umiiyak sa isang sulok ng operating room nang hayaan nila siya sa loob ng ilang segundo. At pagkatapos ay dalawang iyak. Una. Pagkatapos ay isa pa. Boy at babae.

Kapag inilagay nila ang mga ito sa aking dibdib, may alam akong isang bagay na may katiyakan na mas malakas kaysa sa sakit: Maaaring ikinalulungkot ito ni Michael sa buong buhay niya at hindi pa rin lubos na nauunawaan kung ano ang kailangan kong dumaan nang mag-isa bago maabot ang sandaling iyon.

Nakilala niya sila makalipas ang tatlong linggo. Naglakad siya papunta sa silid ng pag-follow-up ng NICU tulad ng isang tao na pumapasok sa isang simbahan kung saan hindi siya karapat-dapat na umupo sa harap na hilera. Tumayo siya doon na nanonood ng dalawang sanggol na natutulog sa kanilang mga kuna, maliit, perpekto, walang kabuluhan sa lahat ng mga basurang may sapat na gulang na nauna sa kanila. “Maaari ba ako? ” tinanong niya. Tumango ako.

Kinuha niya muna ang batang lalaki. Pagkatapos ang batang babae. Nanginginig ang kanyang mga kamay. Sumigaw siya. Marami. Nang hindi gumawa ng isang eksena. Nang walang mga grand declaration. Sumigaw lang siya sa paraan ng pag-iyak ng isang tao nang sa wakas ay nakikita niya ang buong larawan at naiinis sa kung ano siya. Hinayaan ko siya. Hindi sa awa. Dahil ang mga bata ay nararapat din sa isang ama na nadama ang buong suntok.

“Mukha ka nila, ” aniya. “Mukha silang mga taong aktwal na nagpakita, ” Sumagot ako. Hindi niya ako itinuwid.

Sa paglipas ng panahon ay natagpuan niya ang isang mas disenteng paraan upang naroroon. Hindi napakatalino. Hindi kabayanihan. Disenteng. Nagbabayad siya, dumalo siya sa mga tipanan, nagbabago siya ng mga lampin, natututo siya ng mga iskedyul, dumating siya sa oras, at kinagat niya ang kanyang dila kapag hindi niya alam kung paano ayusin ang isang bagay na hindi maiayos. Hindi ako bumalik kasama niya. Hindi ko rin kailangang mapoot sa kanya araw-araw upang mapanatili ang pasyang iyon.

Nagpatuloy ang buhay. Dalawang kuna. Dalawang bote. Dalawang fevers. Dalawang magkakaibang pagtawa. Ang aking ina ay naka-install tulad ng isang batalyon heneral sa kusina. At ako, pagod, masaya sa mga oras, desperado sa iba, ngunit hindi na muling nag-iisa tulad ng ako noong gabing iyon kasama ang pagsubok sa pagbubuntis sa aking kamay.

Minsan, kapag pareho silang natutulog at ang bahay ay tahimik, hinila ko ang unang ultratunog sa labas ng folder. Ang isa mula sa araw na iyon ay naisip kong bibigyan ako ng doktor ng masamang balita at sa halip ay ipinakita sa akin ang dalawang tibok ng puso. Tinitingnan ko ito at naalala ko ang lahat: ang spilled beer, ang malupit na tala, ang grocery store, si Natalie sa aking pintuan, ang tawag mula sa urologist, mukha ni Michael nang sabihin ko sa kanya ang “mayroong dalawa. ”

At naiintindihan ko ang isang bagay na hindi ko alam dati. Ang buhay ay hindi palaging ipinagtatanggol ka ng malinis na hustisya. Minsan ipinagtatanggol ka nito sa pamamagitan ng pagmamalabis. Nagbibigay sa iyo ng doble kung ano ang naisip mong may kakayahang dalhin. Pinilit ka upang matuklasan na ang taong tumawag sa iyo ng isang cheater ay hindi maaaring hawakan ang ideya ng isang bata … at maaari kang magdala ng dalawa.

Iyon ang pinakasakit sa kanya sa huli. Hindi lang alam na sila ang kanyang. Alam na habang siya ay lumakad palayo, naging mas malakas ako kaysa sa naisip niya.