Hindi ako makagalaw.

“Ano ang sinabi mo? ”

Binuo ni Sophie ang bag na may mga clumsy daliri. Si Marisol, na nakikinig mula sa kusina, ay lumitaw sa pintuan na hawak pa rin ang kutsilyo ng cake.

“Natagpuan ko ito na naghahanap para sa aking mga form sa pagrehistro, ” Ipinaliwanag ni Sophie. “Ito ay nasa pinakadulo ng asul na kahon, sa ilalim ng mga lumang resibo. Ayaw kong makita ito nang nag-iisa. ”

Umupo ako sa kama dahil sumuko ang tuhod ko.

Ang larawan ay ni Nanay sa isang bangketa, nagdadala ng isang bag ng groseri, mas maikli ang kanyang buhok at pagod ang kanyang mukha. Sa background, mayroong isang kupas na tanda: Pampaganda ng Pat. Philadelphia.

Ang hindi binuksan na liham ay hinarap kay Tatay.

At ang nakatiklop na papel ay may pangalan sa akin.

Hindi ito ang aking sulat-kamay. Ito ay kanya.

Nakaramdam ako ng pagduduwal.

“Buksan mo ito, ” Bulong ni Marisol.

Umiling iling ako.

Labindalawang taon na ang nakaraan, ang aking ina ay nagtulak ng isang pakiramdam ng pagkakasala sa akin na lumago sa loob tulad ng isang nakakalason na ugat. Natuto akong manirahan kasama nito, upang i-style ang aking buhok kasama nito, ngumiti kasama nito, upang sabihin ang “ito ay sa nakaraan ” habang, sa loob, ako ay labindalawang taong gulang pa rin, nakatayo sa harap ng isang pulang maleta.

Ngunit ang papel na iyon ay tila huminga.

Inilagay ito ni Sophie sa aking mga kamay.

Ang fold crinkled.

Ang sulat-kamay ng aking ina ay pareho: bilog, maganda, na parang hindi siya may kakayahang magsulat ng mga malupit na bagay.

“Valerie:

Kung binabasa mo ito, nangangahulugan ito na nagpasya ang iyong ama na bigyan ka ng liham. O kaya natagpuan mo ito sa paraan ng mga katotohanan ay karaniwang matatagpuan: huli, hindi maganda, at kapag nasaktan na sila ng sobra.

Hindi ako umalis dahil sa iyong nakita.

Umalis ako dahil matagal na akong umalis, kahit na natutulog pa ako sa bahay na iyon.

Umalis ako dahil duwag ako.

Dahil ipinangako sa akin ni Miller ang isang buhay kung saan hindi ko kailangang mag-alala tungkol sa upa, matrikula, pagbibilang ng mga pennies para sa mga groceries, o pakiramdam na hindi nakikita. Nais kong paniwalaan siya. Nais kong maging ibang babae. Hindi isang pagod na asawa. Hindi isang desperadong ina. May iba pa.

Ngunit nang makita mo ako, Valerie, hindi mo sinira ang pamilya.

Natuklasan mo ito.

At ako, sa halip na tanggapin ang aking kahihiyan, itinapon ito sa iyo.

Iyon ang pinaka-timbang sa akin.

Ang pariralang sinabi ko sa iyo ay hindi totoo. Hindi ito totoo. Ito ang aking lason. Ang duwag ko. Ang maruming paraan ko na hindi nakikita ang aking sarili na nagkasala.

Kung maaari mong isang araw, ulitin ito sa iyong sarili hanggang sa paniwalaan mo ito: hindi ito ang iyong kasalanan.

Hindi mo ito kasalanan.

Hindi mo ito kasalanan. ”

Ang mga titik ay nakabukas sa tubig.

Hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang umiyak. Naramdaman ko lang na niyakap ako ni Sophie sa isang tabi at si Marisol sa kabilang banda, na parang nais nilang hawakan ang maliit na batang babae na nahuhulog sa aking mga bisig.

Nabasa ko ang natitira sa isang nasirang lalamunan.

“Nais kong bumalik pagkatapos ng isang linggo.

Hindi mahal si Miller; siya ay isang hawla.

