“Arturo … ”

Ang tinig ay gumapang sa aking gulugod. Hindi ito isang hiyawan. Ito ay isang basa na bulong, tulad ng hininga ng isang pagod na bata, laban sa likuran ng aking leeg. Hindi pa ako dumaan sa aking buong pangalan, Arturo, mula nang namatay ang aking ina. Ang bawat tao’y nasa tenement ay tumatawag sa akin na Turo. Si Rebecca lamang, pabalik nang ibenta pa rin niya ang mga popsicles, tinawag akong Arturo dahil, habang inilalagay niya ito, ang mga pangalan ng “ay nararapat ding igalang. ”

Hindi ako lumingon. Hindi dahil matapang ako. Ngunit dahil ang mensahe ng boses ay nag-utos lamang sa akin na huwag. Tumingin ako sa basa na maliit na mga bakas ng paa. Sila ay maliit, walang sapin, minarkahan sa kongkreto ng rooftop na parang ang isang bata ay lumabas lamang sa tubig at tumigil sa likuran ko.

Tumunog ulit ang tangke ng tubig. Scratch. Scratch. Scratch. Inulit ng boses ang aking pangalan. “Arturo … ”

Pagkatapos, tumakbo ako. Halos patayin ko ang aking sarili na bumaba sa hagdan. Dumulas ako sa ikatlong landing, sinampal ang aking tuhod laban sa dingding, at patuloy na bumababa, pinipikit ang aking telepono na parang bomba. Pinasok ko ang pintuan ni Gng Chayo, yunit 1B. “Buksan! Mangyaring, buksan mo! ”

Lumabas si Ginang Chayo sa isang floral robe, ang kanyang buhok sa mga roller, isang itim na rosaryo na nakabitin mula sa kanyang leeg. Siya ang uri ng babae sa aming kapitbahayan sa Chicago na nakita ang lahat ngunit naiilawan pa rin ang mga kandila sa Lunes dahil sinabi nila na ang mga banal ay nakikinig sa mga hindi na naabot ng simbahan. “Ano ang nangyari, Turo? ” Hindi ako makapagsalita. Pinatugtog ko lang ang audio para sa kanya. Nang marinig niya ang tinig ni Rebecca, ang kulay ay pinatuyo mula sa kanyang mukha. “Ang babaeng iyon ay inilibing, ” bumulong siya. “May isang bagay sa tangke. ”

Hindi siya nagtanong ng isa pang katanungan. Nagpunta siya upang makuha si G. Beto, ang retiradong tubero mula 3C. Pagkatapos Mrs Licha, na palaging nalaman ang lahat bago gawin ng mga taong kasangkot. Sa mas mababa sa sampung minuto, limang kapitbahay ang nasa looban, nakatitig sa hagdan na parang ang rooftop ay ang bibig ng isang hayop.

“Kailangan nating tawagan ang pulisya, ” Sinabi ni Gng. Chayo. “Kung tumawag tayo bago natin makita ang ating sarili, darating sila at maglaro ng pipi, ” Sumagot si G. Beto. “Tulad ng apat na taon na ang nakalilipas. ”

Walang nagtalo sa na. Ang gabing nawala si Emmett, dalawang cruiser, tatlong opisyal, at isang tiktik na may natutulog na mga mata ay nagpakita. Sinuri nila ang ibabaw, tinanong kung may mga kaaway si Rebecca, at kalaunan ay isinulat ang “posibleng pagdukot sa pamilya. ” Sa loob ng isang linggo, ang file ay naamoy na ng alikabok.

Sa aming kapitbahayan, kahit na ang mga nawawalang tao na kaso ay may oras ng opisina.

Nag-subo kami. Hinawakan ni Ginang Chayo ang kanyang rosaryo. Nagdala si G. Beto ng isang pipe wrench. Hinawakan ko ang aking telepono, nagre-record. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil, sa kapitbahayan na ito, kung hindi mo ito itala, lahat ng tao ay inaangkin na wala silang nakita.

Ang rooftop ay pareho. Ang dilaw na lightbulb. Ang mga lumang basins ng paglalaba. Ang basang kumot na nakahiga kung saan ko ito ibinaba. Ang itim na tangke ng tubig sa likuran, napakalaking, sakop sa alikabok, na may rusted wire na nakabalot sa takip.

Ngunit wala na ang mga yapak. “Narito sila mismo, ” Sinabi ko, ang aking tinig ay naghiwalay. “Sumusumpa ako na nandito sila. ” Hindi ako tinawag ni Ginang Chayo na baliw. Tumingin lang siya sa kongkreto at tumawid sa sarili.

