ANG AKING STEPFATHER SOLD ANG KANYANG BLOOD KAYA AKO AY PUMUNTA SA COLLEGE. YEARS LATER, KAPAG AKO AY GUSTO NG $ 10,000 Isang Buwan, GUSTO NIYA SA ASAWA AKO PARA SA PAGHAHANAP … AT SINABI KO SIYA: “HINDI AKO NAKAKITA NG ISANG SINGLE PENNY. ”

Si G. Raymond ay hindi ang aking biyolohikal na ama. Ngunit siya lamang ang hindi nag-abandona sa akin.

Namatay ang nanay ko noong sampung taong gulang ako. Nawala ang aking biyolohikal na ama bago ko maalala ang kanyang mukha. Ang lahat ng aking mga tiyahin at tiyuhin ay nagsabi ng eksaktong parehong bagay: “Mahina maliit na bata … ngunit hindi namin siya makakapasok. ”

Si G. Raymond lamang, ang taong nagmamahal sa aking ina sa katahimikan nang maraming taon, ay nagtaas ng kamay. “Ang batang lalaki ay sumasama sa akin. ”

Nakatira kami sa isang maliit na silid na inuupahan malapit sa ilog, sa labas ng Savannah. Nag-haul siya ng mga crates sa lokal na merkado, naayos na mga bisikleta, naghahatid sa isang lumang moped, at gayon pa man ay laging nakakahanap siya ng isang paraan upang matiyak na nagsuot ako ng isang malinis na uniporme sa paaralan.

Minsan, kailangan ko ng pera para sa isang dalubhasang klase. Ibinigay niya sa akin ang mga crumpled bill, naaamoy pa rin sa klinika ng ospital. “Dito ka pupunta, anak. ” “Saan nanggaling ito? ”

Tinapik niya ang kanyang ulo, napahiya. “Nagpunta ako sa donasyon ng plasma. Wala ito. ”

Nang gabing iyon, sumigaw ako sa unan ko, nag-ungol kaya hindi niya marinig. Sino ang nagbebenta ng kanilang sariling dugo para sa isang bata na hindi nagdadala ng kanilang apelyido? Ginawa niya. Hindi lang minsan. Maraming beses.

Nang tanggapin ko sa NYU, niyakap ako ni G. Raymond na parang nasakop ko na ang mundo. “Pag-aralan nang husto, anak. Bumuo ng isang mas mahusay na buhay. Hindi ako magiging sa paligid magpakailanman. ”

Ipinangako ko sa kanya na isang araw, babayaran ko siya para sa lahat. Ngunit nang magsimula akong kumita ng magandang pera sa isang kumpanya ng tech sa Manhattan, hindi siya tumanggap ng isang bagay. “Panatilihin ang iyong pera, ” sasabihin niya sa akin. “Ang isang ama ay hindi naniningil sa ginawa niya para sa kanyang anak. ”

Sampung taon na ang lumipas. Gumagawa ako ng higit sa $ 10,000 sa isang buwan. Nice apartment. Bagong kotse. Mahal na relo.

At siya ay nasa parehong maliit na silid, kasama ang kanyang pagod na kamiseta at sapatos na naka-patched-up.

Isang araw, nagpakita siya sa aking lugar. Manipis. Mas matanda. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig. Umupo siya sa mismong gilid ng sofa, na parang natatakot siya na marumi ito.

“Anak … Kailangan kong hilingin sa iyo ng isang pabor. ” Ang aking dibdib ay mahigpit. “Sabihin mo sa akin, Tatay. ”

Ibinaba niya ang kanyang tingin. “Sinabi ng doktor na kailangan ko ng isang medikal na pamamaraan. Nagkakahalaga ito ng halos dalawampung libong dolyar. Alam kong marami ito. Hinihiling kong hiramin ito. Babayaran kita ng kaunti, kahit na kailangan kong magbenta ng kendi sa kalye. ”

Tumingin ako sa kanya. Ang taong nagbigay ng dugo para sa akin. Ang taong kumakain ng mga de-latang beans habang nakakuha ako ng mga bagong libro sa paaralan. Ang taong hindi pa nagsabi sa akin “hindi. ”

Huminga ako ng malalim at pinakawalan ang malupit na parirala ng aking buhay: “Hindi ko kaya. Hindi kita binibigyan ng isang solong sentimos. ”

Si G. Raymond ay nakaupo nang lubusan. Ang kanyang mga mata ay napuno ng luha, ngunit hindi siya nagtalo. Dahan-dahang tumango lang siya. “Naiintindihan ko, anak. Pasensya na sa pag-abala sa iyo. ”

Tumayo siya tulad ng isang pinalo na aso. Hinawakan niya ang kanyang lumang baseball cap at lumakad patungo sa pintuan. Hindi ko siya napigilan.

