“Lucy … sweetie, huwag mag-sign kahit ano. Huwag ipikit muli ang iyong mga mata. Darating sila para sa iyo. ”

Ang pangalan ay dumaan sa aking dibdib tulad ng isang singsing na kampanilya. Lucy. Hindi Valerie. Lucy.

Nagpaputok si Marcus sa monitor at yanked ang kurdon. Ang screen ay naging itim, ngunit ang tinig ng babaeng iyon ay tumulo na sa aking dugo. Hindi ko kailangang alalahanin ang buong mukha niya. Kinilala siya ng aking katawan. Ang aking mga kamay, ang aking hininga, ang bahaging iyon sa akin na nanatiling buhay sa ilalim ng mga tabletas sa loob ng dalawang taon.

“Sino iyon? ” Tinanong ko, kahit na nasaktan na ang sagot. Ang Eleanor ay naging maputla. “Marcus, wala itong kontrol. ”

Lumingon siya sa akin ng mga mata na puno ng malamig, klinikal na galit, na parang hindi ako isang babae na nagising, ngunit isang eksperimento na nabigo. “Huwag makinig sa anumang bagay, Valerie. Ang iyong utak ay naghahalo ng stimuli. ” “Ang pangalan ko ay Lucy. ” Ang kanyang panga ay kumapit. “Ang iyong pangalan ay anuman ang sinasabi ko na ito ay hangga’t patuloy kang huminga sa aking bahay. ”

Ang pangungusap na iyon ay sumira sa isang bagay. Sa loob ng dalawang taon ay naniniwala ako sa kanya dahil nagsalita siya tulad ng isang doktor. Dahil gumamit siya ng malinis na salita upang gumawa ng maruming bagay. Dahil hinampas niya ang aking buhok pagkatapos ng pag-droga sa akin at sinabi sa akin na mahal niya ako habang nagnanakaw ng aking mga araw.

Umupo ako sa gurney. Isang hakbang si Marcus sa akin. “Humiga. ” “Hindi. ”

Hinawakan ni Eleanor ang bag ng mga dokumento sa kanyang dibdib. “Marcus, ang tawag sa video na iyon ay maaaring masubaybayan kami. Kailangan nating umalis. ” “Umalis kami kapag pumirma siya. ”

Hinawakan niya ang aking kamay sa pamamagitan ng lakas. Ang panulat ay nasa pagitan pa rin ng aking mga daliri. Sa ilalim ng folder ay mga pahina na may mga notaryo na selyo, ang aking larawan, ang aking fingerprint, isang huwad na pirma na gayahin ang minahan, at isang pangungusap na pinamamahalaang kong basahin: “Buong paglipat ng mga karapatan sa pananalapi ni Lucy Archer Sanders. ”

Sanders. Ang apelyido na iyon ay nagbukas ng isang pintuan. Nakita ko ang isang lumang bahay sa Georgetown. Isang bukal na may nasirang tile. Isang babaeng tumatawa habang hinahabol ako ng isang tuwalya. “Lucy Sanders, kung lumakad ka sa putik kasama ang mga sapatos na iyon, ang iyong lolo ay magkakaroon ng atake sa puso. ”

Ang aking ina. Ang babae sa screen. Hindi siya patay. Inilibing nila ako ng buhay.

Pinindot ni Marcus ang dulo ng panulat sa papel. “Mag-sign. ” “Hindi. ” Pinisil niya ang aking mga daliri hanggang sa mag-pop. “Mag-sign, o ang susunod na dosis ay hindi mag-iiwan ng anumang naiwan upang mabawi. ”

Nanginginig si Eleanor. “Huwag mo siyang patayin dito. ” Tiningnan ko siya. “Dito? Kaya sa ibang lugar ay maayos? ”

Tumingin siya pababa. Hindi siya inosente. Wala sa kanila. Ngunit sa kanyang mukha, nakakita ako ng ibang bagay mula sa takot na mahuli. Nakita ko ang pagkakasala. Matandang pagkakasala. Masamang nakatago. Ang uri ng pagkakasala na hindi makatipid ng sinuman, ngunit hindi bababa sa nagdugo ito.

