Nariyan ang pirma ko.

Crooked. Mahiya. Pinilit.

Ngunit katulad nito para sa isang segundo, natakot ako.

“Buwanang Wire Transfer Authorization. ”

Pinagmulan Account: Danielle May Patterson.

Destinasyon Account: Ian Mitchell Nelson.

Halaga: $ 800.

Kadalasan: Bi-lingguhan.

Tinitigan ko ang papel habang si Ian ay nag-drum ng kanyang mga daliri sa mesa, na parang naghihintay siya ng isang mabagal na klerk upang maproseso ang kanyang papeles.

“Saan mo ito nakuha? ” Tinanong ko.

Hindi man lang siya nag-abala upang magpanggap.

“Ginawa ko ito upang makatipid ka ng oras. ”

“Pinilit mo ang aking lagda upang mailigtas ako ng oras? ”

Nag-scoffed si Ian.

“Huwag maging dramatiko. Pansamantala ito. Pinaputok mo ako, kaya tinutulungan mo ako hanggang sa makahanap ako ng isa pang trabaho. ”

Tiningnan ko ang aking ID.

Ang aking bank card.

Ang aking naka-print na pay stub.

Ang lahat ay nakaayos sa talahanayan kung saan kumain ako ng nag-iisa ng maraming gabi habang siya ay naglaro sa kanyang telepono, tumatawa sa mga taong talagang nakita niyang nakakatawa.

“Hindi kita pinaputok. ”

Tumayo siya nang napakabilis ng upuan na nag-scrap sa sahig.

“Oo! Oo, ginawa mo! Kung gisingin mo ako, gagawin ko ito sa oras. ”

“Dalawampu’t walong taong gulang ka, Ian. ”

“At ikaw ang aking kapareha! ”

“Hindi. Ako ang iyong orasan ng alarma sa paglalakad. ”

Ang parirala ay tumama sa kanya.

Hindi dahil nasaktan ito.

Dahil totoo ito.

Humakbang siya sa akin, ang kanyang mga mata ay nakikipag-away sa galit.

“Pirmahan mo ito. ”

“Hindi. ”

“Danielle. ”

“Hindi. ”

Tumawa siya, ngunit lumabas ito ng pangit.

“Alam mo ba kung ano ang mangyayari kung hindi ka pumirma? Hindi ako magbabayad ng upa. Hindi ako bibili ng mga groceries. Hindi ako lumilipat mula rito. At kung susubukan mong sipain ako, sasabihin ko sa lahat na itinapon mo ako sa kalye habang ako ay walang trabaho. ”

Tumingin ako sa kanya.

Doon siya.

Ang tunay na Ian.

Hindi ang nakakatawang tulog.

Hindi ang kasintahan na “ay hindi isang taong umaga. ”

Isang tao na nagkakamali sa aking pasensya para sa isang kontrata.

Nakarating ako sa bulsa ng pantalon ko at hinawakan ang aking telepono.

Ito ay nagre-record.

Hindi sa aksidente.

Mula noong Biyernes, pagkatapos ng kanyang malupit na pekeng gag, isang bagay sa loob ko ang nagsimulang mangolekta ng katibayan, kahit na hindi pa alam ng aking puso kung ano ang para sa.

“At paano kung hindi kita bibigyan ng kalahati ng aking suweldo? ” Tinanong ko.

Ngumiti si Ian.

“Pagkatapos ay gagamitin ko ang iyong card. Mayroon na akong PIN. Ibinigay mo ito sa akin mismo. ”

“Iyon ay para sa mga emerhensiya. ”

“Well, ito ay isang emerhensiya. ”

“Ang iyong katamaran ay hindi isang emerhensiya. ”

Hinawakan niya ang aking pulso.

Hindi mahirap sa una.

Pagkatapos ay pinisil niya.

“Panoorin kung paano ka nakikipag-usap sa akin. ”

Ang sakit ay bumaril hanggang sa aking siko.