Nang umalis siya, tiningnan ako ng aking asawa, natakot. “Paano mo magagawa iyon sa kanya? ”

Hindi ako sumagot. Hinawakan ko lang ang mga susi ng kotse ko, bumaba sa garahe, at sinundan si G. Raymond mula sa isang distansya.

Hindi siya tumungo para sa paghinto ng bus. Hindi siya pumunta sa klinika. Naglakad siya papunta sa isang maliit na kapilya ng kapitbahayan at umupo sa labas ng mga hakbang, umiiyak gamit ang kanyang mukha na inilibing sa kanyang mga kamay.

Iyon ay kapag hinugot ko ang sobre na pinapanatili ko sa loob ng tatlong buwan. Sa loob ay ang medikal na pahintulot, na ganap na binabayaran nang buo, ang gawa sa isang bagong-bagong bahay sa kanyang pangalan, at isang dokumento na hindi ko kailanman nangahas na basahin sa kabuuan nito.

Dahil sa pinakaunang linya, nabasa nito: “Resulta ng Pagsubok sa DNA: Si Raymond Hernandez ay hindi ama ni Louis … siya ay … ”

Bahagi 2:
“Resulta ng Pagsubok sa DNA: Si Raymond Hernandez ay hindi ama ni Louis … siya ang kanyang biyolohikal na ama. ”

Ang linya na iyon ay nasusunog ako sa loob ng tatlong buwan. Natuklasan ko ito nang ganap sa aksidente, nang humiling ang ospital ng isang kasaysayan ng medikal ng pamilya bago pahintulutan ang isang donasyon ng dugo para sa kanya. Nag-order ako ng isang buong panel ng mga pagsubok, iniisip kong kailangan ko lang maghanda para sa kanyang operasyon nang hindi nalaman ni G. Raymond. Alam ko kung sinabi ko sa kanya na babayaran ko ito, bibigyan niya ako ng parehong lumang tugon: “Panatilihin ang iyong pera, anak. ”

Ngunit ang lab ay nagbigay sa akin ng higit pa sa isang tugma sa pagiging tugma. Binigyan nila ako ng isang katotohanan na inilibing ng higit sa tatlumpung taon. Hindi pinalaki ni G. Raymond ang anak ng ibang lalaki. Itinaas niya ang kanyang sarili. Ang kanyang dugo — ang mismong dugo na ipinagbili niya nang maraming beses upang makapag-aral ako ng — ay hindi isang talinghaga. Ito ay literal na dugo ng aking ama.

At gayon pa man, nang siya ay humingi ng tulong sa akin, na humahawak ng kanyang dating baseball cap sa pagitan ng kanyang mga kamay, hindi ko lang masabi sa kanya, “Oo, babayaran ko ang operasyon. ” Iyon ay magiging napakaliit. Hindi niya kailangan ng pautang. Kailangan niyang ihinto ang pamumuhay ng kanyang buhay na humihingi ng pahintulot upang magkasakit. Iyon ang dahilan kung bakit sinabi ko ang malupit na parirala: “Hindi kita binibigyan ng isang solong sentimos. ” Hindi dahil hindi ko siya tutulungan, ngunit dahil wala akong balak na magbigay ng mga pennies, handout, o humiram ng pera sa isang tao na nagbigay sa akin ng buhay nang dalawang beses.

Natagpuan ko siyang nakaupo sa labas ng kapilya, umiiyak gamit ang kanyang mukha na inilibing sa kanyang mga kamay. Hindi ko pa siya nakita na ganito. Si G. Raymond ay sumigaw ng parehong paraan na nagtrabaho siya: tahimik, sa labas ng paraan, hindi nais na may tumingin sa kanya. Lumapit ako nang marahan at umupo sa tabi niya. Mabilis niyang pinunasan ang kanyang mukha, napahiya.

