Narito ang pagsasalin ng Ingles ng pangalawang bahagi ng kwento, na nagpapatuloy sa parehong tumpak na gramatika, natural na tono, at mga pangalan at lokasyon ng Estados Unidos (Detroit, Flint, atbp.) Nang walang lock lock.

“Ramiro … lumabas ka doon. ”

Hindi lasing ang tatay ko.

Iyon ang unang bagay na nagpapalaki sa akin ng solid.

Sa bahay, kapag siya ay nagtalo, ang kanyang tinig ay mag-crack at mag-drag; naamoy ito tulad ng beer at pagkatalo. Ngunit sa pasilyo na iyon ng inabandunang pabrika, ito ay tunog na matatag, malamig, halos matikas.

Para bang ang tunay na Arthur Maldonado ay lumakad na lang.

Itinulak ako ng aking tiyuhin sa likod ng isang rusted filing cabinet.

“Huwag ilipat, ” bumulong siya. “Hindi mahalaga kung ano ang mangyayari, huwag bitawan ang folder na iyon. ”

Pinindot ko ang mga papel laban sa aking dibdib.

Ang lightbulb ay nag-flickered sa mga larawan na naka-tap sa dingding. Ang nanay ko noong bata pa siya. Ramiro sa mga posas. Ang aking ama ay nagbibilang ng mga bayarin. Ako bilang isang sanggol na may kakila-kilabot na tala:

“Kung nagtanong ang bata, sabihin sa kanya na si Ramiro ang magnanakaw. ”
Ang mga yapak ay tumigil sa harap ng opisina.

“Alam kong kasama mo siya, Diego, ” sinabi ng tatay ko. “Lumabas, anak. Huwag hayaan ang convict na maglagay ng mga ideya sa iyong ulo. ”
Lumabas muna si Ramiro gamit ang kanyang mga kamay.

“Huwag mo siyang tawaging anak na parang hindi mo alam ang ginawa mo. ”
Pumasok ang tatay ko.

May hawak siyang baril.

Sa likuran niya ay dumating ang isang manipis na tao sa isang kulay-abo na suit, may suot na baso at nagdadala ng isang itim na maleta. Nakilala ko siya kaagad. Ito ay si G. Salas, ang abogado na nagdala ng mga papeles ng foreclosure sa aming bahay sa Detroit.

Ang parehong sinabi sa aking ina:
“Ma’am, kung hindi ka magbabayad sa linggong ito, magpapatuloy ang bangko. ”

Ngayon naintindihan ko na hindi lamang ito ang bangko.
“Bigyan mo ako ng folder, bata, ” Sinabi ni Salas.

Nanatili pa rin ako.

Itinuro ng tatay ko ang baril sa Ramiro.
“Huwag gumawa ng anumang bagay na hangal. Nasira mo na ang iyong buhay minsan. ”

Pinabayaan ni Ramiro ang isang pagod na pagtawa.

“Hindi. Sinira mo ito para sa akin nang pinatay mo si Aurelio. ”
Aurelio.
Ang lolo ko.

Ang ama ng aking ina.
Ang taong, ayon sa lahat, ay namatay dahil sa isang atake sa puso bago ako sapat na matanda upang maalala siya.
“Manahimik, ” sinabi ng aking ama.

Ngunit ang kanyang kamay ay nanginginig.

At iyon ay natakot sa akin ng higit sa baril.

“Pinatay mo ang aking lolo? ” Tinanong ko mula sa likod ng filing cabinet.
Lahat ng tatlo sa kanila ay lumingon.

Ang mukha ng aking ama ay nagbago nang makita niya ako. Ibalik niya ang kanyang amang maskara.
“Diego, sumama ka sa akin. ”

“Sagutin mo ako. ”
“Hindi mo alam kung ano ang pinag-uusapan mo. ”
Isang hakbang si Ramiro sa akin.