Bumalik ang scraching. Scratch. Si Ginang Licha ay sumigaw at tinakpan ang kanyang bibig. Dahan-dahang lumapit si G. Beto. “Hindi yan daga. ”

Ang aking telepono ay nag-vibrate sa aking kamay. Isa pang audio message. Naglaro ito bago ko pa hinawakan ang screen. Ang tinig ni Rebecca ay pumutok sa static. “Huwag tawagan si Mauro. Alam niya. ”

Lahat tayo ay nagyelo. Si Mauro ang tagapamahala ng gusali. Ang isa na nakolekta ang mga bayarin sa tubig, naayos na mga kandado, at nagpasya kung sino ang maaaring mag-hang ng damit sa bubong. Nakatira siya sa silid sa tabi ng pasukan, palaging nakaupo sa isang dumi ng tao, pinapanood ang mga tao na dumaan sa pangunahing kalye na may mga mata ng isang matandang aso. Si Mauro ang unang nagsabi na kinuha siya ng ama ni Emmett. Si Mauro ang naging nakakumbinsi kay Rebecca “na huwag gumawa ng isang eksena ” dahil “sa mga bahaging ito, mas tumingin ka, mas mawala ka. ”

Pinahigpit ni G. Beto ang kanyang pagkakahawak sa pipe wrench. “Ang bastard na iyon … ” Hindi niya natapos. Mula sa stairwell, isang thud. Pagkatapos mga yapak. Lumitaw si Mauro sa bubong sa isang itim na hoodie, ang kanyang mukha ay puffy mula sa hindi magandang pagtulog. Hindi siya mukhang nabalisa tulad ng isang taong nakarinig ng ingay nang hindi sinasadya. Dumiretso siya sa amin. Para bang naghihintay siya sa amin na bumangon. “Ano ang ginagawa mo dito? ” tinanong niya. Walang sumagot. Ang kanyang mga mata ay naka-lock sa tangke ng tubig. Pagkatapos ay sa aking telepono. “I-off iyon, Turo. ” “Hindi. ” Ngumiti si Mauro nang walang kagalakan. “Huwag makihalubilo sa mga gawain ng mga patay. ” Humakbang si Ginang Chayo sa harap ko. “Nagpadala si Rebecca ng mga mensahe ng boses. ”

Nagbago ang mukha ni Mauro, kaunti lang. Ngunit ito ay sapat na. “Ang babaeng iyon ay baliw, ” aniya. “Alam ng lahat ito. ” “Patay na siya, ” Sumagot ako. “At gayon pa man, mas malinaw siyang nagsasalita kaysa sa iyo. ”

Isang hakbang si Mauro. Itinaas ni G. Beto ang wrench. “Huwag kang maglakas-loob. ” Bumaba sa ibaba, isang sirena ang nagsimulang mag-alon. Mrs Chayo — bless her — ay tumawag sa pulisya nang hindi sinasabi sa amin. Narinig ito ni Mauro at ibinaba ang maskara. “Mga Idiots! ” sumigaw siya. “Sinabi ko sa iyo na huwag alisan ng takip ang anuman! ” Nagsimula na umiyak si Ginang Licha. “Ano ang naroroon, Mauro? ” Hindi siya sumagot. At kapag ang isang tao ay hindi sumasagot, kung minsan ay nakumpisal na niya.

Mauro lumped para sa tangke. Pinigilan siya ni G. Beto. Hindi ko alam kung saan ko nahanap ang lakas, ngunit inilipat ko siya laban sa dingding. Pinasok ako ni Mauro sa bibig. Natikman ko ang dugo. Itinapon ni Ginang Chayo ang kanyang rosaryo sa kanyang mukha tulad ng isang banal na latigo. “Pumunta, Turo! ” Sumigaw si G. Beto. “Ang kawad! ”

Hinawakan ko ang aking mga kamay sa kalawang. Ang kawad ay hiniwa ang aking mga daliri, ngunit patuloy akong humila. Pinakasalan ni G. Beto ang wrench, baluktot, at may isang bagay na na-snap. Sigaw ni Mauro. Sa ibaba, ang cruiser ng pulisya ay huminto sa kalye.

Ang takip ay maluwag. Lumabas muna ang amoy. Hindi ito ang amoy ng isang sariwang bangkay. Ito ay mas masahol pa. Malakas na tubig. Rust. Mildew. Mga taon na nakulong.