Binuksan ni Marcus ang isang drawer ng metal at hinugot ang isang hiringgilya. “Huling pagkakataon, pag-ibig. ” Ang salitang iyon ay nagpapasaya sa akin.

Ako ay nabigo kahinaan. Hinayaan kong bumagsak ang aking leeg sa gilid, na parang nabigo ako ng aking katawan. “Nahihilo ako, ” Nagbulong ako. Bahagya siyang ngumiti. Sobrang pinagkakatiwalaan niya ang kanyang kontrol. Lumapit siya gamit ang handa na hiringgilya.

Nang sumandal siya sa braso niya sa akin, hinawakan ko ang metal tray sa tabi ng gurney at sinampal ito sa kanyang mukha.

Ang hit tunog na guwang. Tumaas si Marcus pabalik, sumisigaw. Ang hiringgilya ay nahulog at nabali sa sahig. Nag-shrieked si Eleanor. Tumalon ako mula sa gurney, ngunit ipinagkanulo ako ng aking mga binti. Dalawang taon ng droga ay hindi nawawala sa loob ng isang gabi ng katapangan. Napaluhod ako, hinampas ang aking balikat laban sa isang mesa.

Dumudugo si Marcus mula sa kilay niya. “Ikaw asong babae ” Gumapang ako patungo sa pulang folder. Hinawakan niya ako sa bukung-bukong. Ang kanyang kamay ay parang isang kadena. Sinipa ko. Minsan. Dalawang beses. Sa pangatlong beses, tinamaan ko siya mismo sa kanyang braso kung saan siya ay pinutol ng basag na baso ng hiringgilya. Pinabayaan niya. Naabot ko ang folder at niyakap ito laban sa aking dibdib.

Pagkatapos, wala sa kahit saan, ang aking sariling tinig ay lumabas sa isang nagsasalita na nakatago sa dingding. “Huwag ipaalam kay Marcus na naaalala mo. ”

Lahat tayo ay nakatayo nang lubusan. Ang pangungusap ay muling naglaro, ngunit sa oras na ito kasunod ng isa pa: “Kung naririnig mo ito, ito ay dahil pinamamahalaang mong magising. Ang camera sa detektor ng usok ay hindi lamang nagre-record sa iyo. Inirekord din nito ang ginawa niya. ”

Malawak ang mata ni Marcus. Gayon din ang ginawa ko. Ang tinig ay akin. Aking tinig. Ngunit mas pagod, mas mabagal, na parang naitala ko ito sa isa sa mga gaps sa pagitan ng mga gamot.

“Natagpuan ko ang isang koneksyon sa likod ng desk. Nagpadala ako ng isang kopya sa isang email na hindi ko naaalala ang paglikha. Kung nakalimutan ko ulit, hintayin ako ng katotohanan sa labas. ”

Nagbulung-bulungan si Eleanor: “Hindi ito maaaring. ”

Tumakbo si Marcus patungo sa console, ngunit bago niya maabot ito, isang malakas na bang ang sumigaw mula sa harap ng pintuan ng bahay. Pagkatapos ay isa pa. Pagkatapos ay tinig. “Pulisya! Buksan ang pintuan! ”

Ang mukha ni Marcus ay ganap na nagbago. Hindi na siya doktor. Hindi na siya asawa. Siya ay isang cornered na hayop.

Binuksan niya ang isang nakatagong drawer, hinila ang isang baril, at itinuro ito sa akin. “Maglakad. ” “Marcus, hindi, ” Sinabi ni Eleanor.

Hindi man niya siya tiningnan. “Nasira mo na, Nanay. ” “Ginawa ko ang lahat para sa iyo. ” “Ginawa mo ang lahat para sa mana. ”

Ang parirala ay iniwan ang kanyang walang pagsasalita. Nilonan niya ako sa braso sa lihim na pasilyo. Pinipiga ko ang folder nang mahigpit na hinukay ng aking mga kuko sa aking balat. Sa likuran namin, ang pulisya ay sumisigaw sa itaas. Narinig ko ang baso na shattering, yapak, bumabagsak na kasangkapan.