Nang malaman niya na alam na ni Arthur, tumigil siya sa pagpapagamot sa akin tulad ng isang reyna at sinimulan ang pagpapagamot sa akin tulad ng isang utang. Sinabi niya sa akin na sinira ko ang lahat. Sinabi niya sa akin na kung bumalik ako, walang makakapasok sa akin. Naniniwala ako sa kanya dahil mas madaling paniwalaan siya kaysa harapin ang aking mga anak na babae ’ mukha.

Ipinadala ko ang liham na ito makalipas ang tatlong buwan.

Nagpadala ako ng isa pa sa Pasko.

Nagpadala ako ng isa para sa kaarawan ni Sophie.

Hindi sumagot si Arthur.

Hindi ko siya masisisi. Hindi ko rin mabubuksan ang pintuan.

Ngunit kailangan kong malaman mo ang isang bagay: araw-araw na hindi ako bumalik, ang pagkakasala ay akin. Hindi sa iyo.

Utang ko ito mula sa unang araw.

Nanay. ”

Nanay.

Ang salitang iyon ay higit na nasaktan kaysa sa lahat ng iba.

Sinampal ni Marisol ang sobre na hinarap kay Tatay.

“Ang isang ito ay hindi bukas. ”

“Hindi, ” Sinabi ni Sophie. “Ngunit marami pa. Torn. Walang laman. Sa parehong kahon. ”

Tumahimik ang bahay.

Pagkatapos ay naintindihan ko.

Tumanggap si Tatay ng mga liham.

Pinili ni Tatay kung alin ang dapat panatilihin, na kung saan ay mapunit, na kung saan ang mga itago sa ilalim ng mga lumang resibo na parang ang nakaraan ay maaaring isampa.

Bumaba kaming tatlo sa sala.

Naghugas ng pinggan si Tatay, humuhugot ng isang kanta na hindi natapos. Nang makita niya kami, blangko ang mukha niya.

Tumingin siya sa bag.

Pagkatapos ang mga titik.

At siya ay may edad na nang sabay-sabay.

“Bakit? ” Tinanong ko.

Hindi ako sumigaw. Lumalabas ito. Lumabas ito tulad ng isang maliit na batang babae.

Pinatay ni Tatay ang gripo. Pinatuyo niya ang kanyang mga kamay gamit ang isang tuwalya. Matagal na siyang nagsalita na pinakawalan ni Marisol ang isang galit na galit.

“Dahil hindi ko nais na saktan ka niya muli. ”

“At nagpasya ka para sa amin? ”

“Oo, ” aniya, puno ang kanyang mga mata. “At mali ito. ”

Na “mali ang ” ay hindi nag-aayos ng anuman, ngunit binuksan nito ang isang bagay.

Naupo si Tatay sa upuan kung saan maraming beses na niyang sinuri ang aming araling-bahay. Parang mas maliit siya.

“Dumating ang unang liham nang nasa ospital si Sophie. Sinabi ng nanay mo na gusto ka niyang makita. Hindi ako natulog sa loob ng tatlong gabi. Umiiyak si Marisol sa lahat. Ikaw, Val, ay tumigil sa pagngiti. At naisip ko: kung papayagan ko siya, masisira niya ulit kami. ”

“Siya ang aming ina, ” Sinabi ni Sophie, nanginginig.

“Alam ko. ”

“Hindi, ” Sumagot ako. “Hindi mo alam. Dahil alam mong sumulat siya. Hindi namin. ”

Tinakpan ni Tatay ang kanyang mukha.

Hindi ko pa siya nakita na ganito. Ang aking ama, ang taong natutunan na magyabang ng buhok, na nagbebenta ng kanyang oras ng tanghalian upang bumili ng gamot, na hindi ako sinisisi … ay nagnanakaw din ng isang katotohanan mula sa akin.

At ang katotohanan ay hindi mawawala ang gilid nito dahil nagmula ito sa isang taong mahal mo.

“Nagalit ako, ” inamin niya. “Nawasak ako. At kapag nabasa ko na nais niyang ipaliwanag, naisip ko: ngayon nais niyang makipag-usap, pagkatapos na iwanan sa amin ang pagkawasak. Akala ko ang pagprotekta sa iyo ay nangangahulugang pagsasara ng pintuan. ”

“Pinrotektahan mo kami mula sa kanya, ” Sinabi ni Marisol, “ngunit iniwan mo rin kami ng mga katanungan. ”

Sumigaw si Itay nang hindi gumagawa ng tunog.