Ngunit hindi ako humila.

Hindi ako sumigaw.

Dinala ko lang ang aking telepono gamit ang aking iba pang kamay.

“Sabihin mo ulit. ”

Nakita ni Ian ang lit screen.

Pinabayaan niya ako na parang sinunog siya ng balat ko.

“Inirekord mo ba ako? ”

“Oo. ”

“Baliw ka. ”

“Hindi. Gising na ako. ”

Ang kulay ay pinatuyo mula sa kanyang mukha.

Ang salitang iyon ay nag-abala sa kanya ng higit sa anumang insulto.

Gumising.

Iyon ang sinubukan niyang iwasan sa loob ng tatlong taon.

Ang aking telepono ay nag-vibrate sa eksaktong sandaling iyon.

Isang hindi kilalang numero.

“Danielle, ito si Laura mula sa HR sa kumpanya ni Ian. Inilista ka niya bilang kanyang contact sa emerhensiya. Kailangan kong malaman mo na hindi siya pinaputok dahil sa pagiging huli ngayon. Mangyaring huwag mag-sign ng anumang hinihiling niya sa iyo. ”

Naramdaman kong tumira ang lupa sa ilalim ng aking mga paa.

Nakita rin ni Ian ang pangalan.

Nag-luned siya para sa telepono.

Itinago ko ito laban sa aking dibdib.

“Sino ito? ”

“Isang tao na talagang nagising nang maaga. ”

Siya ay naging maputla.

Iyon ay nang maunawaan ko na Lunes ay hindi nagsimula nang umaga.

Matagal na itong paggawa ng serbesa.

Ni-lock ko ang aking sarili sa banyo at tinawag si Laura.

Ang tinig ng babae ay tahimik, kinakabahan.

“Ikinalulungkot kong makialam, Danielle. Ngunit nag-iwan ng galit si Ian, na nagsasabing babayaran mo siya ‘para sa pagsira sa kanya. ’ Hindi ko lang ito papayagan. ”

“Bakit siya pinaputok? ”

Nagbuntong hininga si Laura.

“Mayroon siyang tatlong mga pagsulat para sa kalungkutan, dalawang walang palabas, isang nawalang kliyente sa Hendersonville dahil napalampas niya ang isang paghahatid, at isang advance na paglalakbay na hindi niya kailanman accounted. Ngayon lang ang huling dayami. ”

Naupo ako sa takip ng banyo.

Sa labas, si Ian ay naka-banging sa pintuan.

“Danielle, buksan mo! ”

Nagpatuloy si Laura.

“Noong Biyernes, binalaan nila siya na kung huli na siya, wakasan nila siya. Alam niya. ”

Ipinikit ko ang aking mga mata.

Alam niya.

At nanatili pa rin siyang huli.

Pinatay niya ang kanyang mga alarma.

Hintayin niya ako tulad ng isang naghihintay para sa isang bitag hanggang tagsibol.

“Maaari mo bang i-email iyon sa akin? ” Tinanong ko.

“Ginawa ko na. Nagpadala din ako ng mga kopya ng mga babala. At … may isa pang bagay. ”

“Sabihin mo sa akin. ”

“Dalawang linggo na ang nakalilipas, humiling siya ng isang patunay ng kita para sa iyo. Sinabi niya na magrenta ng bahay nang magkasama. Itinanggi namin ito dahil hindi ka nagtatrabaho dito. Nagalit siya. ”

Sa labas, muling nag-banged si Ian.

“Huwag mo akong gawin na isang bagay na hangal! ”

Tiningnan ko ang aking pagmuni-muni sa salamin.

Ang aking mukha ay maputla, ang aking buhok magulo, pula ang aking pulso, at ang aking mga mata ay hindi na mukhang malungkot.

Mukha silang alerto.

“Laura, salamat. ”

Nag-hang up ako.

Pagkatapos ay tumawag ako ng 911.