Ang pasilyo ay humantong sa isang garahe sa likod. May isang itim na SUV idling. Tinalo ang ulan laban sa bubong ng lata. Pinalayas ako ni Marcus laban sa pintuan ng pasahero. “Pumasok. ” “Wala akong pipirma. ”

Tinamaan niya ako. Hindi ito isang sampal sa labas ng salpok. Ito ay isang kinakalkula na welga upang disorient ako. Natikman ko ang dugo. Ang folder ay nahulog sa sahig, bukas. Ang mga pahina ay basa sa ulan. “Hindi ko kailangan mong pirmahan itong gising, ” aniya.

Pagkatapos ay isang tinig ang nagsalita mula sa pintuan ng garahe. “Iyon ang dahilan kung bakit hindi ka dapat nag-aral ng neurology, Marcus. Nalaman mo kung paano i-off ang talino, ngunit hindi kung paano maunawaan ang mga kaluluwa. ”

Nariyan ang babae mula sa screen. Nakatayo. Basang basa. Sa isang mukha na minarkahan ng mga scars na tumatawid sa kanyang pisngi at leeg. Siya ay nakasandal sa isang tubo, ngunit walang mahina tungkol sa kanyang mga mata.

Ang aking ina. Hindi ko pa naaalala ang kanyang pangalan. Ngunit nang makita siya, alam ito ng aking dibdib. “Nanay, ” Sabi ko.

Sumigaw siya, ngunit hindi siya gumawa ng isang hakbang pasulong. “Lucy. ”

Hinawakan ako ni Marcus sa leeg at hinila ako laban sa kanya. Ang baril ay pinindot sa aking tabi. “Isa pang hakbang at pinapatay ko siya. ” Itinaas ng aking ina ang kanyang mga kamay. “Maraming gabi mo na siyang pinatay. Hindi ko hahayaan na gawin mo ito ng isa pang oras. ” “Hindi mo maintindihan. Mawawala na siya sa lahat. Binigyan ko siya ng katatagan. ” “Binigyan mo siya ng isang bilangguan na may malinis na mga sheet. ”

Tumawa siya. “At ano ang ibinigay mo sa kanya? Isang mapanganib na apelyido? Isang mana na puno ng mga kaaway? Ang kanyang ama ay nag-iwan ng labis na lupain, napakaraming mga klinika, napakaraming mga account. May kukuha sa kanya. ” “At na ang isang tao ay ikaw. ” “Mas matalinong ako. ”

Tiningnan ako ng aking ina. “Lucy, ang asul na backpack. ”

Tumigil ang mundo. Blue backpack. Nakita ko ang isang highway sa gabi. Ako ang nagmamaneho. Ang aking ina sa upuan ng pasahero, dumudugo mula sa kanyang noo. Isang asul na backpack sa pagitan ng aking mga binti. “Huwag bitawan ito, pulot. Nasa loob ang lahat. ” Isang semi-truck. Mga headlight. Ang epekto.

Nagising ako sa isang ospital kasama si Marcus na nagsasabing: “Mamahinga, Valerie. Narito ang asawa mo. ”

Sumigaw ako. Hindi dahil sa memorya. Dahil sa galit.

Dinukot ko ang aking sakong sa kanyang paa. Pinaputok ni Marcus ang baril sa hangin. Itinaas ng aking ina ang kanyang tubo at sinampal ang switch light light. Lahat ay madilim. Nag-duck ako. Ang isa pang putok ng baril ay sumigaw ng napakalapit. Naramdaman ko ang heat pass mismo sa aking tainga.

Pagkatapos flashlight. Yelling. “I-drop ang sandata! ” Sinubukan ni Marcus na tumakbo, ngunit isang opisyal ang humarap sa kanya sa kongkreto. Malayo ang baril. Tumakbo ako sa aking ina.

Nasa sahig siya. “Hindi, hindi, hindi … ” Numuhod ako sa tabi niya. Ang bala ay grazed ang kanyang balikat. Dumudugo siya, ngunit huminga. “Huwag magpakita lamang upang umalis muli, ” Nagpaalam ako sa kanya.