“Natuklasan ng iyong lolo na si Arthur ay nagmula sa kumpanya. Gumawa siya ng mga lagda, kumuha ng pautang, inilipat na pagbabayad. Ang Vargas Shipping ay kabilang sa iyong ina, Diego. Hindi sa Maldonados. ”

Namamagitan si Salas:
“Hindi iyon mapatunayan. ”

Itinuro ni Ramiro ang pader.

“Iyon ang dahilan kung bakit siya nagtago ng mga kopya. Hindi bobo si Aurelio. ”

Ang aking ama ay grit ang kanyang mga ngipin.

“Ang matandang lalaki ay sisirain pa rin ang kanyang sarili. ”
“Hindi, ” Sinabi ni Ramiro. “Iuulat ka niya. ”

Ang pabrika ay gumapang gamit ang hangin. Sa labas, isang trak ang dumaan, at ang tunog ay gumawa ng basag na mga bintana na nag-vibrate.

“Nang gabing iyon, nagpatuloy si Ramiro, ” Tinalo siya ni Arthur sa mismong bodega na ito. Pagkatapos ay itinanghal niya ang pagnanakaw. Inilagay niya ang aking dyaket malapit sa ligtas, marumi ang aking mga damit na may dugo, at binayaran ang isang bantay upang sabihin na nakita niya akong umalis. ”

“Halos namatay ang bantay, ” sinabi ng aking ama.
“Dahil binayaran mo siya upang ikulong, at pagkatapos ay sinubukan mong tapusin siya nang humingi siya ng mas maraming pera. ”
Itinaas ni Salas ang kanyang tinig.

“Sapat na. Arthur, tapusin ito. ”
Tiningnan ako ng tatay ko.
“Diego, ikaw ay isang Maldonado. Itinaas kita. Binigyan kita ng bubong sa iyong ulo. ”

“Kung gayon ano ang tungkol sa aking sertipiko ng kapanganakan? ” Hinawakan ko ang folder. “Bakit sinasabi nito na Ramiro Vargas? ”
Sinagot ako ng kanyang katahimikan bago pa man magawa ng iba.

Nakaramdam ako ng pagduduwal na tumataas sa aking lalamunan.
“Siya ba ang aking ama? ”

Ipinikit ni Ramiro ang kanyang mga mata.

Ang aking ama ay ngumiti ng dalisay na poot.

“Binabati kita, Ramiro. Nawala mo at nasira ang kanyang ulo. ”

“Hindi, ” sinabi ng aking tiyuhin. “Pinupuno mo ito ng mga kasinungalingan mula noong araw na siya ay ipinanganak. ”

Tumingin ako kay Ramiro.
Ang tao mula sa lata ay bumagsak.
Ang inmate na tinawag ng lahat na magnanakaw.

Ang magbibigay sa akin ng kalahati ng kanyang tinapay kapag naisip niya na hindi ako napansin.
“Ikaw ba ang aking ama? ” Inulit ko.
Sa oras na ito, sumagot siya.

“Oo, Diego. ”
May bumagsak sa loob ko.

Hindi ito instant na pag-ibig.
Hindi ito kaluwagan.

Ito ay nadama na parang may isang tao na ripped up ang mga sahig at nakalantad sa lahat ng mga taon na inilibing sa ilalim.

Humakbang sa akin ang tatay ko.
“Bigyan mo ako ng mga papeles. ”
Nag-back up ako.

Mabilis na lumipat si Salas. Sinubukan niyang i-snatch ang folder mula sa akin, ngunit inilipat siya ni Ramiro. Itinaas ng tatay ko ang baril. Sumigaw ako.
Ang putok ng baril ay sumigaw sa opisina.
Nahulog si Ramiro laban sa desk.

Para sa isang segundo, naisip kong siya ay na-hit sa dibdib.
Pagkatapos ay nakita ko ang dugo sa kanyang balikat.
“Ramiro! ”

Hindi ko sinabi tiyuhin.
Hindi ko sinabi kay tatay.
Ang pangalan lang niya.