Nagsusuka si Ginang Chayo sa gilid. Nais kong takpan muli ang tangke. Ngunit pagkatapos ay nakakita ako ng isang bagay na lumulutang. Isang itim na bag na nakatali sa tape. At natigil sa bag, na parang naghihintay para sa ilaw, isang maliit na asul na sneaker. Isang bata. Sa isang maliit na puting bituin sa gilid. Ang parehong isa ay inilarawan ni Rebecca ng isang libong beses sa mga flyers na siya ay nag-plaster sa buong merkado, ang mga korte ng tennis, ang mga metal shutter, bawat sulok kung saan sasabihin sa kanya ng isang tao ang “panatilihin ang iyong baba, ginang ” nang hindi tinitingnan ang papel. Emmett.

Hindi ako sumigaw. Lumabas na lang ang boses ko. Tumigil si Mauro sa paghihirap. Tumakbo ang mga pulis. Isa ang bata. Ang iba pa ay may mukha ng isang tao na masyadong nakakita, ngunit nang maamoy niya ang tangke, maputi din siya. “Walang sinuman ang hawakan ng anuman, ” iniutos niya. “Huli na, ” Sinabi ni Mauro, na tumatawa tulad ng isang hayop na may cornered. “Naantig mo na ito. Sinira mo na ang lahat. ”

Nag-record pa ako. Tiningnan siya ng matandang opisyal. “Nasira ano? ” Sinara ni Mauro ang kanyang bibig. Ngunit ang audio ni Rebecca ay nagsimulang maglaro mula sa aking telepono muli. “Kung sinabi ni Mauro na sinira mo ito, tanungin mo siya tungkol sa gabi ng ulan. Tanungin mo siya tungkol sa lalaki sa berdeng vest. Tanungin mo siya tungkol sa mga pakete. ”

Ang rooftop ay napunta sa pipi. Tiningnan ako ni Mauro ng dalisay na poot. “Fucking asong babae ” Ang salitang iyon ay ang pangwakas na kuko sa kanyang kabaong. Hinawakan ng batang opisyal ang kanyang braso. “Umalis na tayo. ” “Hindi mo alam kung sino ang gulo mo! ” “Alam natin, ” Sinabi ni Gng. Chayo, na pinupunasan ang kanyang bibig. “Naguguluhan kami sa isang duwag na nagpapahintulot sa isang ina na ilibing ang hangin sa loob ng apat na taon. ”

Marami pang mga cruiser ang dumating. Pagkatapos forensic eksperto. Pagkatapos ay isang puting van. Ang rooftop na puno ng mga ilaw, guwantes, bag, camera, at mga katanungan. Ang merkado ng umaga ay hindi ganap na nagising, ngunit ang ilang mga shutter ay nagsisimulang gumulong sa ibaba. Sa Chicago, ang mga unang oras ay hindi magtatagal. Sa lalong madaling panahon ang isang tao ay nagbebenta ng mga medyas, sneaker, pelikula, tool, pagkain — anuman. Lahat ay ibinebenta, sinasabi nila, maliban sa dignidad.

Nang umagang iyon, nagbebenta din sila ng katahimikan. Ngunit wala nang makakabili pa.

Pinaupo nila ako sa isang flipped-over bucket dahil dumudugo ang aking bibig. Maingat na hinila ng isang forensic tech ang bag mula sa tangke. Hindi nila kami nakita ang buong bagay. Salamat sa Diyos. Nahuli ko lamang ang isang sulyap ng isang piraso ng asul na tela na may mga dinosaur. T-shirt ni Emmett. Ang isang Rebecca ay hindi tumigil sa paghuhugas sa kanyang ulo.

Sa loob ng tangke, lumitaw din ang isang plastic lunchbox, na tinatakan ng mga bag at tape. Hindi ito ang batang lalaki. Ito ay si Rebecca. Naglalaman ito ng isang lumang cell phone, isang USB drive, clippings ng pahayagan, mga kopya ng mga ulat ng pulisya, at isang notebook na may mga petsa. Apat na taon ng mga petsa. Tuwing gabi pumunta siya sa bubong. Ang bawat bagay na narinig niya. Sa tuwing sinabi sa kanya ni Mauro na itigil ang pagtatanong. Sa tuwing may nakakita sa isang tao sa 4D na nakakita ng isang tao sa isang berdeng vest na pumasok sa isang backpack at umalis nang wala ito. Sa tuwing sinubukan niyang magsalita at may nagpapaalala sa kanya na si Emmett ay hindi lamang ang anak sa mundo.

