Ang streamer ay lumukso sa likod ng upuan, na dumudulas sa isang pares ng madilim na mga shade ng taga-disenyo, habang ang kalahati ng presinto ng LAPD ay nakatitig na parang isang UFO ay hinawakan lamang. Hindi ko maintindihan kung ano ang nangyayari. Sa totoo lang, naisip kong kailangan nilang magkamali sa akin para sa ibang tao. Ang tattooed guy sa tabi ko ay tumigil sa pakikipag-usap kaagad at kahit na ituwid ang kanyang pustura, sinusubukan na magmukhang mas kaunti tulad ng isang thug sa kalye. Ang matikas na tao ay patuloy na nakatitig sa akin, ang kanyang ekspresyon ay patay na seryoso, na parang inihahambing niya ang aking mukha sa isang lumang memorya.

“Sigurado ka ba sa Summer Davis? ” paulit-ulit niya.

Dahan-dahang tumango ako.

Ang mga mata ng streamer ay napunta sa hindi kapani-paniwalang malawak. “Walang paraan … talagang kamukha niya si Nanay. ”

Nakaramdam ako ng kakaibang paghigpit sa aking dibdib nang sabihin niya iyon. Nanay. Hindi “ang ginang. ” Hindi “ang iyong ina. ” Nanay.

Ang matikas na tao ay kumuha ng isa pang hakbang na mas malapit. “Ako si Carter. ”

Ang pinakaluma. Ang Silicon Valley venture capital mogul. At sa totoo lang, ang una kong naisip ay na naamoy niya ang paraan na masyadong mahal upang maging kapatid ko. Hindi magagawang suit ng bespoke. Isang marangyang relo. Ang pagod na mukha ng isang tao na natutulog nang kaunti at nag-uutos ng paraan nang labis. Ngunit ang kanyang mga mata … mayroon siyang eksaktong mata ng aking ina. Iyon ay disarmed sa akin ng kaunti.

Ang streamer ay sumugod kaagad at niyakap ako nang hindi man lang nagtanong. Ginawa niya ito nang napakabilis na ang aking plastic tote bag ay halos dumulas sa aking mga kamay.

“Ako si Jaxon, ” sinabi niya na may napakalaking grin. “Ang pangatlo. Well, technically, paborito ni Twitch. ”

Pinapanood pa rin ng mga pulis ang lahat ng may kabuuang pagkagulo. Ang tattooed guy ay mukhang labis siyang ikinalulungkot na sinusubukan na matumbok sa akin limang minuto ang nakakaraan. Nanatili akong ganap na nagyelo. Sapagkat habang sila ay mukhang sila ay lumakad lamang sa isang magazine ng GQ na kumalat … Nakasuot ako ng isang kupas na hoodie, ang aking buhok ay magulo na nakatali sa isang scrunchie, at ang aking mga Converse sneaker ay nasaklaw sa alikabok mula sa mahabang paglalakbay ng Greyhound.

Tumingin si Carter sa aking napakalaking bag. “Iyon ba ang lahat ng iyong dinala? ”

Tumango ako.

At may lumipat sa kanyang pagpapahayag. Hindi ito naaawa. Ito ay sakit. Tulad ng kung sa eksaktong sandaling iyon ay tunay na nauunawaan niya kung paano ako nabuhay sa lahat ng mga taon.

Agad na hinawakan ni Jaxon ang bag mula sa akin. “Mapahamak, mabigat ang bagay na ito. Ano ang mayroon ka dito? Mga brick? ”

“Damit. ”

Tiningnan ako ng streamer, nagtataka. “Isang bag lang? ”

Hindi ako sumagot. Sa totoo lang, nagsisimula akong makaramdam ng kahihiyan na mayroon lamang sa harap nila. Pagkatapos, may nangyari na hindi ko lubos inaasahan. Tinanggal ni Carter ang kanyang pasadyang dyaket ng suit at hinatak ito sa aking mga balikat dahil nanginginig ako mula sa mamasa-masa na chill ng L.A. gabi. Hindi niya sinabi ang isang salita. Ang maliit na kilos na iyon ay tumama sa akin ng hindi kapani-paniwalang mahirap. Dahil naramdaman ito tulad ng gagawin ni Nanay.

Pumasok kami sa Maybach sa ganap na katahimikan. Ang tattooed guy ay patuloy na nakatitig sa kotse na may traumatized na pagtingin sa kanyang mukha habang ang mga opisyal ay nag-clear ng isang landas para sa amin. Naupo ako sa plush back seat, clutching my bag na parang kailangan ko pa ring protektahan ito.