Kumuha ako ng isang wrench mula sa sahig at itinapon ito sa lahat ng aking lakas. Sinaktan nito ang aking ama sa pulso. Bumagsak ang baril at dumulas sa ilalim ng isang upuan.

Sinubukan ni Salas na tumakbo.
Hindi niya ito ginawa.
Bukas ang pintuan ng opisina, at dalawang pulis sa mga vest ang sumabog, kasunod ng isang babae sa isang madilim na suit.

At sa likuran nila ay ang aking ina.
Ang kanyang mukha ay maputla, ngunit ang kanyang mga mata ay matatag.
“Tapos na, Arthur, ” aniya.
Nagyelo ang tatay ko.
“Clara … ”

“Huwag mo akong tawagan. ”
Hindi ko pa naririnig ang aking ina na nakikipag-usap sa kanya nang may ganitong kalmado.

Ang babae sa suit ay gaganapin ng isang telepono.
“Opisina ng Abugado ng Distrito. Mayroon kaming bahagi ng pag-uusap na naitala. Walang umalis. ”
Inilagay ni Salas ang kanyang mga kamay.

“Ito ay isang hindi pagkakaunawaan. ”
Ramiro, pinindot ang kanyang kamay laban sa kanyang balikat, hayaan ang isang mapait na pagtawa.
“Sa loob ng dalawampung taon tinawag mo ang katotohanan na hindi pagkakaunawaan. ”
Tumingin ang tatay ko sa nanay ko.

“Ginawa mo ito. ”
Kumuha siya ng isang hakbang pasulong.
“Hindi. Ginawa mo ito. Sa wakas ay tumigil lang ako sa pagtakpan nito. ”

Pagkatapos ay tiningnan ko siya.
“Alam mo? ”

Bumagsak ang nanay ko.
“Oo. ”
Ang salita ay nasaktan tulad ng isa pang putok.
“Alam mo na si Ramiro ang aking ama? ”

Malinaw siyang sumigaw.
“Oo. ”

“At hayaan mo akong maniwala na siya ay isang magnanakaw? ”
Sumigaw ang tatay ko:

“Dahil maalis kita sa kanya! ”
Pinigilan siya ng pulisya.

Nagpumiglas siya.

“Binigyan kita ng lahat! Ang bahay na iyon, ang pangalang iyon, ang buhay na iyon! ”

Sinagot siya ng nanay ko:
“Binigyan mo kami ng takot. Lahat ng iba pa, nagnakaw ka. ”

Ang dilaw na folder ay ipinasa sa tanggapan ng Abugado ng Distrito nang gabing iyon. Dinala si Ramiro sa ospital sa ilalim ng bantay ng pulisya. Naupo ako sa isang malamig na silid, ang aking mga kamay ay mantsa ng kanyang dugo at ang aking ulo na puno ng mga katanungan na walang sinuman ang maaaring sagutin nang hindi na ako masira pa.

Umupo ang nanay ko sa tabi ko.

“Patawad sa akin, anak. ”
Hindi ko siya tiningnan.
“Bakit mo siya pinakasalan? ”

Tumagal siya ng ilang sandali upang sagutin.

“Dahil namatay ang lolo mo, nasa bilangguan si Ramiro, buntis ako sa iyo, at nagbanta si Arthur na pinatay siya sa loob ng panulat ng estado kung may sinabi akong isang salita. Sinabi niya sa akin na maaari ka ring kunin mula sa aking mga bisig. Naniniwala ang lahat sa kanya.

Walang naniniwala sa akin. ”
“Ginawa ni Ramiro. ”

“Na-lock ang Ramiro. ”

Tinakpan ko ang mukha ko.
Sa loob ng maraming taon, naisip kong mahina ang aking ina sa pagpapaalam sa aking ama na ipahiya si Ramiro.