Iyon ang pinaka-nasira sa akin.

Dahil naintindihan ko na sa aming bahay, walang isang kumpletong halimaw o isang kumpletong santo. Nasugatan kami ng mga taong nagpapasya sa mga kamay na puno ng hindi nakikita na dugo.

Nang gabing iyon, walang natutulog.

Kinabukasan, inilagay ko ang larawan ng Beauty Salon ng Pat sa mesa.

“Hahanapin ko siya. ”

Tumingin si Tatay.

“Val … ”

“Hindi ko na siya ibabalik. Hindi ko siya patatawarin dahil lang. Hindi ako magpapanggap na walang nangyari. Ngunit kailangan kong tumingin sa kanya sa mga mata at ibalik sa kanya ang iniwan niya sa akin. ”

Pinahid ni Sophie ang luha niya.

“Sasamahan kita. ”

Marisol din.

“Ang tatlo sa amin. ”

Gusto ni Tatay na sabihin ang isang bagay, ngunit tumigil. Pagkatapos ay kumuha siya ng isang lumang notebook sa labas ng isang drawer at sumulat ng isang address.

“Natagpuan ko ito mga taon na ang nakalilipas, ” inamin niya. “Hindi ako nagpunta. ”

Kinuha ko ang papel.

Sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ako humingi ng pahintulot na magbukas ng isang pintuan.

Ang Philadelphia ay naamoy tulad ng ulan pagdating namin.

Ang beauty salon ay nasa isang makitid na kalye, sa pagitan ng isang grocery store at isang stationery shop. Ang tanda ay pareho sa larawan, mas matanda lamang. Pampaganda ng Pat ng Pat — Mga kuko, Cuts, Tints.

Sa pamamagitan ng baso, nakita ko siya.

Si Nanay ay nagwawalis ng buhok sa sahig.

May kulay-abo siya sa kanyang mga templo. Ang kanyang likuran ay medyo hunched. Nakasuot siya ng isang itim na smock stained na may pangulay. Hindi siya mukhang babae na may pulang maleta. Mukha siyang isang taong nakaligtas sa kanyang sarili.

Hinawakan ni Sophie ang braso ko.

Bulong ni Marisol:

“Ito siya. ”

Binuksan ko ang pintuan.

Isang kampanilya ang tumunog.

Tumingin si Nanay.

At oras na nakatiklop sa sarili nito.

Nahulog ang walis niya.

“Valerie … ”

Ang aking pangalan sa kanyang bibig ay nagalit sa akin.

Ginawa kong tumakbo.

Ginawa kong yakapin siya.

Ginawa akong may sakit na maramdaman pareho sa parehong oras.

Pagkatapos ay nakita niya ang aking mga kapatid na babae.

“Ang aking maliit na batang babae … ”

“Hindi, ” Sinabi ni Marisol, mahirap. “Hindi iyon. ”

Inilagay ni Nanay ang isang kamay sa kanyang dibdib na parang nasaktan siya ng hangin. Hindi niya sinubukan na lumapit. Nagpapasalamat ako doon.

“Natagpuan namin ang mga titik, ” sabi ko.

Ang kanyang mga mata ay nakapikit.

Isang luha ang gumulong sa pisngi niya.

“Akala ko hindi mo na sila makikita. ”

“Itinago sila ni Tatay. ”

Dahan-dahang tumango siya, na parang hindi siya nagulat sa balita na iyon.

“Nararapat ko ito. ”

“Hindi namin, ” Sumagot ako.

Binuksan ni Nanay ang kanyang mga mata.

Doon, sa wakas, hindi ako nakakita ng isang kaaway. Nakita ko ang isang nasirang babae. Ngunit alam ko na na ang mga nasirang tao ay sumisira din sa iba.

“Hindi, ” aniya. “Hindi mo ginawa. ”

Ang katahimikan ay napuno ng mga dry dry ng buhok, ang amoy ng acetone, at isang radyo na tahimik na naglalaro sa sulok.

“Sabihin mo sa akin, ” Hiniling ko.

Nag-frown si Nanay.

“Sabihin mo kung ano? ”

Naramdaman ko ang labindalawang taong gulang na batang babae sa loob ko na nagtulak mula sa loob.

