Bahagi 2
Ang tanong ng opisyal ay iniwan akong mas malamig kaysa sa malinaw na plastic bag na may hawak na kahon ng tsokolate. “Alam ba ng iyong biyenan na ibibigay mo ang mga tsokolate? ” Hindi ko agad maintindihan kung bakit mahalaga ito. Natigil pa rin ako sa pangalang Hector na naka-print bilang nagpadala, at ang walang katotohanan na ideya na ang aking asawa, mula sa Detroit, ay maaaring lumitaw sa isang label ng pagpapadala na dumating sa aking pintuan na may isang kard na isinulat na parang mula kay Marta.
“Hindi, ” Sa wakas ay sumagot ako. “Hindi ko sinabi sa sinuman na dadalhin ko sila sa baby shower. Nagpasya akong ibigay ang mga ito dahil hindi ako makakain ng asukal. ” Ang babae mula sa tanggapan ng DA ay gaganapin ang aking tingin para sa isang segundo, na parang tinitimbang ang bawat salita. “Alam ba ng iyong asawa na hindi ka makakain ng asukal? ” “Oo. ” “Ang iyong biyenan? ” Napalunok ako ng husto. “Oo. Maraming beses ko siyang sinabi. Dati akong niloloko ni Martha para dito. Sasabihin niya na ngayon kailangan ko ng pahintulot ng doktor kahit na kumain ng tinapay. ”
Hiniling nilang pumasok sa loob. Hindi nila pinunit ang aking bahay tulad ng sa mga pelikula; sila ay pamamaraan, tuyo, at halos tahimik. Sinuri nila ang basurahan, kumuha ng mga larawan ng card na nasa mesa pa rin, humiling para sa orihinal na courier packaging, at ginawa akong ulitin nang tatlong beses na kumatok sa pintuan, sa kung anong oras, kung ano ang ginawa ko sa kahon, at sa kung ano ang sandaling kinuha ko ito sa lugar.
Sumagot ako, ngunit ang aking isip ay nasa Danielle, sa kanyang pitong buwang tiyan, at ang ugali na iyon ay pinatay niya ang kanyang kamay sa kanyang sinapupunan nang tumawa siya. Hindi kami magkaibigan, ngunit hindi rin kami mga kaaway. At bigla, ang kanyang buhay, ang buhay ng kanyang sanggol, ang aking kasal, at ang mga kasinungalingan ng isang buong pamilya ay nakapaloob sa isang kahon na may kulay na cream na may isang laso na ginto.
“Ano ang nasa kanila? ” Tinanong ko. Hindi agad sumagot ang opisyal. “Iniulat ng ospital ang isang pagkalason na naaayon sa isang kinokontrol na sangkap. Naghihintay kami para sa buong pagsusuri. ” Nakaramdam ako ng pagduduwal. “Magiging okay ba si Danielle? ” “Siya ay maselan, ngunit matatag. Sinusubaybayan din ang sanggol. ” Iyon lamang ang bagay na nagpapanatili sa akin na nakatayo.
Tinawagan ko ulit si Hector sa harap nila. Sa oras na ito, sumagot siya. Ang kanyang tinig ay tumunog na natutulog, o parang nagpapanggap siya. “Val, nasa pulong ako. Anong nangyari? ” Ang opisyal ay nag-sign para sa akin upang ilagay siya sa speakerphone. “Nagpadala ka ba ng mga tsokolate sa bahay? ” May isang maikling pag-pause. Kung nag-iisa ako, baka hindi ko ito napansin. Ngunit ginawa ko. “Chocolates? ” aniya. “Hindi. Ano ang pinag-uusapan mo? ” “May isang label ng pagpapadala gamit ang iyong pangalan bilang nagpadala. ” “Imposible iyon. Nasa Detroit ako. ” “Hector, si Danielle ay nasa ER. Kumain siya ng ilan. ”
Ang katahimikan ay hindi na maikli. Ito ay napakalaking. Narinig ko siyang humihinga, pagkatapos ay isang pinto na nagsasara sa kabilang dulo. “Kinain sila ni Danielle? ” tinanong niya, ang boses niya ay nagbabago tulad ni Martha. Hindi siya nagulat. Tumunog siya na natatakot sa pagkakamali. Tumingin ang opisyal. Nakaramdam ako ng isang bagay sa loob ko na lumubog. “Ano ang nasa mga tsokolate na iyon, Hector? ” “Valerie, huwag sabihin ang mga hangal na bagay. Bigyan mo ako ng sampung minuto, at ipapaliwanag ko. ” “Ipaliwanag ito ngayon. ” Nag-hang up siya.