Kinuha ako upang ibigay ang aking pahayag sa tanggapan ng DA sa umaga. Buhay na ang lungsod. Dumaan kami sa mga kalye kung saan ang amoy ng pagkain sa kalye na halo-halong may maubos na bus. Sa pangunahing avenue, ang mga kuwadra ay tumataas tulad ng isang pangalawang lungsod ng tarps, iron, at sumigaw. Wala pa sa bazaar ang nakakaalam na sa itaas na palapag, sa isang lumang tenement, isang batang lalaki ang bumalik pagkatapos ng apat na taon.

Binago ng USB drive ang lahat. Naitala ni Rebecca si Mauro. Hindi isang beses. Maraming beses. Sa isa, maririnig mo ang kanyang tinig, naubos: “Sabihin mo sa akin kung nasaan ang aking anak. ” At Mauro’s: “Nakita ng iyong anak kung ano ang hindi niya dapat nakita. Hayaan siyang magpahinga, Rebe. Kung nakikipag-usap ka, sumama ka sa kanya. ” Sa isa pa, mas matanda, maaari kang makarinig ng ulan. Isang bata na umiiyak. Isang metal na pintuan. Sinasabi ni Mauro: “Ilagay siya doon nang kaunti. Kapag pumasa ang mga tao, ilalabas namin siya. ” Pagkatapos ay mga thuds. Pagkatapos ay tumahimik.

Ang tao sa berdeng vest ay hindi kailanman lumitaw sa video, ngunit isinulat ni Rebecca ang isang pangalan: “Neri. ” Isa sa mga pangalang iyon na sinasabi ng mga tao sa kapitbahayan habang tinitingnan ang kanilang balikat. Kilala siya ng pulisya. Syempre kilala nila siya. Iyon ang naging pinaka galit sa akin. Hindi nag-evaporate si Emmett. Itinago nila siya sa ilalim ng aming mga paa, sa itaas ng aming mga ulo, sa tangke na iniiwasan nating lahat dahil “ang tubig ay natikman ng masama. ” Ang totoo ay naroon. Sampung hakbang ang layo. At lahat tayo ay patuloy na naninirahan sa ibaba.

Inaresto si Mauro kaninang umaga. Sinubukan niyang sabihin na baliw si Rebecca, na ang USB ay isang katha, na ang batang lalaki ay nahulog sa kanyang sarili, na siya ay natakot lamang. Pagkatapos, nang ipakita nila sa kanya ang audio, sinimulan niyang sisihin si Neri. Sinabi niya na pumunta si Emmett sa bubong kasunod ng isang pusa, na nakita niya ang mga pakete na nakatago malapit sa tangke, na hinawakan siya ni Neri sa braso at tinakpan ang kanyang bibig. “Ako ay takutin lamang siya, ” aniya. Tanging. Ano ang isang komportableng salita para sa mga sumisira sa buhay.

Si Rebecca, tulad ng naintindihan namin sa ibang pagkakataon, ay natuklasan ang lahat ng mga araw-araw. Hindi ko alam kung paano. Siguro ang isang ina ay amoy ang kanyang anak kahit na kung saan walang buhay na naiwan. Pinilit siya ni Mauro na manatiling tahimik. Sinabi niya sa kanya kung nakikipag-usap siya, ang kanyang kapatid na babae, ang kanyang mga pamangkin, kahit sino ay maaaring magtapos sa parehong paraan. At ginawa niya ang tanging makakaya niya. Nag-save siya ng katibayan. Sa loob ng maraming taon. Tulad ng isang taong nagse-save ng tinapay para sa isang mahabang digmaan.

Ang mga audio clip na natanggap ko ay hindi nagmula sa kabila ng libingan, sinabi ng mga eksperto. Itinago ni Rebecca ang isang lumang telepono sa bubong, protektado sa loob ng isang plastik na lalagyan, na konektado sa isang panlabas na baterya. In-program niya ang mga mensahe upang maipadala bago siya namatay. Alam niya na hindi susuriin ng kanyang kapatid ang kanyang telepono. Alam niyang mapapanood ni Mauro ang kanyang silid. Alam niya na umakyat ako upang mag-hang ng labahan sa madaling araw nang pinalayas ako ng init mula sa kama.