Ngayon naintindihan ko na nabuhay siya sa pagsubaybay sa buhay ng isang bomba.

Kung nagsalita siya, sisirain ni Arthur si Ramiro.

Kung tumahimik siya, sinira niya ako.

At kahit na, nang makalabas siya sa bilangguan, siya lamang ang tumakbo upang yakapin siya.
Ang nag-iisang nakakaalam ng nagkasala ay nakaupo sa aming mesa.

Ang pagsisiyasat ay walang takip ang lahat ng dahan-dahan.
Hindi tulad ng sa mga pelikula.

Hindi sa isang solong piraso ng pag-save ng katibayan.
Ngunit sa mga dilaw na papel.
Sa nasira na pag-record.

Sa mga inihambing na lagda.
Sa isang matandang bantay na natagpuan sa ibang estado, na sa wakas ay inamin na binayaran siya ni Arthur upang magpatotoo laban kay Ramiro.

Sa mga resibo.
Sa mga kopya ng mga gawa na nakatago ng aking lolo na si Aurelio sa likod ng isang maling pader.

Ang pabrika ay pinangalanang Vargas Shipping bago binago ni Arthur ang pangalan.
Ang nanay ko ang tagapagmana.
Nagtrabaho doon si Ramiro at nakikipag-ugnayan sa kanya.

Ipinanganak ako habang siya ay naka-lock.

Inirehistro ako ni Arthur bilang kanyang sariling gamit ang mga dokumento na sinungaling ni Salas at isang klerk sa mahahalagang tanggapan ng talaan na namatay na sa oras na ang lahat ay naging ilaw.

Ang aking pekeng sertipiko ng kapanganakan ay hindi lamang inalis ang isang huling pangalan.

Nagbigay ito ng kontrol kay Arthur sa mana ng aking ina.
Ang bahay sa Detroit ay hindi nawala.

Nasuspinde ang foreclosure nang natuklasan na ang utang ay nagmula sa mga pautang na nilagdaan ng mga binagong dokumento. Ang aking ama ay — o sa halip, ang pagsusuri sa — workshop ni Arthur. Maraming mga bagay na naisip namin ay ang atin ay talagang bahagi ng isang kadena ng mga pagnanakaw.

Bumalik si Ramiro mula sa ospital kasama ang kanyang braso na nakabalot.
Ayaw niyang matulog sa tin shed.

Hindi rin ito papayagan ng aking ina.
“Tapos na ang silid na iyon, ” aniya.

Nag-set up kami ng isang kama para sa kanya sa sala habang naayos namin ang back bedroom.
Sa una, hindi ko alam kung paano siya makausap.
Titingnan ko siya at makita ang dalawang lalaki nang sabay-sabay.

Ang tahimik na tiyuhin.
Ang ninakaw na ama.

Hindi niya ako pinilit.
Hindi niya ako hiniling na tawagan siyang tatay.

Hindi siya humingi ng labis na pagmamahal.
Pinananatili lang niya ako ng kumpanya.

Nang bumalik ako sa pagtatapos ng high school, hihintayin niya ako sa labas ng mainit na kape at isang sandwich na nakabalot sa isang napkin.

“Hindi mo na ako mahalin nang mabilis, ” sinabi niya sa akin isang gabi. “Natuto akong mahalin ka mula sa malayo. Maaari akong maghintay mula sa malapit sa pamamagitan ng. ”
Ang pariralang iyon ay nagpahiwalay sa akin.

Dahil hindi ito tulad ng isang reklamo.
Ito ay parang tunog ng isang pagod, pag-ibig ng pasyente.

Ang paglilitis laban kay Arthur ay tumagal ng maraming taon.