“Huwag kang mag-alala, anak. Hindi ako dapat umalis upang abalahin ka. Malalaman ko ito. Maaari kong ibenta ang moped, tanungin ang isang kaibigan, marahil maghintay ang doktor. ”

Inilagay ko ang sobre sa kanyang kandungan. “Buksan mo ito. ”

Umiling iling siya. “Hindi ko gusto ang mga papel. Hindi ako dumating upang kumuha ng anuman mula sa iyo. ” “Buksan mo ito, Tatay. ”

Ang salitang iyon ay tumigil sa kanya. Palagi ko siyang tinawag na Tatay, ngunit sa oras na ito ay naiiba ang tunog. Nagdala ito ng timbang na naramdaman din niya.

Una niyang binuksan ang pahintulot sa medikal. Bayad nang buo. Pribadong ospital. Nakumpirma na petsa. Pagkatapos ay nakita niya ang gawa sa isang bagong-bagong maliit na bahay sa Savannah, sa kanyang pangalan, na may isang bakuran, dalawang silid-tulugan, at isang malaking window tulad ng mga lagi niyang sinabi na gusto niya para sa lumalagong basil. Ang kanyang mga kamay ay nagsimulang manginig.

“Louis … ito ay labis. ” “Hindi. Sobrang nagbebenta ng iyong dugo para sa aking mga aklat-aralin. Sobrang kumakain ng mga tortillas ng mais na may asin upang makasuot ako ng isang malinis na uniporme. Masyadong maraming nagsasabi sa akin na ang iyong braso ay hindi nasaktan pagkatapos mag-donate kapag halos hindi mo madadala ang mga grocery bag mula sa merkado. ”

Pagkatapos ay nabasa niya ang pagsubok sa DNA. Napanood ko ang kanyang mga mata na lumipat sa pahina. Unang nalilito. Pagkatapos ay natakot. Pagkatapos ay napuno ng isang sinaunang kalungkutan, na parang ang katotohanan ay hindi isang sorpresa, ngunit isang sugat na sa wakas ay naantig ng isang tao.

“Sino ang nagbigay sa iyo nito? ” tinanong niya. “Ang ospital. Tumakbo ako ng mga pagsubok para sa iyong operasyon. ”

Ipinikit ni G. Raymond ang kanyang mga mata. “Hiniling sa akin ng iyong ina na huwag sabihin sa iyo. ” Ang aking dibdib ay mahigpit. “Alam mo? ”

Ilang sandali siyang sumagot. Tiningnan niya ang kapilya, ang kalye, ang kanyang mga kamay na may wrinkled. “Hindi sa una. Nang siya ay lumipas, nakakita ako ng liham sa kanyang damit. Sinabi nito na ang iyong ama na may huling pangalan na Ortega ay hindi iyong ama. Na ikaw ay akin. Na natatakot siyang sabihin sa akin dahil mahirap ako, dahil may asawa na siya sa ibang tao, dahil naisip niya na mapoot ako sa kanya sa pagtatago nito sa akin. Ngunit ikaw ay isang sampung taong gulang na batang lalaki, si Louis. Nawala mo na ang iyong ina. Bakit ko masisira ang iba para sa iyo? Hindi ko kailangan mong dalhin ang aking apelyido upang alagaan ka. ”

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Ang buong buhay ko, naisip kong pinili ng taong ito na mahalin ang anak ng isang estranghero. At oo, ginawa niya. Ngunit pinili din niya na panatilihing tahimik ang isang katotohanan — isang katotohanan na maaaring ginamit niya upang maangkin ako, upang humiling ng mga bagay mula sa akin, kumilos tulad ng aking may-ari. Hindi niya ito ginawa. Hinayaan niya akong malayang mahalin siya.

Niyakap ko siya doon mismo, sa labas ng kapilya, ang paraan na hindi ko siya yakapin mula pa noong pagtatapos. Sa una, napunta siya nang mahigpit. Pagkatapos ay bumagsak siya laban sa aking balikat. “Patawad sa akin, anak, ” nagbulong siya. “Nais kong sabihin sa iyo ng maraming beses. Kapag umalis ka sa kolehiyo. Nang makita kita sa isang suit sa kauna-unahang pagkakataon. Kapag binili mo ang iyong kotse. Ngunit naisip ko: kung mahal niya ako nang hindi alam, bakit panganib siya napopoot sa akin kung alam niya? ”

Bumalik ako ng kaunti upang tumingin sa kanya. “Gusto ko lang kayo pareho. Siguro higit pa. ” Masakit siyang ngumiti. “Huwag sabihin iyon. Hindi mo alam kung paano ang isang tao ay magiging reaksyon hanggang sa ang katotohanan ay tumama sa kanila. ”