“Sabihin mo sa akin na hindi ito kasalanan ko. ”

Ang kanyang bibig ay nanginginig.

Hindi siya agad nagsalita.

At naisip kong makatakas ulit siya.

Ngunit pagkatapos ay tinanggal niya ang kanyang itim na smock, nakatiklop ito sa isang upuan, at lumuhod sa sahig sa harap namin.

Ang buong salon ay tila huminga.

“Hindi mo ito kasalanan, Valerie, ” aniya. “Ito ay akin. Bata ka. Isang mabuting bata na nagsabi ng totoo. Ako ang may sapat na gulang na nagsinungaling, ang asawa na nagtaksil, at ang ina na tumalikod. Sinisi kita dahil mas madaling sirain ka kaysa tanggapin kung ano ako. Hindi mo na ako patatawarin. Ngunit hindi kailanman, hindi na muling nagdadala ng isang pagkakasala na nagdala ng aking pangalan. ”

Tinakpan ko ang aking bibig.

Ang pag-iyak ay nagmula sa isang lugar na gulang.

Umiiyak din si Sophie. Natitig si Marisol sa kisame, galit na galit sa kanyang sariling luha.

Hindi tumayo si Nanay.

“Sa iyo, Marisol, iniwan ko ang takot. Sa iyo, Sophie, wala akong iniwan na malinaw na mga alaala at wala lamang. Nagnakaw ako ng isang ina mula sa tatlo sa iyo. At walang liham na maaaring magbayad para doon. ”

“Bakit hindi ka bumalik? ” Tanong ni Sophie. “Kung talagang gusto mo, bakit hindi ka napunta sa bahay? ”

Binaba ni Nanay ang kanyang tingin.

“Ginawa ko. ”

Tumigil ang puso ko.

“Kailan? ”

“Nang labinglimang labing-limang. Bumaba ako sa bus na may regalo. Isang asul na damit. Nakita kita mula sa sulok. Inilalagay ni Arthur ang mga lobo sa pintuan. Lumabas ka, Val, gamit ang iyong buhok na dumiretso at isang nakakatawa na korona. ”

Isang nasirang tawa ang nakatakas sa akin sa aking luha.

Nakakatawa ito.

“Nais kong tumawid sa kalye, ” nagpatuloy siya. “Ngunit nakita kong tumatawa ka sa iyong mga kapatid. Nakita ko si Arthur na nakatingin sa iyo na parang may makatipid pa siya. At naisip ko na ang paglitaw ay makasarili. Na hindi ako pupunta doon para sa iyo, pupunta ako para sa akin. Upang mapawi ang aking pagkakasala. Kaya iniwan ko ang regalo sa isang simbahan at bumalik. ”

“Iyon din ang duwag, ” sabi ko.

“Oo. ”

Hindi niya ipinagtanggol ang kanyang sarili.

Iyon ay disarmed sa akin higit sa anumang dahilan.

Binuksan ang isang pintuan sa likuran, at isang batang lalaki na halos sampung lumakad kasama ang isang backpack.

“Nanay? Sinabi ng guro na … ”

Tumahimik siya nang makita niya kami.

Dahan-dahang tumayo si Nanay.

“Siya si Mateo. ”

Parehong bibig ni Ramiro.

Naramdaman kong panahunan si Marisol.

Tiningnan kami ng batang lalaki, hindi nauunawaan na ipinanganak siya sa gitna ng mga nasira ng ibang tao.

Pinilit ni Nanay ang kanyang buhok.

“Sumama ka kay Gng Lulu sandali, okay? ”

Sumunod ang batang lalaki, ngunit bago umalis, tiningnan niya ako.

At hindi ko siya kinapopootan.

Na ginawa ko kahit angrier.

Nang wala na siya, tahimik na nagsalita si Nanay:

“Namatay si Ramiro apat na taon na ang nakalilipas. Hindi ko sinasabi iyon kaya maawa ka sa akin. Sinasabi ko ito dahil sa kanya, nagbabayad din ako para sa aking mga desisyon. Iniwan niya ako ng mga utang, pambubugbog na hindi ko naiulat, at isang anak na hindi rin masisisi. Matagal na akong matagal nang maunawaan iyon. ”

Pinahid ni Sophie ang kanyang ilong gamit ang kanyang manggas.