Ang hustisya ay hindi mabilis na gumagalaw kapag ang mga akusado ay may mga koneksyon, nakatagong pera, at mga taong natatakot. Sinubukan ni Salas na gupitin ang isang deal. Sumuko siya ng mga pangalan. Isang notaryo. Dalawang nagpapahiram ng pera. Ang isang retiradong kapitan na nakatulong na isara ang kaso ni Ramiro nang mabilis.

Namatay ang lola ko bago humingi ng kapatawaran.

Sa kanyang pagkagising, lumapit sa amin ang aking mga pinsan na may mga mukha ng paghingi ng tawad.
“Hindi namin alam. ”
Tiningnan sila ng nanay ko.

“Hindi mo alam dahil ayaw mong tanungin. ”
Walang sumagot.
Nanatili si Ramiro sa labas ng paggising, nakaupo sa kurbada, tinitingnan ang kanyang bagong sapatos na parang inaasahan pa rin niyang may magtapon sa kanya.

Umupo ako sa tabi niya.
“Hindi ka ba papasok sa loob? ”

“Minsan nalibing mo na ang mga tao bago sila mamatay. ”
Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Binigyan ko lang siya ng isang bote ng tubig.
Kinuha niya ito.
Sapat na iyon.

Si Arthur ay nahatulan ng pandaraya, pagpapatawad, grand larceny, at iba pang mga krimen. Ang pagkamatay ng aking lolo na si Aurelio ay hindi mapatunayan sa paraang nais namin, dahil ang oras ay kumakain ng labis na katibayan. Ngunit ang file ng kaso ay binuksan muli, at ang kanyang pangalan ay hindi na sa isang kagalang-galang na tao.

Hindi iyon nagbalik ng dalawampung taon.
Hindi nito ibabalik ang kabataan ng aking ina.

Hindi nito ibabalik ang mga kaarawan na ginugol ni Ramiro na naka-lock.
Hindi nito ibabalik ang aking buong pagkabata.

Ngunit binigyan kami nito ng isang bagay na hindi nais ni Arthur na magkaroon kami:
isang bersyon ng kwento kung saan hindi na pinasiyahan ang kanyang tinig.

Nabawi namin ang bahagi ng pag-aari sa Flint.

Ang pabrika ay nasira, sinalakay ng kahalumigmigan, daga, at mga alaala. Ibinenta namin ang isang seksyon upang mabayaran ang mga tunay na utang. Sa isa pang seksyon, binuksan namin ang isang maliit na tindahan ng pagkumpuni para sa mga trak at van.

Hindi ito matikas.
Hindi ito malaki.

Ngunit ang bagong pag-sign basahin:
“Pagpapadala ng Vargas. ”
Sa unang pagkakataon na ibitin namin ito, ito ay baluktot.
“Aayusin ko ito, ” sabi ko.

Umiling iling si Ramiro.
“Iwanan mo ito. Sa ganoong paraan masasabi ng lahat na nakaligtas ito. ”

Tumawa ang nanay ko mula sa pasukan.
Ang pagtawa na iyon ay ang unang tanda na ang bahay ay nagsisimulang huminga.

Sa dalawampu’t dalawa, naitama ko ang aking sertipiko ng kapanganakan.

Hindi ko tinanggal ang lahat ng aking nabuhay, dahil hindi mo maalis ang iyong pagkabata nang walang pagdurugo. Ngunit idinagdag ko kung ano ang ninakaw mula sa akin.
Diego Ramiro Vargas Clara.

Nang makita ni Ramiro ang dokumento, hinawakan niya ito sa kanyang mga daliri na parang larawan ng isang taong namatay.
“Ang iyong lolo na si Aurelio ay sumigaw, ” aniya.
“At ikaw? ”

Pinahid niya ang ilong niya.
“Mayroon akong isang allergy sa mga mahahalagang talaan. ”

Tumawa ako.
Pagkatapos ay niyakap ko siya.
Nagyelo siya sa una.
Pagkatapos ay natunaw siya.