Nang dumating ang pulisya, umiiyak na si Ian sa sala.

Nakapagtataka kung gaano kabilis ang mga pang-aabuso na malaman na lumipat ng mga genre.

“Nagkaroon lang kami ng isang argumento, ” sinabi niya sa mga opisyal. “Sobrang stress niya. Nais niyang sipain ako dahil nawalan ako ng trabaho. ”

Lumabas ako sa banyo gamit ang aking telepono sa kamay.

Pinatugtog ko ang pag-record.

“Mag-sign ka. ”

“Gagamitin ko ang iyong card. Mayroon na akong PIN. ”

“Kung susubukan mong sipain ako, sasabihin kong itinapon mo ako sa kalye. ”

Tumigil ang opisyal na tumingin kay Ian nang may awa.

Ang aking kasintahan ay nakatayo nang perpekto pa rin.

Sa kauna-unahang pagkakataon sa buong araw, hindi siya makatulog.

Umalis siya nang gabing iyon.

Hindi kusang-loob.

Nakapag-oscort sa kahihiyan.

Kumuha siya ng isang backpack, dalawang t-shirt, ang kanyang gaming console, at ang mukha ng isang maliit na batang lalaki na may kinuha na hindi siya magsisimula.

Bago tumawid sa threshold, tumalikod siya.

“Ikinalulungkot mo ito, Danielle. ”

Hinawakan ko ang aking telepono.

“Sabihin mo itong mas malinaw. Hindi nahuli iyon ng mikropono. ”

Wala siyang sinabi.

Sinara ko ang pintuan.

Ni-lock ko ito.

Pagkatapos ay nakaupo ako sa sala ng sala at umiling.

Iyon ay kapag sumigaw ako.

Hindi sa pag-ibig.

Sa labas ng matagal na galit.

Ang Aftermath
Kinabukasan, nagpunta ako sa bangko sa sandaling magbukas sila. Ang Asheville ay naamoy tulad ng mga sariwang pastry, gasolina, at kahalumigmigan. Sa Pack Square Park, mayroon nang mga matandang lalaki na umiinom ng kape, mga turista na kumukuha ng litrato, at mga kababaihan na may mga tote bag na naglalakad na parang normal ang lahat.

Naglakad ako kasama ang aking namamagang pulso at isang folder na nakasuot sa aking dibdib.

Na-block ko ang aking card.

Binago ang aking PIN.

Mag-set up ng mga alerto.

Kinansela ang anumang naka-iskedyul na paglilipat.

At hiniling na suriin ang mga kamakailang aplikasyon.

Tumagal ng dalawampung minuto ang teller.

Kapag siya ay bumalik, isinusuot niya ang mukha ng mga bangko na ginagamit kapag alam nila ang isang problema ay talagang isang malubhang problema.

“Ms. Danielle, mayroong isang aplikasyon ng payroll loan na sinimulan online kagabi. Halaga: sampung libong dolyar. ”

Nagyelo ako.

“Wala akong inilapat para sa anupaman. ”

“Ang disbursement ay naka-iskedyul sa isang third-party account. ”

Ipinakita niya sa akin ang screen.

Ian Mitchell Nelson.

Parang tumawa ako.

Sampung libong dolyar.

Hindi man siya pumili ng isang mapagpakumbabang halaga upang masira ako.

“Maaari ba itong itigil? ”

“Oo. Nakarating ka mismo sa oras. ”

Pagdating mismo sa oras.

Ang pariralang iyon muli.

Tulad ng kung ang isang babae ay kailangang gumastos ng kanyang buong buhay na sprinting lamang upang hindi mapanatiling tuyo.

Mula roon, nagpunta ako upang makita ang isang abogado sa Charlotte, inirerekomenda ni Laura. Ang kanyang pangalan ay Celia Underwood; dahan-dahang nagsalita siya at nagkaroon ng folder para sa bawat sakuna. Ang kanyang tanggapan ay malapit sa isang abalang avenue na puno ng init, trapiko, at mga taong nagbebenta ng malamig na inumin.