Hiniling sa akin ng tanggapan ng DA na samahan sila upang magbigay ng pahayag. Bago umalis, sinimulan ng aking telepono ang pagpuno ng mga mensahe mula kay Marta. Una, pakiusap: “Huwag magsalita hanggang dumating si Hector. ” Pagkatapos, mga order: “Huwag makisali ang pulisya sa mga bagay sa pamilya. ” Pagkatapos, isang pangungusap na kumalas sa kung ano ang maliit na natitira sa pamilyang iyon sa aking isipan: “Kung sinabi mong ipinadala ko sila sa iyo, masisira mo ang aking anak. ” Anak niya. Hindi si Danielle. Hindi ang sanggol. Anak niya. Sa patrol car, papunta sa ospital, naalala ko sa tuwing tinawag ako ni Martha ng dramatiko, bawat hapunan kung saan pinipiga ni Hector ang aking tuhod sa ilalim ng mesa kaya hindi ako sasagot pabalik, tuwing “ang aking ina ay katulad ng ” ginamit bilang basahan upang matanggal ang lason. Ngayon, ang lason ay hindi isang talinghaga.
Bahagi 3
Dumating si Hector sa ospital nang gabing iyon, kahit na inaangkin niya na nasa Detroit at hindi mahuli ang isang flight hanggang sa susunod na araw. Mabilis siyang dumating. Dumating siya gamit ang isang hindi masamang balbas, pulang mata, at isang backpack sa kanyang balikat, na parang tumakas siya mula sa isang kalapit na silid at hindi mula sa ibang estado. Nang makita niya ako sa tabi ng tagausig, tumigil siya. Sa kauna-unahang pagkakataon sa anim na taon, hindi siya lumapit upang yakapin ako o pakalmahin ako. Tumingin siya sa kanyang ina. Ibinaba ni Martha ang kanyang mga mata. Ang kilos na iyon ay nagsabi ng higit sa anumang pahayag.
“Nasaan ka, Hector? ” Tinanong ko. “Sa Detroit. ” “Huwag magsinungaling, ” Sinabi ni Fabian mula sa pintuan ng ER. “Maaaring mawala sa aming anak si Danielle dahil sa isang kahon na ipinadala mo. ” Naging maputla si Hector. “Hindi ko alam na kakainin niya sila. ” Ang pangungusap ay dumulas bago niya ito masuri. Narinig ito ng tagausig. Narinig ko ito. At mula sa sandaling iyon, ang aking asawa ay tumigil na maging lalaki na “ay hindi maintindihan ang ” ang kanyang ina. Siya ay naging bahagi niya.
Ang pagsisiyasat ay hindi nangangailangan ng maraming upang sumulong. Binili ni Hector ang kahon gamit ang isang account sa kanyang pangalan, ngunit ang kard na isinulat na parang mula kay Marta ay nagmula sa kanyang bahay. Ang chocolatier ay tumalikod sa footage ng seguridad: ipinakita nito kay Martha na nagdadala ng isang maliit na bag sa counter at nagsasalita nang pribado sa isang empleyado, na kalaunan ay natagpuan na natakot, na nagsasabing tinanong lamang siya sa “magdagdag ng isang suplemento ” sa anim na piraso dahil ito ay isang prank ng pamilya. Walang naniniwala sa kanya. Sa telepono ni Hector, ang mga tinanggal na mensahe ay nakuhang muli: “Gawin itong mukhang isang maalalahanin na kilos mula sa iyo. ” “Hindi siya kumakain ng asukal, Nanay. ” “Susubukan niya ng kahit isa kung ipadala mo ito na mukhang matamis. ” “Kailangan namin ang doktor upang makita ang isa pang krisis. ” Kapag nabasa ko iyon, naintindihan ko. Hindi nila nais na patayin ako nang mabilis at iskandalo; nais nilang gawin akong may sakit, malito ako, gawin akong hindi matatag,marahil dalhin mo ako sa ER, at gamitin ito laban sa akin mamaya. Dahil dalawang buwan na ang nakaraan, sinimulan ko ang proseso ng paghihiwalay sa aming mga pag-aari. At alam ito ni Hector.
Hindi ko sinabi sa kahit sino. Hindi ang aking ina, hindi ang aking mga kaibigan, kahit si Danielle. Natuklasan ko ang mga kakaibang paglilipat mula sa isang ibinahaging account, mga utang ng Hector na itinago niya, at isang pautang na kinuha sa aking mga dokumento. Nagpunta ako sa isang abogado nang lihim. Inirerekomenda niya ang paghihiwalay ng mga account at pangangalap ng katibayan bago siya harapin. Natagpuan ni Hector ang isang kopya ng folder sa aking kotse. Mula noon, sinimulan niya ang pagiging mas mapagmahal, mas maraming pasyente, mas nag-aalala tungkol sa aking “stress. ” Sinimulan ako ni Martha na tawagan ako “anak na babae. ” Lahat ng kahulugan ngayon. Kung natapos ko ang ospital dahil sa isang kakaibang krisis, na may mga ulat ng pagkabalisa at isang “nag-aalala na asawa ” na nagsasalita para sa akin, maaari niyang maangkin na hindi ako gumagawa ng malinaw na mga pagpapasya. Maaari niyang maantala ang paghihiwalay, pamahalaan ang mga account, at ipakita ang kanyang sarili bilang aking tagapag-alaga. Hindi lamang ito hinahamak. Ito ay pagkalkula.