Hindi mapigilan ni Jaxon na tumingin sa akin. “Mukha kang katulad niya kapag nag-scowl ka lang ng kaunti. ”

Pinalayo ko ang aking kilay. “Paano mo malalaman? ”

Malambot na ngumiti ang streamer. “Ginamit ni Nanay upang ipakita sa amin ang mga larawan mo sa mababang-mababang. ”

Nakaramdam ako ng isang bagay na nasa loob ko. “Talagang pinag-uusapan niya ako? ”

Sa oras na ito ay si Carter ang sumagot mula sa harap ng upuan. “Bawat solong taon. ”

Agad kong tumingin sa labas ng bintana ng tinted dahil nakaramdam ako ng luha na maayos. Ang buong buhay ko, naisip kong hindi alam ng aking mga kapatid na mayroon ako. Ngunit ginawa nila. At nagbago ang lahat.

Pagdating namin sa kanilang ari-arian sa Bel-Air, sa wakas ay naiintindihan ko kung gaano sila mayaman. Hindi lamang ito isang mansyon; ito ay isang tambalan. Gated security. Napakalaking sprawling lawns. Giant floor-to-ceiling glass windows na tinatanaw ang lungsod. Ang lahat ay tahimik at malinis, tulad ng isang five-star luxury resort. Natakot ako kahit na umalis sa sasakyan. Sa totoo lang, naramdaman kong masisira ko ang daanan sa pamamagitan lamang ng paglalakad dito.

Binuksan ni Jaxon ang aking pintuan. “Ano ang mali? ”

Tumingin ako sa ibaba, tahimik ang boses ko. “Hindi ako kabilang dito. ”

At pagkatapos nito, tumigil ang pag-agos ng streamer. Dahil sa kauna-unahang pagkakataon, tunay na naintindihan niya ang mundo na nagmula ako upang makarating sa kanila.

Bahagi 3: Pag-aaral sa Huminga

Nang unang gabing iyon, bahagya akong nagsalita. Umupo ako ng perpektong tuwid sa isang napakalaking upuan ng kainan ng mahogany habang ang pribadong chef ay nagsilbi ng pagkain ay hindi ko alam kung paano ipahayag. Si Carter ay tumatawag sa mga tawag sa negosyo sa kanyang AirPods kahit na sa hapunan, at patuloy na sinusubukan ni Jaxon na basagin ang mga biro upang masira ang yelo, ngunit naramdaman ko pa rin na isang hindi sinasadyang panghihimasok na natitisod sa maling buhay.

Pagkatapos, lumitaw ang pangalawang kapatid. Ang artista. Liam Evans.

Naglakad siya papunta sa bahay bandang hatinggabi, nakasuot pa rin ng mga bakas ng pampaganda mula sa isang set ng studio sa Hollywood, at sa totoo lang, naintindihan ko kaagad kung bakit ang mga batang babae ay gumawa ng mga tagahanga ng virus na umiiyak sa kanya sa TikTok. Ngunit hindi iyon ang pinaka-labis na bahagi. Ito ang hitsura sa kanyang mukha nang makita niya ako. Siya ay nagyelo nang lubusan. Pagkatapos, dahan-dahang lumakad siya patungo sa akin, na parang natakot siya ay maaaring takutin ako palayo.

“Tag-init ka … ”

Hindi man ito tanong. Ito ay puro kalungkutan lamang.

Nagbigay ako ng isang malambot na tumango.

At ang sikat na iyon, walang kamali-mali, ang nangungunang lalaki sa Hollywood ay nagtapos sa pag-iyak habang nakaupo siya sa tapat ko sa isla ng kusina sa dalawa sa umaga, na nagpapakita sa akin ng isang maliit na shoebox na puno ng mga lumang guhit ng krayola na ginamit ng aking ina upang mai-mail ang mga ito noong ako ay isang maliit na batang babae. Nasa bawat isa ako sa kanila. Sa mga pigtails. Sa isang murang sangkap ng paaralan. Ang paghawak ng mga hayop sa bukid. Ngumiti sa nawawalang ngipin sa harap.

Kinausap sila ni Nanay tungkol sa akin. Sa lahat ng mga taon na iyon.

Malumanay na hinawakan ni Liam ang isa sa mga kupas na guhit. “Nais niyang bumalik sa iyo nang maraming beses. ”

Napalunok ako ng husto. “Kung gayon bakit hindi siya? ”

Wala sa kanila ang sumagot kaagad. At iyon ay nang maunawaan ko ang pinakapangit na bahagi ng buong kwento. Ang pamilya ng aking ama ay hindi lamang magkaroon ng pera; mayroon silang kapangyarihan. “Lumang pera ” kapangyarihan. At ginamit nila ang impluwensyang iyon upang mapunit ang isang ina na malayo sa kanyang mga anak dahil ang isang nasira, ang nag-iisang babae ay ganap na walang pagkakataon laban sa mga mataas na presyo ng mga abogado ng korporasyon, sistematikong koneksyon, at walang awa na banta.

