Akala ko mahina ang asawa ko at walang pakialam sa aming sanggol … ngunit nang umuwi ako nang maaga at natuklasan kung ano ang pinapakain ng aking ina, naintindihan ko na ang halimaw ay nakatira sa aking sariling bahay.

—“ Anong uri ng ina ang hindi makapakain ng kanyang sariling anak? ”

Ang mga salitang iyon ay lumabas mula sa aking bibig isang umaga, habang ang aking sanggol ay umiiyak na may isang desperadong wail na naramdaman na maaari itong hatiin ang mga pader.

Ngayon nahihiya akong alalahanin sila.

Ngayon bibigyan ko ng anumang bagay upang bumalik sa sandaling iyon, lumuhod sa harap ng aking asawa, at humingi ng kapatawaran bago lumala ang pinsala.

Ngunit nang gabing iyon ay naubos na ako. Pagod mula sa trabaho, mula sa utang, mula sa pag-iyak ng sanggol, mula sa pagtulog lamang ng tatlong oras, mula sa paggising sa mga madilim na bilog at pagmamaneho sa opisina na parang hindi nababagabag ang aking katawan.

Ang aking asawa na si Ananya, ay nagsilang ng labinglimang araw lamang ang nakaraan.
Labinlimang araw.

At siya ay mukhang anino.

Bago ang paghahatid, mayroon siyang buong pisngi, maliwanag na mata, ang malambot na pagtawa na lumitaw tuwing may napahiya sa kanya. Ngunit pagkatapos umuwi mula sa ospital, nagsimula siyang kumukupas. Ang kanyang pisngi ay guwang. Dahan-dahang lumakad siya, ang kanyang likuran ay baluktot. Ang kanyang mga kamay ay palaging malamig. Minsan mahahanap ko siyang nakaupo sa gilid ng kama, nakatitig sa aming anak na umiiyak na may pagkakasala na napakalalim na hindi ako komportable.

—“ Wala akong gatas, Rohan, ” sasabihin niya sa isang nasirang tinig. “Sinusubukan ko, ngunit walang dumating. ”
Hindi ko maintindihan.

O ayaw kong maunawaan.
Ang aking anak na lalaki, si Aarav, ay makakalusot sa kanyang suso at labis na pagsuso. Pagkatapos ay hilahin niya, ang kanyang mukha ay pula na may pagkabigo, na umiiyak na parang siya ay inabandona. Si Ananya ay iiyak din, ngunit tahimik. Takpan niya ang kanyang dibdib, ayusin siya muli, subukan ang isang tabi, kung gayon ang iba pa, kagat ang kanyang mga labi.
Wala.

O halos wala.
At sa halip na hawakan siya, sinimulan kong sisihin siya.

—“ Kumain nang maayos, ” Sinabi ko sa kanya. “Pahinga. Ang bawat babae ay maaaring pakainin ang kanyang anak kung aalagaan niya ang kanyang sarili. ”
Gaano ako kamangmangan.
Gaano kalupitan.

Ang aking ina ay nakatira kasama namin, na dumating isang linggo bago ang kapanganakan. Ang kanyang pangalan ay Shanta, at palagi siyang naging isang malakas, nag-uutos na babae — ang uri na sasabihin, “Itinaas ko ang tatlong anak nang hindi nagrereklamo, ” na parang nagbigay sa kanya ng karapatang tanggalin ang pagkaubos ng iba.

Nang maihatid ni Ananya ang sanggol, iginiit ng aking ina na manatili.
—“ Ang isang bagong ina ay walang alam, ” aniya. “Aalagaan ko siya. Nakatuon ka sa trabaho, anak. ”

Naniniwala ako sa kanya.
Bawat buwan binigyan ko siya ng pera para sa mga gastos sa sambahayan. Higit pa kaysa sa karaniwang ginugol namin. Isang libong dolyar nang eksakto. Inilipat ko ito sa una sa bawat buwan at sinabi sa kanya:

—“ Ma, bumili ng anumang kailangan ni Ananya. Mga sopas, manok, prutas, gatas — anumang bagay. Siguraduhin na kumakain siya ng maayos upang mabawi. ”
Maglagay siya ng kamay sa aking balikat.