Sinubukan niyang ngumiti. “Kaya bossy … tulad ng noong ikaw ay isang maliit na batang babae. ”

Nagmadali ang Paramedics. Ayaw kong bitawan siya. Natatakot ako na kung tinanggal ko ang aking mga kamay, mananalo pa rin si Marcus at mawawala siya tulad ng sa aking mga alaala. “Ang pangalan ko, ” Sinabi ko sa kanya. “Sabihin mo sa akin ang aking buong pangalan. ”

Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang isang nanginginig na kamay. “Lucy Archer Sanders. Anak na babae ni Renee Sanders at apo ni Julian Archer. Ipinanganak ka noong Abril ikalabindalawa. Natatakot ka sa mga clown, kinamumuhian mo ang mga beets, at dati mong sinabi na kapag lumaki ka ay ipagtatanggol mo ang mga taong hindi kayang magbayad ng mga abogado. ”

Dinoble ko siya at umiyak. “Hindi ko naaalala ang lahat. ” “Hindi mahalaga. Oo. Pahiram ko ito sa iyo hanggang sa bumalik ito. ”

Pinangunahan nila si Marcus sa mga posas. Naglakad siya sa akin ng mukha na puno ng dugo at poot. “Kung wala ako, hindi mo alam kung sino ka. ” Tumingin ako sa kanya mula sa sahig. “Iyon ang dahilan kung bakit ako mabubuhay. Upang malaman kung wala ka. ”

Maagang binigyan ni Eleanor ang kanyang pahayag kaninang umaga. Hindi sa kabutihan ng kanyang puso. Wala siyang sapat na kabutihan para doon. Pinatunayan niya dahil si Marcus, nang makita siyang nahuli, sinubukan na sabihin na lahat ito ay naging ideya niya. Ang takot sa mga kriminal ay umaawit din.

Inamin niya na mga taon na ang nakalilipas ay nagtrabaho siya para sa aking lolo bilang ligal na payo. Alam niya na iniwan niya ang mga pag-aari, klinika, at isang pondo ng tiwala sa aking pangalan upang makabuo ng mga ospital sa komunidad. Kung namatay ako, ang pera ay pupunta sa isang pundasyon na kinokontrol ng Eleanor. Kung pumirma ako ng isang paglipat, pupunta ito kay Marcus bilang tagapangasiwa.

Matapos ang aksidente sa highway, dumating si Marcus bilang isang doktor sa pagkonsulta. Mayroon akong bahagyang amnesia. Ang aking ina ay nasa kritikal na kondisyon, hindi nakikilala dahil sa kanyang mga pinsala. Sinamantala ni Eleanor ang kaguluhan. Pinalitan nila ang mga talaang medikal. Ipinahayag nila na patay si Renee Sanders. Hinila nila ako sa labas ng ospital sa ilalim ng isang pekeng pagkakakilanlan.

Valerie Reed. Orphan. Mag-aaral. Asawa ng isang tao na “nai-save siya. ”

Sa loob ng dalawang taon, hindi tinatrato ni Marcus ang aking isip. Pinatawad niya ito. Ang bawat kapsula ay isang pala. Tuwing gabi inilibing niya si Lucy ng kaunti.

Nakaligtas ang aking ina dahil hindi naniniwala ang isang nars sa sertipiko ng kamatayan. Itinago niya siya, inilipat siya mula sa ospital patungo sa ospital, hanggang sa makapagsalita siya. Tumagal ng kanyang buwan upang sabihin ang aking pangalan. Tumagal ng kanyang mga taon upang makahanap ng isang palatandaan. At noong ginawa niya, mayroon nang asawa na nagngangalang Valerie na nakatira sa isang bahay na naka-lock sa mga camera.

Ang video call ay hindi isang himala. Ito ay pasensya. Ito ang aking ina na kumakatok sa mga pintuan. Ito ay isang tagausig na talagang nakinig. Ito ay isang mananaliksik sa Columbia University na nakatanggap ng isang kakaibang email na ipinadala ko sa aking sarili sa isang gabi ng kamalayan. Ito ang aking sulat-kamay, ang aking tinig, ang aking takot na subukang iligtas ako bago ko nakalimutan muli.