Ang mga linggo na sumunod ay hindi kapani-paniwalang surreal. Patuloy akong nagising sa madaling araw na wala sa ugali habang ang natitirang bahagi ng napakalaking ari-arian ay mabilis pa ring natutulog. Minsan tinulungan ko ang mga kawani sa kusina dahil hindi ko alam kung paano umupo pa rin. Iba pang mga oras, nagtago ako sa mga manicured na hardin dahil ang lahat ay naramdaman pa rin na napakalaking para sa proseso ng aking utak.

Ngunit iginiit ng aking mga kapatid na hilahin ako sa kanilang mundo.

Itinuro sa akin ni Jaxon kung paano gamitin ang kanyang nakatutuwang PC gaming rig, tumatawa sa akin dahil nakakuha ako ng sakit sa paggalaw mula lamang sa paglipat ng anggulo ng camera sa controller. Tinago ako ni Liam sa mga nakatago, mababang susi na tindahan ng kape sa Silver Lake kaya hindi kami susundan ng paparazzi at TMZ. At iba si Carter. Tahimik. Mas mahirap basahin. Ngunit isang umaga ng umaga, natagpuan ko siyang nakaupo nang nag-iisa sa isla ng kusina, nakatitig sa isang matandang Polaroid ni Nanay.

“Galit ka ba sa kanya? ” Malambot akong nagtanong.

Ito ay tumagal sa kanya ng isang mahabang panahon upang sagutin. “Kinamumuhian ko siya ng maraming taon para sa pag-iwan sa amin. ”

Nakaramdam ako ng isang biglaang panginginig. Dahil naintindihan ko ang eksaktong pakiramdam na perpekto.

Huminga ng malalim si Carter. “At kalaunan, naintindihan ko na hindi siya umalis dahil gusto niya. Pinilit nila siya sa isang sulok at pinili niya kung aling bata ang kayang panatilihin. ”

Iyon ay ganap na sinira ako. Dahil sa dalawampung taon, naisip kong si Nanay ay may mga paborito lamang. Ngunit hindi niya ginawa. Siya ay isang mahirap na babae lamang na nagsisikap na mabuhay laban sa mga taong may labis na lakas.

Isang Linggo, sumakay kami ng isang paglalakbay sa kalsada pabalik sa aking maalikabok na bayan ng Midwestern upang bisitahin ang kanyang libingan. Nagdala si Jaxon ng napakalaking, mamahaling pag-aayos ng floral. Si Liam ay sumigaw halos sa buong drive. At tumayo si Carter sa harap ng headstone sa loob ng mahabang panahon nang hindi nagsasabi ng isang solong salita.

Tumahimik din ako. Dahil sa totoo lang, wala nang naiwan upang hawakan si Nanay. Ginawa niya ang makakaya niya sa napakaliit na mayroon siya.

Bago kami umalis, inilagay ni Carter ang isang kamay sa mainit na bato at sinabi ang isang bagay na nasa isip ko pa rin. “Patawad sa amin para sa pagkuha ng sobrang mapahamak upang mahanap ka. ”

At naintindihan ko ang isang bagay na hindi kapani-paniwalang mahalaga. Minsan ang buhay ay naghiwalay sa mga pamilya. Kasakiman. Mag-iingat. Kapangyarihan. Ngunit natutunan ko rin ang isang bagay na mas malakas: kapag ang pag-ibig ay totoo, kahit na ang mga nawalang taon ay nakakahanap ng isang paraan pabalik sa bahay.

Ngayon, nakatira pa rin ako sa L.A. Hindi ko dinala ang aking plaid plastic tote bag kahit saan pa, kahit na pinapanatili ko pa rin itong ligtas na nakalayo sa aking walk-in closet. Sinabi ni Jaxon na dapat nating ilagay ito sa isang kaso ng acrylic display dahil “opisyal na isang artifact na antas ng pamilya na Smithsonian. ” Tinatrato pa rin ako ni Liam tulad ng isang marupok na labinlimang taong gulang, at nagpapanggap pa rin si Carter na isang malamig, matigas na boss, kahit na sa bawat solong oras na lumabas ako mag-isa, nagpapadala siya ng isang Uber Black at sinusubaybayan ang aking lokasyon sa Life360.

At sa totoo lang, pagkatapos ng paglaki ng paniniwala na ako ay ganap na nag-iisa sa mundong ito … natuklasan na may naghihintay sa iyo nang hindi mo alam kahit na nararamdaman ito ng isang pulutong tulad ng pag-aaral kung paano huminga muli.