“Mahal mo ba siya? ”

Tumingin si Nanay sa pintuan kung saan lumabas si Matthew.

“Oo. ”

Masakit ang sagot, ngunit hindi kung paano ko inaasahan. Hindi ito ang pag-ibig na nag-abala sa akin. Ito ay natutunan niyang manatili sa ibang anak matapos iwanan kami.

“Sa kanya, nagawa mo, ” Sinabi ni Marisol.

Kinuha ni Nanay ang suntok nang hindi gumagalaw.

“Sa kanya, sinubukan kong ayusin ang hindi ko ayusin sa iyo. Ngunit hindi ito tama. ”

Huminga ako ng malalim.

Naglakbay ako na nag-iisip ng isang libong pagtatapos. Na siya ay magmakaawa. Na iinsulto ko siya. Na yakapin ko siya. Na galit ako sa kanya magpakailanman.

Ang katotohanan ay mas simple at malupit.

Buhay ang nanay ko.

Nakakainis.

Hindi mapag-aalinlangan sa maraming paraan.

Tao sa iba.

At hindi na ako isang batang babae na naghihintay na mapili.

“Hindi ako dumating upang hilingin sa iyo na bumalik, ” sabi ko. “O upang sabihin sa iyo na ang lahat ay maayos. Dumating ako para sa aking buhay. Ang bahagi na iniwan ko ay natigil sa pintuan na iyon nang umalis ka. ”

Tumango si Nanay.

“Kunin mo. ”

Kinuha ko ang liham mula sa aking bag.

Inilagay ko ito sa isang mesa ng manikyur.

“Ang pangungusap na ito ay sumunod sa akin sa loob ng labindalawang taon. ‘Ito ang iyong kasalanan. ’ Inulit ko ito sa aking sarili nang magkasakit si Sophie, nang sumigaw si Marisol, nang makatulog si Tatay sa kanyang upuan. Inulit ko ito sa tuwing may nagmamahal sa akin at naisip ko na kung sinabi ko ang totoo, iiwan nila ako. ”

Umiyak si Nanay sa katahimikan.

“Hindi ko na ito gusto, ” sabi ko. “Ito ay sa iyo. ”

Kinuha niya ang liham na may nanginginig na mga kamay at pinindot ito laban sa kanyang dibdib.

“Oo, ” bumulong siya. “Akin ito. ”

Walang yakap.

Hindi pa.

Ngunit mayroong isang bagay tulad ng pagbubukas ng isang window sa isang silid kung saan ang hangin ay nawawala nang maraming taon.

Umuwi kami sa gabi.

Nakaupo si Tatay sa kurbada, na parang hindi siya pumasok sa loob mula nang umalis kami. Nang makita niya kami, tumayo siya.

Walang tumakbo upang yakapin siya.

Naintindihan niya.

“Nakita namin siya, ” sabi ko.

Ipinikit ni Itay ang kanyang mga mata.

“Okay ka lang ba? ”

“Hindi, ” Sumagot si Marisol. “Ngunit kumpleto kami sa impormasyon. Alin ang isang bagay. ”

Pinabayaan ni Tatay ang isang malungkot na pagtawa.

Nauna nang nagpunta si Sophie.

“Galit ako sa iyo. ”

“Mayroon kang karapatan. ”

“Ngunit mahal din kita. ”

Bumagsak si Itay.

Niyakap siya ni Sophie.

Mas matagal na si Marisol. Mas matagal na akong kinuha.

Nang sa wakas ay ginawa ko, naramdaman kong kumapit siya sa akin na parang siya rin, ay naghihintay ng labindalawang taon para sa isang tao na sabihin sa kanya na maaari siyang magkamali at mahalin pa rin.

Makalipas ang isang buwan, dumating si Nanay.

Hindi siya nakarating sa mga maleta o pangako.

Dumating siya gamit ang isang kahon ng karton.

Sa loob ay tatlong mga album. Mga larawan na nai-save niya mula sa malayo: mga clippings mula sa mga pahayagan sa paaralan, mga screenshot sa Facebook, isang malabo na larawan ng aking pagtatapos na kinuha mula sa buong kalye.