Ang pagsubok ay tumagal ng halos isang taon. Dumating si Marcus sa looban sa isang madilim na suit sa harap ng isang biktima. Sinabi ng kanyang mga abogado na nalilito ako, na ang aking memorya ay marupok, na ang aking ina ay manipulahin ako ng pera.

Pagkatapos ay nilaro ng tagausig ang mga video. Itinaas ni Marcus ang aking takip ng mata. Sinuri ni Marcus ang aking pulso. Sumulat si Marcus sa kanyang itim na notebook: “Phase 3 matatag. Ang pagkakakilanlan ni Valerie ay namamayani. Lumilitaw si Lucy sa mga pangarap. ”

Tumahimik ang silid ng korte nang maglaro ang kanyang tinig: “Gumugol ako ng dalawang taon sa pagpatay kay Valerie tuwing solong gabi. ”

Ipinikit ko ang aking mga mata. Ang pangungusap na iyon ay pinagmumultuhan ako. Ngunit naririnig ito doon, sa harap ng mga hukom, camera, at mga saksi, may naintindihan ako. Naniniwala siya na pinapatay niya si Valerie upang hindi na bumalik si Lucy. Mali siya. Si Valerie ang lumaban. Si Valerie ang nagtago sa tableta sa ilalim ng kanyang dila. Natagpuan ni Valerie ang camera. Sumulat si Valerie sa notebook. Nai-save ni Valerie ang kanyang sarili upang makabalik si Lucy.

Nang magpatotoo ako, hindi ko tiningnan si Marcus bilang asawa. Tiningnan ko siya sa paraan ng pagtingin mo sa isang naka-lock na pintuan matapos mahanap ang susi. “Hindi mo ako mahal, ” sabi ko. “Pinangasiwaan mo ako. Sinubaybayan mo ako. Ginamit mo ako bilang isang pasyente, isang lagda, at isang piraso ng pag-aari. Ngunit ang aking memorya ay hindi iyong laboratoryo. Ang pangalan ko ay hindi ang iyong diagnosis. At ang aking buhay ay hindi isang mana na naghihintay para sa isang may-ari. ”

Tumingin si Marcus sa kauna-unahang pagkakataon. Hindi sa pagsisisi. Sa pagkatalo.

Siya ay nahatulan kasama si Eleanor at ilang mga doktor, notaryo, at mga opisyal na tumulong sa paggawa ng aking pagkakakilanlan. Hindi ako nakaramdam ng kagalakan nang marinig ko ang mga taon sa bilangguan. Nakaramdam ako ng pagod. Ang isang malalim na pagkapagod, na parang sa wakas ay naunawaan ng aking katawan na hindi na kailangang matulog nang bukas ang isang mata.

Ang pagbabalik ng aking memorya ay hindi tulad ng pagbubukas ng isang window. Ito ay tulad ng pagsisikap na magkasama ng isang napunit na litrato sa ulan. Ang ilang mga piraso ay mabilis na lumitaw: ang aking kaarawan, tinig ng aking lolo, ang amoy ng mga hardinero ng aking ina. Ang iba ay tumagal ng maraming buwan. Ang ilan ay hindi na bumalik. Natuto akong huwag habulin sila nang marahas. Sinabi sa akin ng aking therapist na hindi ako mas mababa sa pagkakaroon ng mga gaps. Mas mahusay na inilagay ito ng aking ina: “Ang isang bahay ay isang bahay pa rin kahit na naka-lock ang mga silid. ”

Bumalik ako sa Columbia. Sa una, hindi ako makatayo sa pag-upo sa isang silid-aralan. Ang salitang “pag-aaral ” natikman tulad ng isang puting kapsula, isang baso ng tubig, pagsunod. Ngunit isang araw ay lumakad ako sa silid-aklatan, nagbukas ng isang bagong kuwaderno, at isinulat ang aking buong pangalan. Lucy Valerie Archer Sanders Reed.

Maraming tao ang nagsabi sa akin na hindi ko kailangang panatilihin si Valerie. Na ito ay isang pekeng pagkakakilanlan. Hindi ko sila pinansin. Ang pekeng ang pirma. Si Fake ang kasal. Si Fake ang kwento ng aking ulila. Ngunit hindi pekeng si Valerie. Si Valerie ang babaeng nakaligtas nang mawala si Lucy.