Hinila ko ang ikatlong piraso ng papel sa labas ng sobre. Ito ay isang liham mula sa aking ina na hindi binigyan ako ng ospital. Natagpuan ko ito sa isang lumang kahon ng metal sa lugar ni G. Raymond nang pumunta ako upang hanapin ang kanyang papeles upang maghanda para sa operasyon. Hindi ko ito binuksan nang lubusan hanggang sa gabing iyon. Sa loob nito, sumulat ang aking ina: “Raymond, kung nadiskubre ni Louis ang katotohanan, sabihin sa kanya na hindi kita pinili nang huli. Pinili kita palagi. Ako ay duwag lamang. ”

Nabasa ni G. Raymond ang linya na iyon at umiyak na parang ang aking ina ay naibalik lamang sa kanya at inalis ang lahat nang sabay.

Ang operasyon ay naganap isang linggo mamaya. Dumating si G. Raymond sa ospital na may suot na parehong lumang baseball cap, kahit na binili ko siya ng mga bagong damit. Inalagaan ng aking asawa na magdala ng maleta para sa kanya; siya ang unang nagpatawad sa akin para sa kalupitan ng pariralang iyon sa sandaling naintindihan niya ang buong plano, ngunit sinabi rin niya sa akin ang isang bagay na hindi ko nakalimutan: “Kahit na ito ay sorpresa sa kanya, huwag kailanman subukan ang puso ng isang tao na nasubok nang labis. ”

Tama siya. Bago pumasok sa operating room, kinuha ni G. Raymond ang aking kamay. “Huwag mo akong bilhin ng buhay para lang makaramdam na wala ka na akong utang. ” Tiningnan ko siya ng isang bukol sa aking lalamunan. “Hindi kita utang, Tatay. May utang na loob ako sa iyo. Hindi mo na binabayaran iyon. Tinutupad mo ito. ” Mahigpit niyang pinisil ang aking mga daliri. “Pagkatapos ay manatili kapag nagising ako. ” “Pupunta ako rito. ”

At sa kauna-unahang pagkakataon mula nang magsimula akong gumawa ng sampung libong dolyar sa isang buwan, naintindihan ko na ang tagumpay ay nangangahulugang walang anuman kung ang taong nagbebenta ng kanyang dugo para sa akin ay patuloy na nagising na nag-iisa.

Bahagi 3:
Nagising si G. Raymond na nagtanong kung ang operasyon ay napakamahal. Iyon lang ang siya. Halos hindi niya mailipat ang kanyang mga labi at nag-aalala na siya ay maging isang pasanin. Sinabi ko sa kanya na ang lahat ay nasaklaw, na ang bahay ay handa na, at hindi na niya kailangang bumalik sa maliit na silid na iyon sa ilog kung ayaw niya.

Nagalit siya. Syempre nagalit siya. Sinabi niya sa akin na hindi ko lamang mapagpasyahan ang kanyang buhay para sa kanya na parang siya ay isang piraso ng lumang kasangkapan na nangangailangan ng relocating. At tama siya. Ang aking pera, kahit na nagmula ito sa isang lugar ng pag-ibig, ay mayroon pa ring ugali na subukang magdikta ng mga bagay.

Kaya’t natutunan kong tanungin siya. Tinanong ko siya kung nais niyang makita ang bahay. Tinanong ko siya kung nais niyang manatili sa akin ng ilang araw. Tinanong ko siya kung nais niya akong sumama sa kanya sa kanyang lumang silid upang i-pack ang kanyang mga bagay. Sa una, sinabi niya na hindi sa lahat ng bagay sa pagmamalaki. Ngunit kalaunan, sinimulan niya ang pagtanggap ng mga maliliit na bagay: isang komportableng upuan, gamot, bagong sapatos, isang telepono na hindi namatay tuwing dalawang oras. Tinanggap lang niya ang bahay nang makita niya ang bakuran. Hindi niya sinabi ang isang salita. Siya ay lumuhod lamang, kumuha ng kaunting lupa sa pagitan ng kanyang mga daliri, at nagbulung-bulungan: “Tiyak na lalago ang Basil dito. ”

Hindi namin sinabi sa lahat ang balita ng DNA kaagad. Hindi ito tsismis. Ito ay isang matalik, maselan na katotohanan, na binuo sa pag-ibig at katahimikan. Ngunit ang aking mga tiyahin at tiyuhin — ang mga nagsabi na hindi sila maaaring kumuha ng responsibilidad noong ako ay sampu — na itinago ang sandaling nalaman nila na may sakit si G. Raymond at bumili ako ng bahay. Dumating sila kasama ang mga talumpati tungkol sa pamilya, guwang na yakap, at mga parirala tulad ng, “Palagi naming alam na gagawin mo ito sa malayo. ” Sinabi pa ng isa na si G. Raymond ay masuwerteng itaas ako dahil ngayon ay mapangalagaan ko siya.