Nagising si Danielle makalipas ang dalawang araw. Nakaligtas ang sanggol. Na-save ang isang bagay sa loob ng lahat, ngunit wala itong nalinis. Nang makapagsalita siya, hiniling niyang makita ang kanyang ina. Pumasok si Marta sa mga posas, na may espesyal na pahintulot at isang opisyal sa pintuan. Wala ako sa loob, ngunit sinabi sa akin ni Fabian na hindi siya sinigawan ni Danielle. Tinanong lamang niya: “Alam mo ba na sila ay para kay Valerie? ” Sumigaw si Marta. Sabi niya oo. Tinanong muli ni Danielle: “At kung hindi ko sila kinain, matutulog ka ba nang mapayapa? ” Hindi sumagot si Marta. Iyon ang kanyang sagot.
Sinubukan ni Hector na sisihin si Marta. Sinubukan ni Martha na sisihin si Hector. Sila ay nag-tore sa bawat isa tulad ng mga nakulong na hayop. Sinabi niya na ang kanyang ina ay pinalaki, na nais lamang niyang takutin ako. Sinabi niya na humingi ng tulong ang kanyang anak dahil sisirain ko siya sa pananalapi. Ni sinabi, “Pasensya na, Valerie. ” Hindi rin tinanong kung paano ako natulog matapos malaman ang isang kahon na may isang gintong laso ay isang bitag na idinisenyo para sa aking katawan. Napatigil ako sa pag-asang sangkatauhan mula sa kung saan mayroon lamang kaginhawaan.
Nagsampa ako para sa diborsyo na may mga order na proteksiyon. Ibinigay ko sa abogado ang lahat: mga mensahe, pahayag sa bangko, ulat, label ng pagpapadala, pahayag ng tsokolate. Pinatunayan din ni Fabian, kahit na nangangahulugang napunit ang kanyang sariling pamilya. Nang umalis si Danielle sa ospital, tinawag niya ako. Akala ko sisihin niya ako. Sinisi ko ang aking sarili sa pagdala ng kahon. Ngunit sinabi niya na may isang pagod na tinig: “Hindi mo ito inihanda, Val. Ikaw ay isang biktima din. ” Sumigaw ako pagkatapos mag-hang up. Minsan ang isang makatarungang pangungusap ay hindi nag-aayos ng anuman, ngunit pinipigilan ka nito mula sa paglubog pa.
Pagkalipas ng mga buwan, ipinanganak ang sanggol. Pinangalanan nila siyang Mateo. Nagpunta ako upang bisitahin ang mga ito sa ospital na may isang bag ng matamis na tinapay — walang tsokolate. Malabo na ngumiti si Danielle nang makita niya ito. Nasira kami, ngunit buhay. Wala si Marta. Wala si Hector. Ang kawalan na iyon, sa kauna-unahang pagkakataon, ay hindi nasaktan tulad ng pag-abandona. Masakit tulad ng isang paglilinis.
Ngayon, alam ko na ang pag-aalipusta ay maaari lamang maging unang layer ng isang bagay na mas madidilim. Sa loob ng maraming taon, naniniwala ako na pinapahiya ako ng aking biyenan dahil hindi niya ako gusto para sa kanyang anak. Nang maglaon, naintindihan ko na nakita din niya ako bilang isang balakid sa kanyang mga plano, kanyang mga utang, at ang kontrol na isinagawa niya kay Hector at sa lahat. At si Hector, ang taong nagtanong sa akin na huwag i-play ang kanyang laro, ay hindi isang anak na pagod sa pag-mediate; siya ay isang tao na komportable na hayaan ang kanyang ina na marumi ang kanyang mga kamay para sa kanya.
Ipinadala sa akin ng aking biyenan ang isang kahon ng mga tsokolate at tinawag ako sa isang matamis na tinig: “Nasubukan mo na ba sila, Valerie? ” Ibinigay ko sila kay Danielle. Ang kanyang sariling anak na babae. Ang kanyang buntis na anak na babae. At nang sumigaw si Martha, “Sabihin mo sa akin na hindi niya sila kinain! ”, hindi siya nag-aalala tungkol sa akin. Natakot siya na ang kanyang lason ay hinawakan ang maling dugo. Nang gabing iyon, tinanong ako ng pulisya kung alam ng aking biyenan na ibibigay ko ang kahon. Hindi niya ginawa. Iyon ang dahilan kung bakit nahulog ang maskara niya. Dahil ang mga tsokolate ay hindi regalo. Ang mga ito ay patunay kung gaano kalayo ang isang pamilya ay maaaring ngumiti sa iyo sa hapag kainan habang tahimik na inihahanda ang iyong pagbagsak.