Sinuri niya ang lahat.

Ang pag-record.

Ang mga mensahe.

Ang forged na pahintulot.

Ang aplikasyon ng pautang.

Ang marka sa aking pulso.

Ang mga email sa HR.

“Hindi ito isang mahilig sa ’ quarrel, ” aniya. “Ito ay pang-aabuso sa pananalapi, karahasan sa ekonomiya, paggawa ng mga banta, at pagtatangka ng pagnanakaw ng pagkakakilanlan. ”

Masakit na marinig ang salitang karahasan.

Akala ko ang karahasan ay isang mabibigat na suntok.

O dugo.

O isang nasirang pintuan.

Hindi apatnapu’t limang minuto ng pang-araw-araw na pang-iinsulto bago walong sa umaga.

Hindi isang nakalimbag na pay stub na kinuha nang walang pahintulot.

Hindi isang huwad na lagda sa isang talahanayan sa kusina.

Seryoso akong tumingin sa akin ni Ms. Underwood.

“Si Danielle, na magkasama ay hindi nagbibigay sa kanya ng karapatan sa iyong suweldo. Ang pagiging kapareha mo ay hindi nagbibigay sa kanya ng karapatan sa iyong bank account. At ang pagkawala ng kanyang trabaho dahil siya ay walang pananagutan ay hindi ginagawang umaasa sa kanya. ”

Napalunok ako ng husto.

“Sinabi niya na mayroon siyang isang paghahabol dahil nanirahan kaming magkasama sa loob ng tatlong taon. ”

“Maaari niyang kantahin ang masa sa Ingles, Espanyol, o Latin para sa lahat ng aking pag-aalaga. Ang hindi niya magagawa ay ang mga dokumento ng forge at nagbabanta sa iyo. ”

Sa araw ding iyon, nagsampa kami ng ulat ng pulisya.

Humiling din kami ng isang pagpigil sa pagkakasunud-sunod.

Hindi siya makalapit sa aking bahay.

Hindi niya ako makontak.

Hindi niya magamit ang aking mga dokumento.

Hindi siya makapasok sa lugar nang walang pahintulot.

Naglakad ako palabas doon kasama ang mga naselyohang papel at kakaibang pakiramdam.

Hindi ito kaligayahan.

Ito ay isang bagay na mas matino.

Tulad ng kapag ang isang mahabang lagnat sa wakas ay masira.

Ang problema ay si Gng Nelson.

Dumating ang ina ni Ian sa aking bahay makalipas ang dalawang araw, nakasuot ng itim, may hawak na rosaryo, at nagdadala ng isang kahon ng mga artisan pastry na parang nagdadala siya ng kapayapaan na nakabalot sa mga napkin.

“Dani, ” sinabi niya mula sa gate, “huwag maging malupit. Nasira ang anak ko. ”

Hindi ko ito binuksan.

“Sinubukan ng iyong anak na kumuha ng pautang sa aking pangalan. ”

“Dahil desperado siya. Alam mong desperado ang mga kalalakihan kapag hindi nila maibigay. ”

“Ang iyong anak na lalaki ay hindi maaaring magbigay ng isang alarm clock. ”

Pinahigpit ni Ginang Nelson ang kanyang mga labi.

“Ang isang disenteng babae ay tumutulong na itaas ang kanyang lalaki. ”

“Sinubukan kong itaas siya ng tatlong taon. Naging mabigat lang siya. ”

Nagbago ang kanyang expression.

“Sinabi ni Ian na napahiya mo siya sa iyong trabaho. ”

“Hindi ko siya pinapahiya. Binayaran ng aking trabaho ang upa para sa bubong na natulog sa ilalim. ”

Lumapit si Ginang Nelson sa gate.