Ilang sandali ang kinuha ng aking ina upang tanggapin ang pangalang iyon. Sinaktan ito sa kanya, dahil napilitan ito sa kanyang anak na babae. Isang hapon, habang umiinom kami ng kape sa kanyang kusina, sinabi niya: “Minsan naramdaman kong ang pagtawag sa iyo na si Valerie ay nagpapatunay sa kanila ng tama. ” Kinuha ko ang kamay niya. “Hindi. Binibigyan ko ito ng lahat ng aking mga piraso. ”

Malambot siyang sumigaw. Ginawa ko rin.

Ang bahay ni Marcus ay walang laman. Ang puting silid ay nanatiling katibayan. Sa unang pagkakataon na lumakad ako pabalik sa loob na sinamahan ng tagausig, naisip kong masisira ako. Nakita ko ang gurney, monitor, ang mga larawan sa akin na natutulog. Nakita ko ang aparador na nilamon ang mga kababaihan at dumura ang mga pasyente.

Pagkatapos ay natagpuan ko ang aking kuwaderno. Ang isa na may mga parirala na hindi ko nakilala. Pinihit ko ang mga pahina. “Huwag uminom ng tubig. ” “Bilangin ang mga camera. ” “Huwag ipaalam kay Marcus na naaalala mo. ” At sa huling pahina, sa nanginginig na sulat-kamay, ay isang bagay na hindi ko naalala ang pagsulat: “Kung magising ka at natatakot ka, huwag kang mapoot sa iyong sarili. Ang iyong takot ay nagpapanatili sa iyo ng buhay. ”

Umupo ako sa sahig at niyakap ang kuwaderno na parang yakapin ko ang ibang babae. Aking Sarili. Ang hindi alam kung sino siya at nakipaglaban pa rin upang bumalik.

Pagkalipas ng mga buwan, ipinagtanggol ko ang aking tesis. Pamagat ko ito: “Memory, Karahasan, at Kontrol: Naipakita ang Kalimutan bilang isang Pormularyo ng Pagkabihag. ” Ang aking ina ay nasa harap na hilera, na may isang scarf na sumasakop sa kanyang mga pilas at maliwanag na mata. Nang matapos ako, tumayo siya sa harap ng ibang tao at pumalakpak ng isang lakas na tila nagmula sa mga taon na ninakaw mula sa kanya.

Sa pag-alis ko, tinanong ako ng pindutin kung ano ang sasabihin ko kay Marcus kung maririnig niya ako. Naisip ko ang kanyang itim na notebook. Ang kanyang guwantes. Ang kanyang tinig na nagsasabing “ang kanyang memorya ay hindi pa rin bumalik. ” Sumagot ako: “Na sapat na ito ay bumalik. ”

Nang gabing iyon ay natulog ako sa bagong apartment na inuupahan ko sa aking sarili. Maliit. Sa mga halaman sa bintana. Walang mga camera. Walang mga lihim na pasilyo. Walang mga kapsula sa nightstand.

Gumawa ako ng tsaa at hayaan itong cool habang tiningnan ko ang kama. Sa loob ng mahabang panahon, ang pagtulog ay nawala. Paghahawak sa aking katawan. Ang pagtitiwala sa isang tao na hindi ko dapat. Nang gabing iyon, gayunpaman, ang pagtulog ay pinili ko.

Humiga ako gamit ang bukas na notebook sa tabi ko. Bago patayin ang ilaw, sumulat ako ng isang pangungusap. Hindi para kay Marcus. Hindi para sa mga hukom. Hindi para sa aking ina. Para sa akin. “Ang pangalan ko ay Lucy Valerie. Maraming beses akong tinanggal. Ngunit natutunan kong isulat muli ang aking sarili. ”

Pinatay ko ang lampara. Ipinikit ko ang aking mga mata. At sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, ang kadiliman ay hindi dumating upang kunin ang aking memorya. Dumating ito upang hayaan akong magpahinga.