Sumigaw siya sa aking balikat tulad ng isang tao na gumugol ng dalawampung taon na huminga.
“Tatay, ” Sinabi ko sa kanya.
At ang salitang iyon, napaka-simple, ay naghatid ng higit na hustisya kaysa sa isang dosenang pagdinig sa korte.

Ngayon ako ay tatlumpung taong gulang.
Ako ay isang abogado.
Hindi ang uri na lilitaw sa TV.

Nakikipagtulungan ako sa mga pamilya na pumapasok sa mga endangered na bahay, ninakaw na mga pamana, binago ang mga sertipiko, at mga kamag-anak na pinag-uusapan ang pag-ibig habang naghahanda ng isang pagtataksil.
Sa tuwing may nagsasabi sa akin, “Wala akong katibayan, mga alaala lamang, ” Iniisip ko ang tanggapan na iyon sa Flint.

Ng aking larawan sa sanggol.

Ng tala na naka-tap sa tape.
Ng dilaw na folder.
Ng pagdurugo ni Ramiro at sinasabi pa rin sa akin na huwag bitawan ang mga papel.

Ang aking ina at Ramiro ay nakatira nang magkasama ngayon.

Hindi nila itinapon ang isang partido.
Hindi nila hinahanap ang pagpapala ng sinuman.

Isang Linggo natagpuan ko silang sumayaw sa kusina kasama ang radyo ay bumaba, sa gitna ng amoy ng beans at mint mula sa bakuran.

Hindi sila mukhang mga kabataan na nakabawi ng isang nawalang pag-ibig.
Mukha silang mga nakaligtas na natututo na umupo nang walang takot.

Ang pamilya na nagsara ng pintuan sa Ramiro ay nais na bumalik mamaya.

Sa paghingi ng tawad.
Sa mga dahilan.
Sa mga parirala tulad ng “hindi namin alam ang ” at “napakaraming oras ang lumipas. ”

Hindi humingi ng paghihiganti si Ramiro.
Hindi lang niya binuksan ang parehong paraan.

Nalaman ko mula sa kanya na ang pagpapatawad ay hindi palaging nangangahulugang ibigay ang susi.
Minsan nangangahulugan ito na palayain ang poot, ngunit binabago ang kandado.

Gabi na dadalhin nila ang aming bahay, sinabi ng aking tiyuhin:

“Halika, ipapakita ko sa iyo kung bakit nila ako ikinulong. ”

Akala ko magpapakita siya sa akin ng isang krimen.
Ipinakita niya sa akin ang isang buong buhay na ginawa ng isang kriminal.

Ipinakita niya sa akin na ang magnanakaw ay hindi palaging nag-iiwan ng bilangguan na may isang itim na basurahan.

Minsan nakaupo siya sa iyong sala, tinawag ang kanyang sarili na ama, nagbibilang ng ninakaw na pera, at sinasabi na pinoprotektahan niya ang pamilya na siya mismo ang nag-hostage ng mga kasinungalingan.

Ang aking tiyuhin ay lumabas mula sa bilangguan, at lahat ay nagsara ng pintuan sa kanya.
Ang aking ina ang nag-iisang yakap sa kanya.

Sa loob ng maraming taon, naisip kong yakapin niya ang isang nagkasala.
Ngayon alam kong niyakap niya ang nag-iisang inosenteng tao na tinanggap na kinamumuhian upang manatiling buhay ako.

At nang sa wakas ay tinawag ko siyang tatay, si Ramiro Vargas — ang taong itinuro ng lahat, ang inmate, ang isa mula sa tin shed, ang hindi kailanman ipinagtanggol ang kanyang sarili dahil ang pagtatanggol sa kanyang sarili ay maaaring magkaroon ng gastos sa amin ng aming buhay —
sumigaw tulad ng isang tao na, makalipas ang dalawampung taon, ay sa wakas ay hindi na naibalik ang kanyang kalayaan, ngunit ang kanyang lugar sa pintuan ng kanyang sariling tahanan.