“Kung hindi mo ihulog ang mga singil, sasabihin niya na nagnanakaw ka mula sa kanya. Mayroon siyang mga larawan ng iyong mga dokumento. ”

“Salamat sa pagpapaalam sa akin na nagpaplano siya ng isa pang felony. ”

Sinara ko ang mga blind.

Naitala ko ang lahat.

Ngumiti si Ms. Underwood nang marinig niya ang audio.

“Ang pamilyang ito ay napaka-kooperatiba. ”

Sinubukan ni Ian mamaya sa pamamagitan ng mga mensahe mula sa hindi kilalang mga numero.

“May utang ka sa akin. ”

“Ginawa mo akong may sakit. ”

“Magtatapos ka mag-isa. ”

“Ang isang babaeng katulad mo ay walang silbi bilang asawa. ”

Hindi ako sumagot.

Ang bawat mensahe ay dumiretso sa file.

Gumising
Ang aking buhay ay naging isang malabo sa trabaho, tanggapan ng Abugado ng Distrito, bangko, at therapy.

Oo.

Therapy.

Sa una, nahihiya ako. Sa Asheville, naririnig mo pa rin ang sinasabi ng mga tao, “Bakit mo sasabihin sa iyong negosyo sa isang estranghero? ” Ngunit sinabi sa akin ng aking therapist ang isang bagay na nag-dismantled sa akin:

“Hindi mo napigilan ang paggising sa kanya noong Lunes. Sinimulan mong gisingin ang iyong sarili. ”

Sumigaw ako noon.

Higit sa araw na siya ay pinaputok.

Dahil totoo ito.

Ginugol ko ang maraming taon na nagising upang tumakbo sa magagandang kalye nang hindi naramdaman ang aking sariling buhay. Tatakbo ako sa Lexington Avenue, makita ang mga makukulay na facades ng ladrilyo, ang landas patungo sa Blue Ridge Mountains, ang mga bisikleta, ang mga magagandang boutique hotel, at pagkatapos ay babalik ako sa isang bahay kung saan tinawag ako ng isang tao na nakakainis bago humiling ng agahan.

Nagising ako para sa lahat maliban sa aking sarili.

Ang mga kahihinatnan ay dumating nang dahan-dahan.

Si Ian ay hindi tinanggap sa ibang kumpanya kaagad dahil ang kanyang dating trabaho ay tumugon sa katotohanan: mga pagsulat, kalungkutan, hindi mabilang na gastos. Sinubukan niyang mag-demanda para sa maling pagwawakas, ngunit sa pamamagitan, ang kanyang mga pag-iral ay dumating, kasama ang mga email na nagbabala sa kanya nang mga linggo nang maaga.

Pagkatapos ay kinumpirma ng bangko ang aplikasyon ng pautang.

Ang IP address.

Ang email.

Ginamit ang numero ng cell phone.

Lahat ay na-trace sa kanya.

Ang huwad na lagda sa pahintulot ng paglilipat ng kawad ay nasuri. Hindi ito perpekto. Sinubaybayan niya ito mula sa isang form na nilagdaan ko ang mga buwan bago ilista siya bilang isang emergency contact sa gym.

Pakikipag-ugnay sa emerhensiya.

Ang kabalintunaan.

Siya ang naging tunay na panganib.

Nang siya ay tinawag, nakarating siya kasama si Gng Nelson.

Mayroon siyang isang scruffy balbas at nakasuot ng shirt na binili ko sa kanya.

“Danielle, ” aniya, “gawin natin ito. Galit lang ako. ”

Humakbang si Ms. Underwood sa aking tabi.

“Makipag-usap sa aking kliyente sa pamamagitan ko. ”

Sinulyapan niya ako ng poot.

“Sa palagay mo napakahusay mo, hindi ba? Dahil lang sa isang suweldo. ”

Tumingin ako sa kanya nang hindi binababa ang aking baba.