—“ Huwag kang mag-alala, anak. Inaalagaan ko ang iyong asawa tulad ng isang reyna. Ginagawa ko ang kanyang sopas ng manok, gulay, sinigang, lahat araw-araw. Ang sinumang manugang na babae ay mapalad na magkaroon ng isang biyenan na katulad ko. ”
Ngumiti ako.
Naniniwala ako sa kanya.
Dahil siya ang aking ina.
At iyon ang aking unang gawa ng duwag.

Sa bahay, hindi umunlad ang mga bagay.
Sumigaw si Aarav tuwing gabi. Sinubukan ni Ananya na magpasuso, nabigo, sumigaw, nagbigay ng pormula kapag makakaya natin ito — ngunit palaging tumutol ang aking ina.

—“ Ang Formula ay masyadong mahal, ” sasabihin niya. “Kung sinusubukan niyang mas mahirap, darating ang gatas. Sa ating panahon walang mga bagay na tulad, at ang mga sanggol ay lumalakas pa rin. ”
Ibinaba ni Ananya ang kanyang ulo.
Di-nagtagal, sinimulan ko ring ulitin ito nang hindi ko ito napagtanto.

—“ Nakikinig sa aking ina, ” Sinabi ko sa kanya isang gabi. “Mas kilala niya. ”
Tiningnan ako ni Ananya ng mga mata na luha.

—“ Sinusubukan ko, Rohan. ”
—“ Pagkatapos ay subukan nang mas mahirap, ” Sumagot ako.
Sinira siya ng pangungusap na iyon.

Nakita ko ito.

Nakita ko siyang pag-urong, na parang isang hindi nakikita na kamay ay pinisil ang kanyang puso.
Ngunit patuloy na umiiyak muli si Aarav, at tinakpan ko ang aking mukha ng unan, galit na galit sa buhay, sa ingay, sa aking asawa, sa lahat ng bagay na — maliban sa isang tao na tunay na nararapat.

Isang maagang umaga, pagkatapos ng halos isang oras ng pag-iyak ng nonstop, nag-snap ako.
—“ Kahit na, Ananya! ” Sumigaw ako. “Hindi ka ba nahihiya? Tingnan mo ang sanggol. Siya ay payat. Mukha siyang may sakit. Anong uri ng ina ka kung hindi ka makakain nang maayos upang makabuo ng gatas? ”

Nakaupo siya sa kama kasama si Aarav sa kanyang mga bisig, ang kanyang blusa ay maluwag na nakabukas, luha na tumatakbo sa kanyang leeg.
—“ Pasensya na, ” bumulong siya. “Kumakain ako … sinusubukan kong kumain. ”
—“ Kung gayon bakit hindi ito gumaling? ”

Hindi siya sumagot.
Ibinaba lang niya ang ulo niya.

Hinawakan ko ang unan ko at natulog sa sofa.
Matulog.

Para bang kaya ko.
Ang pag-iyak ng aking anak na lalaki ay patuloy na pinuputol ang pintuan.
At ang pag-iyak, mas tahimik, ngunit nandoon pa rin.

Kinabukasan ay umalis ako para sa trabaho nang hindi talaga nakatingin sa kanya. Ang aking ina ay nasa kusina na gumagawa ng tsaa.
—“ Si Ananya ay masyadong sensitibo, ” sinabi niya sa akin. “Huwag mo siyang pamper. Ang mga kababaihan pagkatapos ng panganganak ay madalas na kumikilos tulad ng mga biktima upang manipulahin. ”

—“ Gusto ko lang kumain ang sanggol, ” Sumagot ako.
—“ Kakain siya. Huwag kang mag-alala. Hahawakan ko ito. ”

Na “Hahawakan ko ito ” kumalma sa akin.
Ngayon ay nagpapasakit ako.