“Hindi ako humihiling ng isang lugar, ” sinabi niya sa sala. “Narito ako upang ibalik ang aking nakolekta. At upang tanungin kung, isang araw, papayagan mo akong magkaroon ng kape sa iyo. Nang walang mga kahilingan. Nang walang mga pamagat. ”

Nakatayo si Tatay sa silid-kainan.

Tumingin sila sa bawat isa tulad ng dalawang nakaligtas sa isang apoy kapwa sila ay nakatulong na magsimula.

“Itinago ko ang iyong mga liham, ” aniya.

“Pinilit ko silang kailanganin sila, ” sumagot siya.

Hindi nila pinatawad ang bawat isa.

Ngunit hindi nila sinira ang bawat isa, alinman.

Iyon, sa aming pamilya, ay isang maliit na himala.

Lumipas ang mga buwan.

Ang unang kape ay awkward. Ang pangalawa, mas kaunti. Ang pangatlo ay may pagtawa mula kay Sophie na nagsasabi ng mga kwento tungkol sa kolehiyo. Mas matagal na si Marisol; kung minsan ay hindi siya pupunta, kung minsan ay darating lamang siya upang manatiling tahimik. Nalaman ko na ang pagpapagaling ay hindi isang magandang tanawin na may background music, ngunit isang talahanayan kung saan ang lahat ay nakaupo nang mabuti upang hindi hawakan ang mga sugat.

Isang Linggo, hiniling ako ni Nanay na maglakad.

Nagpunta kami sa parke kung saan ginamit nila akong bumili ng cotton candy bilang isang bata. Itinago niya ang kanyang mga kamay sa loob ng kanyang bulsa ng panglamig.

“Hindi ko alam kung paano maging nanay mo ngayon, ” inamin niya.

Napanood ko ang ilang mga bata na tumatakbo pagkatapos ng bola.

“Hindi ko alam kung paano maging anak mo, alinman. ”

Tumango siya.

“Maaari kaming magsimula sa pamamagitan ng hindi pagsisinungaling sa bawat isa. ”

Iyon ay tila patas sa akin.

Naupo kami sa isang bench.

Pagkaraan ng ilang sandali, ibinalik niya ang kanyang kamay sa pagitan naming dalawa, hindi hawakan ako. Isang tahimik na tanong.

Tiningnan ko siya.

Naalala ko ang pulang maleta.

Ang pintuan ay bumagsak.

Ang babaeng ako.

Pagkatapos ay naalala ko na ang parehong batang babae sa wakas ay naririnig ang mga salitang kailangan niya.

Inilagay ko ang aking kamay sa tuktok ng kanya.

Hindi ito kumpletong kapatawaran.

Hindi ito nakakalimutan.

Ito ay isang kahoy na tulay lamang sa isang malaking bangin.

Ngunit sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ko naramdaman na kailangan kong i-cross ito.

Nang gabing iyon ay nakauwi na ako at natagpuan si Tatay na gumagawa ng mga quesadillas, nasusunog ang una tulad ng dati. Gumagawa ng araling-bahay si Sophie sa mesa. Nagtatalo si Marisol sa telepono kasama ang kanyang kasintahan. Ang lahat ay nanatiling hindi perpekto, maingay, sa atin.

Pumunta ako sa aking silid, kumuha ng isang sheet ng papel, at nagsulat ng isang sulat.

Hindi kay Nanay.

Hindi kay Tatay.

Sa labindalawang taong gulang na batang babae na nakatira pa rin sa loob ko.

“Valerie:

Magaling ka.

Sinabi mo ang totoo.

Ang bahay ay hindi masira dahil sa iyong tinig, ngunit dahil sa mga matatanda ’ kasinungalingan.

Nararapat kang yakapin.

Nararapat kang humingi ng tawad.

Nararapat kang maging isang bata nang mas mahaba.

Maaari mong bitawan ang maleta ngayon.

Maaari kang bumalik. ”

Tiniklop ko ang sheet at inilagay ito sa isang bagong kahon, hindi upang itago ito, ngunit upang alalahanin ito.

Pagkatapos ay pinatay ko ang ilaw.

At sa kauna-unahang pagkakataon sa labindalawang taon, nang ipinikit ko ang aking mga mata, hindi ko narinig ang pagsasara ng pinto.

Narinig ko ang aking sariling tinig, matatag at kalmado, na sinasabi sa akin mula sa malalim sa aking dibdib:

Hindi ko ito kasalanan.