Itinaas ako ng aking ina bilang kanyang sariling anak na babae mula sa oras na namatay ang aking ama noong ako ay anim. Tinawagan ko siya “Nanay ” sa labing-apat na taon, niyakap siya sa aking mga graduations, at binato ang aking mga ngipin sa sinumang nangahas na sabihin na hindi siya dugo. Ngunit sa dalawampu, umakyat ako sa malakas na kadiliman ng aming attic na naghahanap ng mga lumang larawan. Bumaba ako na may hawak na sulat na isinulat ng aking ama sa gabi bago siya namatay. Ang pinakaunang linya ay nagpababa sa akin ng litrato, nanginginig mula sa ulo hanggang paa … at itigil ang pagtawag sa kanyang Nanay para sa isang segundo.
“Harper, kung binabasa mo ito, patawarin mo ako … Si Eleanor ay hindi pumasok sa iyong buhay nang hindi sinasadya. ” Ang pangungusap ay pinunit ang aking…