Iyon ay kapag tumayo ako. “Hindi. Ako ang masuwerteng. At wala ka rito para sa kanya. Nandito ka dahil amoy mo ng pera. ” Binaril ako ni G. Raymond ng isang hitsura, tahimik na humihiling sa akin na huwag magsimula ng isang away. Ngunit sa oras na ito ay hindi ako tumahimik. Sinabi ko sa kanila na ang taong tinitingnan nila bilang <TAG1 lamang> ang ama ng ama “ay higit pa sa isang ama kaysa sa lahat ng pinagsama ng kanilang mga pangalan ng pamilya. Na ipinagbili niya ang kanyang dugo habang nagbebenta sila ng mga dahilan. Sinabi ko sa kanila na kung nais nilang bisitahin siya, maaari silang magkaroon ng paggalang, hindi sa mga bukas na kamay. Hindi na sila bumalik.

Ang bagong bahay ay naramdaman tulad ng isang dayuhan na lugar sa kanya sa una. Hindi alam ni G. Raymond kung paano mabuhay nang walang pangangailangan. I-save niya ang mga ginamit na napkin “kung sakaling sila ay kapaki-pakinabang, ” patayin ang mga ilaw kahit na sila ay mga bombilya na may mababang enerhiya, itago ang mga barya sa mga lata ng kape, at gumising sa lima sa umaga na parang kailangan pa niyang mag-haul ng mga crates sa merkado. Nais kong iwasto siya, ngunit pinigilan ako ng aking asawa. “Hindi mo mabubura ang isang buhay na kahirapan mula sa katawan ng isang tao sa pamamagitan ng pagtapon sa kanila, ” sinabi niya sa akin. “Itinuro mo sa kanila ang seguridad sa oras. ”

Kaya hinayaan ko siyang panatilihin ang kanyang mga barya. Hinayaan ko siyang patayin ang mga ilaw. Hinayaan ko siyang maglagay ng isang workbench sa bakuran upang ayusin ang mga kapitbahay ’ bisikleta, kahit na sinabi ko sa kanya na hindi niya kailangang magtrabaho. Isang araw, tinanong ko siya kung bakit patuloy siyang nag-aayos ng mga chain ng bike para sa dalawampung bucks. Sumagot siya: “Dahil ang pagtulong sa isang tao na makauwi ay isang kagalang-galang na kalakalan. At dahil nalulungkot ang iyong mga kamay kung titigil sila sa pagiging kapaki-pakinabang sa isang araw. ”

Nagbago ako ng higit pa kaysa sa naisip kong gagawin ko. Tumigil ako sa pagpapakita ng mga mamahaling relo. Ibinenta ko ang bagong-bagong luho na kotse at bumili ng isang komportableng SUV upang dalhin siya sa kanyang mga tipanan nang hindi siya kinakailangang yumuko tulad ng isang sako ng patatas. Humiling ako ng nababaluktot na oras sa aking kumpanya. Sa una, napahiya akong sabihin na kailangan kong alagaan ang aking ama. Nang maglaon, napahiya ako sa dati nang napahiya. Sinimulan ko ang pagpunta sa kanyang mga pag-check-up, pagluluto sa kanya ng sopas, at pakikinig sa eksaktong parehong mga kwento tungkol sa merkado nang hindi sinusuri ang aking telepono. Minsan sasabihin niya sa akin ang tungkol sa aking ina. Hindi tulad ng isang santo, ngunit bilang isang tunay na babae: matigas ang ulo, masaya, natatakot, at maganda kapag siya ay nagalit. Pinagsama ko ang aking ina sa pamamagitan ng kanyang mga salita. Pinagsama ko rin ang aking ama. Hindi ang alamat ng bayani ng sakripisyo na mayroon ako sa aking ulo, ngunit ang tunay na tao: mapagmataas, pagod,marangal, matigas ang ulo, at walang kakayahang humingi ng tulong nang walang pakiramdam na mas kaunti. Mas mahal ko siya para dito.