Noong Huwebes, nawalan ng kapangyarihan ang tanggapan sa kalagitnaan ng umaga. Nabigo ang isang transpormer sa lugar na pang-industriya at pinauwi kami bago labing-isa.

Naisip ko ang pagtawag sa unahan.
Pagkatapos ay nagpasya akong hindi.

Nais kong umuwi bilang isang sorpresa. Huminto ako sa pamamagitan ng isang parmasya at bumili ng isang malaking lata ng na-import na pormula ng sanggol — isang bagay na napakamahal na isang beses ko itong tinawag na hindi kinakailangan. Bumili din ako ng mga bitamina para kay Ananya at ilang sariwang prutas.

Nagmaneho ako ng pakiramdam sa bahay, sa kauna-unahang pagkakataon sa mga araw, tulad ng isang mabuting asawa.

Gaano katindi ang pagmamataas ng isang tao na dumating huli na at naniniwala pa rin na siya ay nagse-save ng isang bagay.
Nang pumasok ako, ang pinto ay bahagyang sarado.

Tumahimik ang bahay.
Hindi ang mapayapang katahimikan ng isang natutulog na sanggol.

Isang kakaibang katahimikan.
Malakas.

Ang uri na nararamdaman na ito ay nagtatago ng kahihiyan.
Iniwan ko ang mga bag sa sala at lumakad patungo sa kusina. Ipinapalagay ko na ang aking ina ay nasa labas ng merkado o pagbisita sa mga kapitbahay. Akala ko nagpapahinga si Ananya.

Pagkatapos ay nakita ko siya.
Ang aking asawa ay na-crouched sa isang sulok ng kusina, malapit sa mesa.

Mabilis siyang kumakain.
Desperately.
Tulad ng isang taong nagnanakaw ng pagkain.

Siya ay may isang malalim na plato sa kanyang mga kamay at isang lumang kutsara. Ang bawat ilang kagat ay tumingin siya sa pintuan. Ang kanyang pisngi ay basa — hindi mula sa singaw. Mula sa luha.
Nagyelo ako.
—“ Ananya? ”

Tumalon siya sa pagkabigla. Ang kutsara ay nahulog sa sahig.
Nang makita niya ako, maputla ang mukha niya.
—“ Rohan … anong ginagawa mo dito? ”

Tumingin ako sa plato.
Sinubukan niyang takpan ito ng parehong mga kamay.

Ang kilos na iyon ay naiilawan ng isang bagay sa loob ko.
Hindi sa tamang paraan sa una.

—“ Ano ang kinakain mo? ” Tinanong ko.
—“ Wala. Nagtatapos lang ako. ”

—“ Hayaan mo akong makita. ”
—“ Hindi, Rohan, mangyaring … ”

Hinila ko ang plato.
Ang amoy ay tumama sa akin bago gawin ang paningin.

Ito ay lumang bigas, pinatigas sa mga patch. Ang walis na sabaw na may malamig na grasa na lumulutang sa tuktok. Madilim na piraso ng karne, halos kulay-abo, na may maasim na amoy. Sa ilalim ay pumili ng mga buto, isang ulo ng isda, mga scrap ng isang bagay na hindi dapat ihain sa isang babae na nagsilang lamang.
Nakaramdam ako ng pagduduwal.
—“ Ano ito? ”

Si Ananya ay nagsimulang umiyak.
—“ Huwag sabihin sa iyong ina. ”
Malamig ang buong katawan ko.

—“ Ano? ”
Bumagsak siya sa kanyang tuhod sa harap ko, na parang siya ang may kasalanan.
—“ Mangyaring, Rohan. Huwag sabihin sa kanya na nakita mo ako. Magagalit siya. ”

Tumingin ako sa plato.
Pagkatapos ay tiningnan ko siya.
Manipis. Pale. Paghihinang.

Ang asawa ko.
Ang ina ng aking anak.

—“ Ananya, ” Sinabi ko, ang aking tinig na paglabag, “ito ang iyong kinakain? ”
Tinakpan niya ang mukha niya.

At pagkatapos ay sinagot ako ng kanyang katahimikan bago ang kanyang mga salita.