“Hindi. Pakiramdam ko ay libre dahil hindi ko na kailangang ipaalala sa iyo na huminga nang alas-siyete ng umaga. ”

Sumigaw si Ginang Nelson.

“Dati siyang mabuting babae. ”

Sumagot si Celia bago ako magawa:

“Siya pa rin. Tumigil lang siya sa pagpopondo ng mga may sapat na gulang. ”

Ang kaso ng kriminal ay sumulong para sa pagtatangka ng pandaraya at pagnanakaw ng pagkakakilanlan. Ang pagpigil sa order ay nanatili sa lugar. Kailangang ibalik ni Ian ang aking mga dokumento at tanggalin ang kanyang pag-access. Ang kanyang console, ang nag-aalaga sa kanya ng higit pa sa kanyang trabaho, ay nagtapos na huminto upang magbayad para sa isang abogado.

Tumahimik ang bahay.

Sa una, natakot ako nito.

Na-miss ko ang ingay ng kanyang mga video, ang kanyang mga alarma, ang kanyang nagrereklamo.

Hindi dahil na-miss ko siya.

Dahil ang pang-aabuso ay nag-iiwan ng isang echo.

Ngunit unti-unti, ang katahimikan ay nagsimulang makaramdam ng kapayapaan.

Bumalik ako sa pagtakbo sa lima.

Ipapasa ko ang Basilica ng Saint Lawrence kapag ang langit ay naging asul lamang. Ilang araw ay bibili ako ng kape malapit sa bayan. Ang iba pa, uupo ako sandali ng French Broad River, nakikinig sa paggalaw ng tubig na parang ang lungsod ay may puso na nakatago sa ilalim ng bato.

Sa trabaho, na-promote ako.

Hindi dahil sa aking buhay ay ilang inspirational movie.

Sapagkat sa loob ng maraming buwan ay nagdadala ako ng mga proyekto na sinabi ni Ian na “ay hindi isang malaking pakikitungo ” habang siya ay natulog. Binigyan ako ng mas maraming responsibilidad at isang mas mataas na suweldo. Binuksan ko ang isang hiwalay na account sa pag-iimpok. Nai-save ko ang bawat dolyar na dati nang pumunta sa mga video game, gas, at pagkain na hindi niya pinapahalagahan.

Gamit ang pera na iyon, binayaran ko ang deposito para sa isang maliit na puwang ng tingi malapit sa Lexington Avenue.

Hindi para sa isang napakalaking restawran.

Hindi upang ipakita.

Ang isang disenyo ng boutique at studio ng malikhaing stationery para sa mga negosyo sa turismo — mga paanyaya, menu, logo, card, magagandang palatandaan para sa mga hostel at mga tindahan ng kape.

Pinangalanan ko ito “Pitong A.M. ”

Tumawa ang kapatid ko.

“Bakit ang pangalang iyon? ”

“Dahil iyon ang oras na tumigil ako sa pagiging isang alarm clock. ”

Sa pambungad na araw, dinala ng aking ina ang lokal na barbecue, nagdala ang aking tiyahin ng mga artisan pastry, si Laura mula sa HR ay nagpadala ng mga bulaklak, at dumating si Ms. Underwood na may folder na may kulay na ginto.

“Dinala ko ang iyong mga dokumento sa pagsasara ng bangko, ” aniya. “Ang pautang ay ganap na nakansela. Kinilala ito ng bangko bilang pagtatangka na pandaraya. ”

Niyakap niya ako.

Hindi ako karaniwang yakapin ang mga abogado.

Ngunit niyakap ko siya.

Ang Pangwakas na Alarm
Akala ko iyon ang wakas.

Ngunit ang alarma ay may isang huling singsing.

Pagkalipas ng tatlong buwan, sumulat ulit sa akin si Laura.

“Danielle, may nakita akong backup sa email ni Ian. Sa palagay ko kailangan mong marinig ito. ”

Ito ay isang audio file.

Mula sa Biyernes bago siya pinaputok.