Pinili niya ako dahil kapitbahay ako. Dahil hindi ako matapang. Dahil ang mga duwag na may pagkakasala ay maaari ring gawin ang tamang bagay kung may nagtulak sa kanila mula sa libingan.

Ngunit walang ipinaliwanag ang mga basang paa. O ang tinig sa likuran ko. O ang maliit na marka ay natagpuan ko nang gabing iyon sa aking shirt, tulad ng isang babad na kamay ng bata, kung saan naramdaman ko ang hininga sa aking leeg. Hindi ko inilagay iyon sa aking pahayag. Mayroong mga katotohanan na hindi madadala ng papel.

Pagkaraan ng tatlong araw, inilabas namin ang dambana ni Rebecca sa looban. Inilabas ni Ginang Chayo ang mga marigold kahit na hindi ito Nobyembre. Nagdala ng kandila si G. Beto. Gumawa ng kape si Ginang Licha. Bumili ako ng matamis na tinapay sa sulok at isang kendi ng marzipan dahil naalala ko si Emmett na laging nagtanong para sa isa nang ibenta ni Rebecca ang mga popsicle. Inilagay din namin ang kanyang larawan. Ang nag-iisang mayroon kami: siya na may isang naka-ukit na ngiti, isang t-shirt na dinosaur, at isang maliit na asul na sneaker ang nag-angat sa bangketa.

Sa araw na iyon, pinag-uusapan natin si Rebecca. Malakas ang malakas. Sinabi namin na hindi siya baliw. Na hindi siya pinalalaki. Na hindi lamang siya isang clingy mother. Siya ay isang ina lamang sa isang kapitbahayan na nagpapahintulot sa kanya na magdala ng isang hindi nakikita na kabaong sa loob ng apat na taon.

Hindi bumalik si Mauro. Nahuli si Neri makalipas ang ilang linggo, sa isang bodega malapit sa distrito ng industriya. Sinabi nila na mayroon siyang mga pekeng dokumento, pera, at baril. Wala akong pakialam na makita siya sa balita. Ang tanging nais ko ay para sa pangalan ni Emmett na itigil ang pagiging isang alingawngaw.

Ang tanggapan ng DA ay tumagal ng maraming buwan, dahil ang lahat ng dapat saktan sila ay mas may posibilidad na gawin. Ngunit isang araw, tinawag nila kami na pormal na kilalanin ang mga gamit. Wala na si Rebecca upang gawin ito. Sumama ako kay Gng Chayo. Nang makita ko ang maliit na sneaker sa transparent bag, bumagsak ako. Hinawakan ako ni Ginang Chayo. “Kasama niya ang kanyang ina ngayon, ” aniya. Nais kong paniwalaan siya.

Sa sementeryo, kung saan nila inilibing si Rebecca nang madali ng ilang mga bulaklak, binuksan nila ang isang maliit na puwang sa tabi niya. Ang kanyang kapatid na babae ay sumigaw para sa totoong oras na ito. Ang pari ay nagsalita muli tungkol sa walang hanggang pahinga, ngunit sa oras na ito ay hindi ito tulad ng isang pormalidad. Nang ihagis nila ang unang dumi, inilipat ng hangin ang mga bulaklak. At para sa isang pangalawang — isang segundo lamang — Nanumpa ako narinig ko ang pagtawa ng isang bata sa likod ng mga libingan.

Hindi ko sinabi sa kahit sino. Sa kapitbahayan na ito, nalaman mo na hindi lahat ay sinadya upang maibahagi. Ngunit mula noon, sa tuwing umakyat ako sa rooftop, tiningnan ko ang lugar kung saan dati ang itim na tangke. Wala na. Inalis nila ito. Naglagay sila ng dalawang bagong tangke, asul, malinis, na may mahigpit na selyadong lids. Ang tubig ay hindi na tikman tulad ng kalawang.

Minsan, sa madaling araw, kapag nakabitin ako sa paglalaba at ang dilaw na lightbulb flickers, nahuli ko ang isang malabong amoy ng lemon gelatin. Pagkatapos ay tahimik kong sinasabi: “Maaari kang magpahinga ngayon, Rebe. ” At kung ang hangin ay nagmula sa gilid ng mga basins ng paglalaba, halos palaging naramdaman kong naririnig ko ang isang maliit na tinig, basa ngunit kalmado, pagtugon mula sa isang lugar kung saan, sa wakas, walang mga lids, walang mga wire, at walang mga matatanda na nagpapanatili ng mga lihim: “Salamat, Arturo. ”