Pagkalipas ng isang hapon, buwan, hinugot ni G. Raymond ang isang maliit na kahon ng lata. Sa loob, mayroon siyang mga lumang resibo, isang larawan ng aking ina na buntis, at isang dilaw na slip ng papel mula sa klinika kung saan nagbebenta siya ng dugo sa kauna-unahang pagkakataon. “Hindi ko ito pinanatili upang mangolekta ng utang mula sa iyo, ” aniya. “Itinago ko ito upang paalalahanan ang aking sarili na sa araw na iyon ay natakot ako, at nagpunta pa rin ako. ”

Kinuha ko ang papel, pakiramdam ng isang biglaang pag-agos ng galit laban sa mundo. “Hindi mo dapat gawin iyon. ” Ngumiti siya. “Maraming bagay ang hindi dapat mangyari, anak. Ngunit ginagawa nila. Ang mahalaga ay ang ginagawa mo pagkatapos ng buhay na lumabas dito. ”

Nang gabing iyon, na-frame ko ang papel. Halos nawala ang isip ni G. Raymond sa labas ng manipis na pagkagalit nang makita niya ito. “Bakit sa mundo ka nakabitin?! ” “Dahil hindi ito isang kahihiyan, ” Sinabi ko sa kanya. “Ito ay patunay. Hindi sa kahirapan. Ng pag-ibig. ”

Inilagay namin ito sa aking tanggapan sa bahay, sa tabi mismo ng aking diploma sa kolehiyo. Isang kanan sa tabi ng isa pa. Dahil ang katotohanan ay ito: ang aking diploma ay nagkaroon ng kanyang dugo dito nang matagal bago ito nagkaroon ng aking pangalan.

Pagkalipas ng mga taon, nang si G. Raymond ay naging pitumpu, mayroon kaming isang kusinilya sa likuran. Walang magarbong. Ang pinirito na isda, bigas, mais sa cob, matamis na tsaa, at basil na lumalaki sa isang malaking palayok. Ang aking asawa ay naglagay ng ilang musika. Ang mga kapitbahay ay nagpakita ng mga sirang bisikleta tulad ng isang dahilan upang hilingin sa kanya ang isang maligayang kaarawan. Umupo si G. Raymond sa lilim, nakasuot ng isang bagong shirt na sa wakas ay sumang-ayon siyang gamitin, at gestured para sa akin na lumapit.

“Louis, ” aniya, “hindi mo ba sinabi sa akin muli na hindi mo ako bibigyan ng isang solong sentimos. ” Ngumiti ako ng isang pahiwatig ng lumang pagkakasala. “Huwag kailanman. ” “Sabihin mo sa akin sa halip na hindi mo ako iiwan. ” Umupo ako mismo sa tabi niya. “Iyon, ipinangako ko sa iyo. ” Tumango siya, nasiyahan, na parang sa wakas ay natanggap niya ang tamang pagbabayad.

At may natutunan ako na hindi ko malilimutan: may mga utang na hindi mababayaran ng pera, dahil ipinanganak sila nang matagal bago ang anumang ledger. Akala ko ang paggawa ng sampung libong dolyar sa isang buwan ay gumawa ako ng isang taong may kakayahang ibalik ang lahat. Ngunit hindi ako kailangan ni G. Raymond na bumili sa kanya ng isang operasyon upang makaramdam ng isang ama. Siya ay naging isang ama nang ibenta niya ang kanyang dugo, nang suklay niya ang aking buhok para sa elementarya, nang siya ay umalis nang walang hapunan, at nang panatilihing tahimik ang katotohanan ng DNA kaya hindi na niya ako masisira pa.

Ang unang linya ng pagsubok na iyon ay nagsabing hindi siya ang aking ama. Ngunit napatunayan na ng buhay na matagal na. Ang isang ama ay hindi lamang ang nagbibigay sa iyo ng dugo. Minsan, siya ang mananatili hanggang sa mawala niya ang kanyang sarili, para lamang magkaroon ka ng hinaharap. At pagdating ng taong iyon upang humingi ng tulong, cap sa kamay, hindi mo siya binigyan ng mga pennies. Bumalik ka sa kanya, na may presensya at dangal, ang lugar na lagi niyang nararapat na magkaroon: ang pinuno ng talahanayan.