Ang tinig ni Ian ay maaaring marinig sa kanyang paradahan sa trabaho, nakikipag-usap sa isang katrabaho.

“Hindi man ako maaga sa Lunes. Kung sunugin nila ako, mas mabuti. Mawawala si Danielle. I-gatas ko ang kalahati ng kanyang suweldo sa kanya ng ilang buwan at pagkatapos ay makikita natin. Pa rin, sanay na akong sanay na gisingin ako at humingi ng tawad. ”

Nasanay na ako sa kanya.

Nakinig ako sa pariralang iyon minsan.

Pagkatapos muli.

Pagkatapos ay inilagay ko ang aking telepono sa aking studio desk.

Hindi ako umiyak.

Hindi ako nag-iling.

Naramdaman ko lang ang panghuling string snap.

Ipinadala ko ang audio sa Celia.

Naglingkod ito upang isara ang buong kwento: Si Ian ay hindi biktima ng isang masamang Lunes. Pinlano niyang gamitin ang Lunes bilang isang tali.

Sa susunod na pagdinig, nang maglaro ang audio sa silid ng korte, isinabit ni Ian ang kanyang ulo.

Hindi umiyak si Ginang Nelson.

Sa kauna-unahang pagkakataon, mukhang pagod na siya sa pagtatanggol sa kanya.

Tiningnan siya ng hukom.

“G. Nelson, hindi namin pinagtatalunan kung sino ang nagtakda ng alarma dito. Kami ay nagtatalo kung sino ang nagtangkang gawing kasosyo sa isang stream ng kita sa pamamagitan ng mga banta at mga dokumento na forged. ”

Tinanggap ni Ian ang isang pakiusap para sa mga pinsala sa pananalapi, natapos sa isang talaan ng kriminal mula sa mga paglilitis, at kailangang bayaran ang sinubukan niyang ilipat, kasama ang mga ligal na bayarin. Hindi ito bilangguan na istilo ng pelikula. Ito ay isang bagay na mas masahol para sa kanya: kinakailangang magtrabaho, magbayad, at gumising nang maaga nang walang sinumang humingi sa kanya na gawin ito.

Narinig ko ang pinakabagong mula kay Laura.

Nakakuha siya ng trabaho bilang isang katulong sa bodega sa daan patungong Charlotte.

Nagsisimula ang Shift: anim sa umaga.

Tumawa ako nang husto na halos pinalamig ko ang aking kape.

Ang buhay ay hindi palaging parusahan ng kulog.

Minsan, pinaparusahan ito ng oras ng oras.

Makalipas ang isang taon, binuksan ko ang aking studio bago ang pito. Ang kalye ay naamoy tulad ng mga sariwang pastry, kahalumigmigan, at isang bagong araw. Naglagay ako ng ilang malambot na musika, naka-on sa aking computer, at nakita ang aking pagmuni-muni sa baso.

Hindi na ako ang pagod na kasintahan na tumutulo sa paligid upang hindi magising ang isang galit na tao.

Hindi na ako ang babaeng tumanggap ng mga pang-iinsulto dahil “siya ay natutulog. ”

Wala na akong bank account ng sinuman.

Sa aking desk, pinapanatili ko pa rin ang isang kopya ng forged na pahintulot.

Hindi magdusa.

Upang matandaan.

Sa ilalim nito, sumulat ako sa pulang panulat:

“Ang aking lagda ay hindi gisingin ang mga kalalakihan. Ito ay tumatagal ng mga kahihinatnan. ”

Dati sinabi ni Ian na wala ako, hindi niya ito gagawin sa oras.

Tama siya.

Kung wala ako, huli na siyang magtrabaho.

Late sa kahihiyan.

Late sa kapatawaran.

At huli na upang makita akong muli na natutulog.

Napatigil ko siyang gisingin sa isang Lunes.

Ngunit ang eksaktong parehong Lunes, sa huli, ginising ko ang aking sarili.